Willeskop

Om weer eens uitbundige mei-natuur te genieten gaan we naar Benschop - Willeskop. Dat is bijzonder wijds polderlandschap ten zuidwesten van Utrecht, onder Montfoort. Het is een prachtig natuurgebied van Staatsbosbeheer met veel water en vogels. Een rondwandeling van 7 kilometer. Hoewel je soms in de verre verte hoogbouw van de stad Utrecht kunt zien liggen is het toch wel ruim een half uur rijden er naar toe, welke route je ook neemt. Maar het is het halve uur rijden waard, zo fantastisch mooi. Vogelrijk. Stil -als er geen boeren aan het landbewerken zijn. Het gebied is verworven door ruilverkaveling en aangelegd in 2002. Het ligt tussen twee oude middeleeuwse graskades. 

Deze heb ik nog niet aan de Bayerische Freundin laten zien, realiseer ik me. 

Folder;

https://www.staatsbosbeheer.nl/-/media/groene-hart-lopikerwaard/folder-willeskop.pdf?la=nl-nl&hash=09CEDDF99ECB8AE6D4A61E386E4A4E1AD9C501AE

Prullenbak

Op naar de Eerste Atjehstraat in Amsterdam-Oost voor een zinken prullenbak. Nu met het inrichten van het volkstuinhuisje vind ik Marktplaats.nl echt een feest. Je kunt er voor een bescheiden bedrag aan spullen komen die je leuk vindt, en je komt zomaar even bij wildvreemde aardige mensen over de vloer. Deze verkopende jongen gaat zijn benedenhuis verbouwen en trekt voor die tijd van de verbouwing een poosje bij zijn nieuwe vriendin in. 

‘Heeft de prullenbak nog een geschiedenis’, vraag ik hem. Kwebbeldekwebbel. Hij kijkt me haast verwilderd aan. ‘O sorry’, zeg ik gauw, ‘je bent vast heel moe van het verhuizen.’ Ja inderdaad. Maar hij en de prullenbak komen oorspronkelijk uit Breda, en hij heeft hem al heel lang. 

Zo ben ik ineens in mijn laatste oude buurt in Amsterdam. U herinnert het zich vast niet meer maar ik des te meer: de Molukkenstraat met de Chinese kapper en het Chinese restaurant. De bibliotheek en het oude badhuis aan het Javaplein. Nichtje woonde hier ook aan de Balistraat.

Ik had eerst een prullenbakken gezocht bij Blokker en bij Action maar die vond ik te lelijk en/of het geld niet waard. Misschien had ik ook nog bij Ikea kunnen rondkijken. Deze die ik nu gekocht heb is ietsje woester dan ik dacht. Weet nog niet of hij binnen of buiten komt te staan.

Wortel en mosterdsaus

Voor het eerst dit jaar kunnen we 's avonds buiten eten. Hiervoor was het steeds net te koud. Een verrukkelijke ovenschotel met wortel, kabeljauw en mosterdsaus. Ik had tenslotte nog wortels en kookroom. En natuurlijk voor wie wil gebakken krieltjes erbij. En een simpele komkommersalade. Echt zo lekker. Ik geef m maar even mee.

Recept:

https://www.smulweb.nl/recepten/ovenschotel+met+vis+en+mosterdsaus

Natuurbeleving

Een van de boeken die ik vorige weekend cadeau kreeg voor mijn verjaardag is Windflower. Perceptions of Nature. Het is een uitgave uit 2011 van het Kröller-Müller Museum, en ik denk dat het verscheen bij een gelijknamige tentoonstelling. Hoe 12 beeldend kunstenaars de natuur ervaren. Totaal verschillend natuurlijk. Natuur, wilde natuur, bestaat niet in ons kleine Nederland, alles wat we aan natuur hebben is op de tekentafel bedacht en vervolgens geconstrueerd. En wij denken dat dat natuur is. Een park of natuurgebied een kwartier fietsen van ons huis. Kunstenaars uit andere landen hebben uiteraard volstrekt andere belevingen. 

Over natuurbeleving dacht ik J al wel de laatste tijd: dat schattige achtertuintje van ons van zo’n 40 vierkante meter dat is echt geen ‘natuur’ en evenmin het heerlijke plantsoen voor de deur. Hoewel het heerlijk is er de avond doorzet brengen. Het is buiten, het is stil, er zijn allerlei groeisels. Vandaar het volkstuintje, dat is natuurlijk ook geen ‘natuur’, maar dat komt iets meer in de richting omdat er veel groen is en veel vogels zijn. Hoe je je ermee verhoudt.

Groen is voor mij vooral ruimte om in te wandelen of in te fietsen. Of om in te werken omdat het in bedwang gehouden moet worden. Ik droom ervan om er in te ZIJN, maar dat is meestal niet vaak zo. Natuur is een doorgangsplaats, ik ga er van A naar B, of het is een plek om in toom te houden. 

In het licht van mijn pas verworven tuinhuisje spreekt het werk van de Amerikaanse kunstenaar Marc Dion me het meest aan. Hij bouwt een soort jachthutten en richt die dan onverwacht weldadig in. Een houten boomhut met binnen een prachtig gedekte feestdis.  

Of de Zuid-Koreaanse kunstenares Kimsooja die uren stil ligt om een bijzondere natuurervaring af te wachten. 

De Argentijnse fotograaf Charly Nijensohn, die eenzame dolende zielen fotografeert op het plateau van Antarctica.

