Mama Afrika

Ik had/heb een elpee van haar. Het zou me niet verbazen als ik haar heb zien optreden, maar dat weet ik niet meer zeker. We dansten op feesten vaak op het nummer 'Pata pata'. Nu hoor je haar zeggen dat ze niets met dat nummer had. 

Zangeres Mirjam Makeba werd geboren in een Zuid-Afrikaanse township, brak door als jazz-zangeres en groeide onder de vleugels van Harry Belafonte uit tot een muzikale en politieke legende.

Miriam Makeba had enorme présence en nam publiekelijk nooit een blad voor de mond: 'Ik praat geen politiek, ik zeg de waarheid.' In 1963 sprak ze de Verenigde Naties toe en werd ze een boegbeeld van de anti-apartheidsstrijd. Het leverde haar de koosnaam Mama Afrika op.

Dertig jaar leefde ze een leven in ballingschap in de VS, Guinee en België. Ze trouwde vijf keer. Ze wist zich omringd door president John F Kennedy, filmacteur Marlon Brando en zangeres Ella Fitzgerald. Ze scoorde een internationale tophit met 'Pata Pata'. Dat juist dit apolitieke dansnummer zoveel succes had, deed haar licht verdriet maar ze klaagde er niet over: 'Het publiek kiest wat het wil'. In 1990 vroeg Nelson Mandela haar persoonlijk 'thuis te komen' en terug te keren naar Zuid-Afrika. Ze overleed in 2008 in Italië aan een hartstilstand. De NTR-documentaire viert haar stem, haar charisma en haar idealisme. 

Vrienden kwijt!

Vandaag gebeurt er wat merkwaardigs. Ineens ben ik al mijn Facebook-vrienden kwijt. Op Tine na. Ik zit bij café restaurant Stork, buiten stormt het ongenadig, het IJ klotst over de kade, en ik denk: Even inchecken bij Stork. Mensen die niet Facebooken weten niet wat ik zeg, het is geheimtaal, je reinste abacadabra. Maar inchecken is iets wat je kunt doen bij Facebook. Je kunt het ook laten.

Hoe dan ook. Bij het inchecken wil ik een foto uploaden en aangeven dat ik in het gezelschap van mijn lieve Facebook-vrienden Meike, Debora, en Rianne ben, maar ineens zijn al mijn vrienden kwijt. Weg. Zoek. Wat heb ik misdaan? We moeten vergaderen, maar dat gaat niet goed, want ik ben al mijn Facebook-vrienden kwijt. het obsedeert. Waar ik ook op klik, ze zijn weg en ze blijven weg.

Terug op de redactie tover ik op mijn pc mijn Facebook-vrienden na enig gehannes weer tevoorschijn, maar op de iPhone lukt het niet. Vinnie weet het ook niet. Tot hij op het idee komt de Facebook-app helemaal te verwijderen en opnieuw te installeren. Mensen die niet Facebooken weten niet wat ik zeg, het is geheimtaal, je reinste abacadabra. En verdomd, dan heb ik mijn vrienden ineens allemaal weer terug.

Dat is een uur uit het leven van Lucie Theodora. Steve Jobs, zou Bobby spottend zeggen, als ik hem dit vertelde. Ik vertel het maar niet.

Beatrix

Anderhalf miljoen mensen hebben gekeken naar Beatrix, Oranje onder Vuur met Willeke van Ammelrooy als Beatrix. Het drama over een vrouw die een onmogelijke balans moet zien te vinden tussen de rol van moeder, echtgenote en vorstin. Intrigerend toch dat Koningshuis. Die iconen die je je kunt dromen en waar je eigenlijk niets van weet. De interpretaties van film- en televisiemakers. Negen maanden geleden is er ook een roman verschenen, genaamd Ik Beatrix van de hand van Mariette Nollen, waar ik toen een hoofdstuk van las, en een soort preview, waarin Maxima en Willem Alexander heel naar deden over en tegen Beatrix. Ik vond het bijna heiligschennis, kon het niet aan. Nu heb ik er eigenlijk wel zin in.

Aan het IJ

Met de collega's van de afdeling events gaan we naar Cafe Restaurant Stork, waar uiteindelijk het Winter Dinner gaat plaatsgrijpen. Stork ligt aan het IJ. Een beetje unheimische route er naar toe. En net als wij daar aankomen steekt een enorme storm op die in heel Noord Holland woedt. Bijna waaien we van de kaai af. Het wordt al behoorlijk spannend naar het Dinner toe. Er varen allemaal containerschepen voorbij. Die varen straks langs mijn huis, weet ik. Ik wijs naar de rode brug in de verre verte. Kijk daar woon ik, zeg ik.

Lekker modderen

Van Toon Tellegen. Verschijnt zomaar op mijn iPad.

Brutaal en bidden

Gisteren gekocht - bij Broese - en vandaag gelezen: Blond, brutaal en bidden van Mariska Orbán. In de hoop dat zij iets zinnigs weet te formuleren over waarom dat is dat ik met een zekere regelmaat naar de H. Mis ga. Terwijl ik toch mijzelf als een ongelovige beschouw. ('Ik kom hier enkel Heer voor de muziek'.)  Ik zou willen dat een jong persoon met een gewoon taalgebruik kan overbrengen wat daar gebeurt. Waarom dan niet een jonge vrouw die hoofdredacteur is van het Katholiek Nieuwsblad. Wier ambitie het is om haar rooms-katholieke geloof uit te dragen en te verdedigen.

Orbán werd het afgelopen jaar bekend dankzij haar 'abortusrel'. Het moge duidelijk zijn: ze hangt een anti-abortus standpunt aan. In haar krantschreef ze een persoonlijke brief aan VVD-kamerlid Jeanine Hennis-Plasschaert over abortus en miskramen. Het leverde haar 350.000 boze tweets op, duizenden hatemails, honderden doodsverwensingen en tientallen doodsbedreigingen. Iedereen wilde haar interviewen: ze kwam bij EO-radio, bij Pauw & Witteman....

Dit boek gaat met name over deze rel: die heeft haar eerste jaar bepaald. Ach, en dan is het voor mij als vakgenoot echt leuk om te lezen, en herkenbaar hoe je je in conflictueuze situaties kunt opstellen, maar een antwoord op de vraag waarmee ik begon vind ik er niet. Ik vind haar heel traditioneel: huisje boompje beestje. Zo-heeft-God-het-bedoeld,-zo-is-het-het-beste-voor-de-mens, en dat is een boodschap die ik niet zo boeiend vind. Niet dat ik wat tégen gezinnen heb, echt niet, maar er zijn zoveel andere leefvormen. Als je ziet wat voor mensen er in de Amsterdamse kerken zitten, daar zijn gezinnen echt in de minderheid.

Happy New Year

Het is een leuke Oud & Nieuw. Met de Top2000, met twee buurvrouwen, met roze champagne en broodjes shoarma. Verhalen zijn er niet vandaag. Happy New Year. En die gaat naadloos over in Happy Birthday.