Concert

Hoe lang is het geleden is dat ik bij een concert was? Vandaag zijn we ineens in de Jacobikerk waar de laatste aflevering van ‘Kerken luisteren’ is. De aankondiging vond ik op de site van TivoliVredenburg onder de (gratis) vrijdag-lunchconcerten. 

Normaal kunnen er vele honderden mensen in deze kerk, maar nu met de corona-regels maar hoogstens 100. Om en om is een rij leeg en op een bank waar normaal makkelijk zes à zeven mensen kunnen zitten zitten nu hoogstens drie (in geval van huisgenoten), maar meestal maar twee. Het plek zoeken is een beetje een gespannen bezigheid aangezien het voor nieuwkomers niet in een keer helemaal duidelijk is wat de spelregels zijn. De impuls há!-een-mooi-plekje! leidt meestal naar een verboden plekje leidt en sommige ‘angstigen’ zijn een beetje snauwerig van angst. Maar als het musiceren eenmaal begonnen is is de spanning voorbij en is er gedeelde grote vreugde om het eindelijk weer bijwonen van live muziek. 

Een Catalaanse pianiste Carol Ruiz Gandia uit Maarssen en een Nederlandse liederenzangeres Mignon Primus. De pianiste speelt Mompou waar ik erg van houd. De zangeres is van de romantische liederen, onder andere Brahms. Deze kerk is niet zo geschikt voor hun geluid, veel te groot en veel te veel galm, maar toch is het fijn er te zijn.

Natuurlijk laten we vrijwillig geld achter voor de muzikanten, dat doet iedereen. Ze zijn zo blij dat ze mogen optreden. Wilt u nóg een toegift? vragen ze. Já, antwoordt het publiek, en de muzikantes stralen. Ik krijg er tranen van in de ogen. O! Dat het maar gauw voorbij moge zijn met dat Corona.

Getrokken kip

De site Chickslovefood heeft vandaag enchillada’s op het programma, met daarin zwarte bonen, pulled chicken en een kant en klare tomatensaus. U denkt: pulled chicken? Je kookt kipfilet 20 minuten tot het helemaal gaar is en dan trek je met twee vorken het vlees los tot draadjesvlees. Bij het recept staat dat dit voor twee personen is, maar de vier rolletjes kunnen we absoluut niet op. Één gevulde wrap per persoon was voldoende, desondanks aten we elk anderhalf.

Eerder heb ik enorm met wraps zitten hannesen, ik wilde een mooi lunchhapje maken, maar mooi werd het echt niet, tot ik er achter kwam dat je ze nat moet maken voor gebruik, dan rollen ze makkelijk op.

Tegenwoordig hoor ik als ik vertel dat ik wat leuks ontdekt heb op kookgebied regelmatig dat ik helemaal in een hype zit. Dat heb ik met de Flammkuchen en nu weer met de pulled chicken.  De zwarte bonen en pulled chicken gaan in een lobbige tomatensaus die passata heet. Ik heb 'm gekocht maar volgens mij kun je die ook heel goed zelf maken.

Het recept is lekker en makkelijk. Maar als je de zwarte bonen zelf kookt kost het wel iets meer tijd. En er moet eigenlijk nog wel wat groente naast.

Zigzag

Het is de eerste keer weer van het koor. Het bestuur heeft een mail gestuurd dat we eerst een uur gaan praten over hoe dan en wat dan, en dan kan iedereen voor zichzelf beslissen hoe het voelt, en besluiten of zij blijft. Wij repeteren in het Muzieklokaal van het Stedelijk Gymnasium. Twee leden zijn vóór het zomerreces al afgehaakt. Deze week hebben twee andere leden zich ‘voorlopig’ afgemeld. Zij hebben ziekte, of zelf of in hun nabije omgeving.

Zestien komen er opdagen. Vijf zijn er niet, die niets hebben laten weten. In zigzag-formatie zitten we ver uit elkaar. Maar er kunnen minder ramen open dan je zou willen. Er heet goede ventilatie te zijn, maar dat voel je niet. Vijf worden gaandeweg toch angstig en verlaten het pand. Dan zingen we een uurtje met elf. Een schielijke jongeling van de receptie komt alsnog een nooduitgang open maken en de deur wijd open zetten waardoor de buitenlucht rijkelijk binnen kan stromen, wat alles scheelt in de ervaring. Heerlijk om weer te zingen en een raar gevoel dat vijf koorleden zo angstig weggelopen zijn. En dat een paar er niet zijn.

Na afloop verdwijnt iedereen stilletjes. We mogen niet klitten en gezellig doen. Met slechts vijf eindigen we op het terras. Twee van de ‘angstigen’ waren er al gaan zitten en drie van de ‘durfals’ sluiten zich aan. Wat is dat toch een nare scheiding. Sommige ‘angstigen’ zouden wel in groepjes van zes ofzo durven zingen, maar als dat het beleid zou worden dan kunnen de ‘durfals’ maar een keer in de drie weken zingen. En die willen heel graag elke week.

https://koornetwerk.nl/zigzag/

Lintje

Wij hebben onze eerste 50-plus gymtraining weer na de zomer. Hehe, wat een opluchting. We mogen weer in de gymzaal. De sportvereniging is uitermate consciëntieus in het naleven van de coronaregels. We mogen niet verkleden in de kleedkamer, we doen oefeningen op de plaats en we hollen niet door de zaal. Bijna iedereen is er weer. Het wel even zweten na zo lang niet getraind te hebben, maar dat mag. We staan op minimaal 1,5 van elkaar en alle ramen en buitendeuren staan open. 