Ik ga proberen een uur stil te zitten in mijn volkstuin  en geen gehoor te geven aan de impuls om aan het werk te gaan.

Een porseleinen huwelijk

Gekeken (teruggekeken) naar de VPRO-docu-serie ‘Een porseleinen huwelijk’, mij aanbevolen door de Bayerische Freundin. Ze had verteld dat er een documentaire was over het Koninklijk Huwelijk, maar niet hoe die heette, en zo keek ik eerst een aflevering van de EO-serie ‘Blauw bloed’ over het huwelijk. Dat dat was zo dweperig dat ik me niet kon voorstellen dat het programma was dat zij mij had aangeraden. En inderdaad, nee dus. 

Deze is vier afleveringen lang, maar dat is helemaal niet erg. Ze gaan op zoek naar wat er allemaal gebeurd is rond dat huwelijk. Willem Alexander was zó verliefd dat hij Máxima al ten huwelijk gevraagd had voor hij door had wat de mogelijke staatsrechtelijke gevolgen konden zijn. Wim Kok als premier kiest toestemming voor dat huwelijk aan zowel de Eerste als de Tweede Kamer vragen. Als Alexander zonder toestemming zou trouwen zou hij de Kroon verspelen. Wim Kok wilde alleen toestemming aan het parlement vragen als vader Zorreguieta ‘uit zichzelf’ zou zeggen dat hij niet kwam. Max van der Stoel moest bewerkstelligen dat vader Zorreguieta zo’n verklaring zou schrijven. Máxima en Willem Alexander en vader Zorreguieta wilden níet. Ze interviewen zoveel mogelijk betrokkenen, zoals zoon Scipio van der Stoel. Maar velen durven er nog steeds niet over te praten. Het is echt een spannende reconstructie. Zeer de moeite waard.

De serie terugkijken:

https://www.2doc.nl/documentaires/series/2doc/2022/een-porseleinen-huwelijk.html

De buurt taxi

Het is me totaal ontschoten dat ik ‘dienst’ heb. Ik ken het van mezelf: als de dingen me een beetje omlopen (rond mijn verjaardag) dan verzuim ik in in mijn agenda te kijken. Dus het telefoontje: ‘Met Jeroen, waar blijf je?’ komt als een complete verrassing. Ik denk zelfs  nog even: ‘Jeroen?’ Maar goed, dat is dus de baas van de Buurt Taxi.

Er moet een mevrouw naar het ziekenhuis in Leidsche Rijn. Ik ben een kwartier te laat bij haar. ‘Ik heb artrose in mijn heup. Het heeft heel lang geduurd voor ik deze afspraak had.’ We halen het gelukkig nét. Er moet een mevrouw naar de fysiotherapie. ‘Wat ben je laat! Jullie zijn nóóit te laat!’ Ik haal een mevrouw van de cursus intuïtief schilderen. ‘Wat was er vanochtend? Waarom ws je er niet?’ Ik breng een mevrouw naar de bridge-club. Een meneer naar zijn wekelijkse verwendag naar de kapper/slijter/visboer. Een mevrouw naar de begraafplaats voor een bloemetje op de graven van haar man en haar zoon. Het zijn belangrijke momenten in hun week. Hoe kon ik dat vergeten?

Dodenherdenking

Broerlief heeft - jaren geleden alweer - via de website Joods Monument  ontdekt dat er in de Tweede Wereldoorlog op zolder in zijn huis ene Eliazer van Raap gewoond heeft, een Joodse kleermaker, die uiteindelijk weggevoerd is naar Westerbork en vermoord in Sobibór. Die was toen een jaar of zestig. Broerlief heeft een Stolperstein aangevraagd en die is vandaag ingelegd in het trottoir.

De afgelopen jaren heeft hij geprobeerd de geschiedenis van deze Eliazer van Raap te achterhalen. Daarbij is hij op tientallen familieleden gestuit die vooral familieleden zijn van zijn ex-vrouw Jannie van Praag. Die woonde in die tijd drie straten verder, ook in Amsterdam-West. Ze zijn er allemaal niet meer. Van Eliazer was geen een foto meer. Van anderen wel. 

Ik moet zeggen dat de ingewikkelde familieverhoudingen me zo duizelen dat ik het niet kan navertellen. Maar de aanwezigen wier familiegeschiedenis het betrof wisten dit allemaal ook niet en ze zijn allemaal erg van onder de indruk. Dat zomaar iemand met zoveel aandacht en zorg die familiegeschiedenis heeft geprobeerd te reproduceren. Ze blijven lang napraten. Een van hen zingt Joodse muziek. Een vrouw laat roze ingeborduurde servetjes zien die ooit van de ex-vrouw van Eliazer waren geweest. 

Aan geloof ik een kleindochter van een van de mensen over wie het ging vertel ik over mijn Duitse vriendinnen die te Utrecht twee maal per jaar  Stolpersteine poetsen en er een Roosje bij leggen. Dat vindt ze zo mooi, dat gaat ze aan haar oude moeder vertellen. Die ziet ze dat ook wel doen.

Het Holocaust Namenmonument en de Stolpersteine, wat een mooie monumenten. Ze lichten een tipje van de individuele geschiedenissen op. Er is van al die vermoorde mensen zo weinig over, maar toch íets.

- Website Joods Monument: https://www.joodsmonument.nl/nl/page/215800/eliazer-van-raap

- Stichting Stolpersteine: https://stichting-stolpersteine.nl

- Holocaust Namenmonument: https://www.holocaustnamenmonument.nl