Na afloop neemt de juf nogmaals het woord en vertelt dat ze vandaag op de kop af zestig (!) jaar trainster is bij deze sportvereniging en dat ze ons deelneemsters wil bedanken voor ons enthousiasme en trouw en dan krijgen we allemaal een grote rode roos van haar. Niet dat ik veel ervaring heb met sportverenigingen, maar ik heb nog nooit zo’n betrokken en toegewijde juf meegemaakt. Ze is bijna tachtig! Dat verzin je toch niet. En ze is echt een goeie juf. Nog steeds. Al 60 jaar. Haar dochter vindt dat ze een lintje verdient, zie ik op Facebook. Ach... sputter moe bescheiden. Maar ik ben het eigenlijk wel eens.

Op de Blaricumse heide

Nooit eerder was ik geloof ik op de Blaricumse heide. Het is er erg mooi en qua wandelaars erg Goois. Ik vind het Gooi als landschap tamelijk onbegrijpelijk. Zoveel bos en heide en villa’s en provinciale wegen die dat doorsnijden. En dan ook nog de A1 die er dwars doorheen loopt. Bij deze wandeling steken we regelmatig wegen over die dan namen dragen als Crailoseweg, Blaricummerstraat, Huizerweg, Larenseweg, Naarderweg en Bussumsestraat. Ofzo. Het was mooi dat we vandaag deze tocht doen, want de heide is bijna uitgebloeid. 

https://www.wandelzoekpagina.nl/wandeling/trage-tocht-blaricum/17083/

Troost-eten

Bobby moet vandaag na diverse verlengingen van zijn contract nu toch eindelijk echt afscheid nemen van zijn werk. Is het voor zes maanden? Is het voorgoed? Het is duidelijk Corona-leed. Hij wordt zéér gewaardeerd, en kan niet gemist worden, maar ja, te grote verliezen. Hij heeft mooie woorden en cadeaus gekregen. Van diverse mannen van de technische dienst een fles bijzondere whiskey. Dat is wat mannen mannen geven. Ik maak maar troosteten in de vorm van Flammkuchen met courgette en warmgerookte zalm. O! Mmm.

Dus op het deeg eerst crème fraîche, dan rode ui-ringen met dille, dan geraspte kaas, dan dunne plakjes courgette (ik had gele) en als alles klaar is gerookte zalm erop en lente-uitjes met bieslook. Appeltje eitje.

Heerlijk. Toen ik dat laatst schreef over een recept met witlof ham en kaas op bladerdeeg kreeg ik meteen navolging. Nou, deze is ook zeer geschikt. 

En vrolijk voort maar weer.

https://kookidee.nl/recepten/hoofdgerecht/flammkuchen-met-rode-ui-courgette-gerookte-zalm-dille-en-bieslook/

Bie de Lidl (1)

We moeten vrees ik wat zuiniger aan gaan doen. Ons regime van elke dag naar AH (4 minuten lopen) en halen wat er nodig is, goeie kwaliteit en waar mogelijk ecologisch, biologisch en Fairtrade. Als we er al vlees kopen dan liefst met drie sterren Beter Leven. Maar nu zeggen we ineens: twee stukjes kabeljauw of zalm kosten eigenlijk wel een vermogen. 

Laatst ben ik een beetje griezelend in de Lidl gaan kijken. Die is 8 minuten fietsen. Eigenlijk wil ik dat niet. Ik kan natuurlijk met de bolide gaan, maar dat vind ik verwerpelijk. Eerste bevindingen: de drinkyoghurt is er €0,79, die van het biologische  Deense merk Arla die ik altijd koop kost €1,79. Een helemaal niet vies volkorenbrood €1,59. Bij de warme bakker €3. Kleine broodjes kosten er bijna niets. Groente en fruit zijn er ook voor de helft van de AH-prijs. Het vegetarische gehakt ook. En de potjes kruiden. De eieren! Bij AH €3,39, bij Lidl €1,29.

Gelukkig ben al een beetje gewend aan de Lidl, omdat dat de enige buurtwinkel is bij Auntie in Rotterdam-Schiebroek. Ik koop er voor haar havermoutpap, minisalami, drinkbouillon, limonade en ijs. 

Voordelig boodschappen doen is een sport die miljoenen mensen beoefenen, relativeer ik mezelf. Het is minder behaaglijk dan de AH, je moet er wat meer geduld beoefenen in de rij voor de kassa.

Toen ik jong was, in de jaren zeventig en tachtig, had je in de stad waar ik studeerde Groningen de straatmuzikanten Rooie Rinus en Pé Daalemmer. Zij zongen elke zaterdag in de Herenstraat en waren immens populair. Al hun liedjes kon je meezingen. Ze hadden op een gegeven moment ook het liedje 'Het is bie de Lidl nait duur'. Het is nooit meer uit mijn hoofd gegaan.