zondag 29 maart 2026

Hello Goodbye

Vandaag gaan we weer eens naar de Woudkapel. In de serie 'Moderne Mystici en Profeten' gaat het over de schilder Jan Toorop. Eens per maand op zondagochtend doen ze dit. 

Er is een inleiding door Madelief de Inspirator, en dan kleine een-op-een gesprekken, met een onbekende persoon. Daarin stel je een herhalende vraag. Heel bijzondere gespreksvorm. Eerst gaat het vijf minuten over: wat heeft je geraakt in het inleidende verhaal? Dan vijf minuten de herhalende vraag: (Naam), vertel me, waar verlang je naar? Het is niet de bedoeling dat je reageert op het antwoord. Als je gesprekspartner is uitgepraat stel je de vraag gewoon nog een keer. En dan komt er weer een ander antwoord. Je gaat er helemaal van open.

Ik raak in gesprek met een 80-jarige dame: Amalia. Ze is Hongaars-Nederlands en heel intens. Na afloop bij de koffie vraagt ze: 'Ben jij een Haan?' Dat is een type uit de Chinese astrologie. Ja, antwoord ik. 'Om een Haan kijk je nooit heen. Als een Haan een kamer binnenkomt kijkt iedereen naar die persoon.' Als we afscheid nemen zegt ze: 'Ik vond het geweldig je te ontmoeten maar ik vrees dat dit een gevalletje van Hello Goodbye was.'

Bobby is in gesprek met een 95-jarige meneer die een nieuw gehoorapparaat heeft en niet alles meekrijgt. Hij heeft als Hoofd Personeelszaken bij een groot bedrijf gewerkt en kon aura's zien. Wat weer een bijzondere ochtend.

E-bikes

Gisteren fietste ik zo'n 40 km. Het was zonnig maar koud en er stond een straffe wind. Ik voelde aan het eind van de tocht de bovenbenen echt en viel toen ik thuis kwam in een diepe slaap. 

Nu lees ik een 'reportage' in de Volkskrant over hoe weinig de e-bike doet. Volgens mij gaat het over mensen die de e-bike op de turbo-stand zetten. Hoe slecht het is voor de bewegen, vooral voor kinderen. Als hem op de turbo-stand zet hoef je echt geen kracht te zetten. Dat doe ik  nooit, alleen bij een lange fikse helling, maar die heb je hier in de buurt nauwelijks. Het eerste jaar met e-bike fietste ik principieel op de laagste eco-stand, later stapte ik over op 'tour'. Nu kan ik bij goed weer makkelijk 60 à 70 km fietsen. Heerlijk. De enige zorg is dat je de accu leeg fietst. Dat gebeurt soms bij fikse tegenwind. Mijn accu kostte €600, en een nog zwaardere kostte €800. Daar was ik te zuinig voor. Stom.

Ik vind het Volkskrant-artikel wel onbarmhartig streng. Maar misschien gaat het ze meer om kinderen en jongeren op e-bikes dan om senioren. De fatbikers die helemaal niet meer trappen. De voordelen van de e-bike zijn er ook. Mensen fietsen vaker en verder dan ze zouden doen met een gewone stadsfiets. Ze laten vaker de auto staan. Ze zijn lekker buiten. Volgens de site Gezond Leven wegen de voordelen van het e-biken echt op tegen de nadelen.

https://www.volkskrant.nl/kijkverder/v/2026/e-bike-gezondheid-fietsen~v2839753/

https://www.gezondleven.be/nieuws/elektrische-fietsen-even-gezond-als-fietsen-zonder-ondersteuning

zaterdag 28 maart 2026

Heek

Vandaag maak ik een oud-Hollandse schotel met stamppot prei, een gebakken visje en kerriesaus. Vroeger maakte ik stamppot prei door de prei met de aardappels mee te koken, maar dat was eigenlijk helemaal niet lekker. Hier smoor je de prei zachtjes in een apart pannetje. Dat is beter. 

Heek verkopen ze hier niet in de buurt, dus ik doe gewoon kabeljauw. 

De kerriesaus maak je eenvoudig met een rou-tje, in ons glutenvrije geval is dat met maizena in plaats van bloem, een eetlepel kerrie en een bouillonblokje. Een saus van vroeger, al maakte bij mijn weten onze Mutti die nooit. In dit recept poffen ze tomaatjes in de oven voor ernaast, zelf kook ik winterpeen in stukjes. Het zijn wel veel pannen op het vuur, maar het lukt. Erg lekker.

Bij de Tuinman

Ergens in de cloud ben ik een adresje tegengekomen op de Hoorneboegse heide bij Hilversum. 'Bij de Tuinman'. Een restaurant naast een moestuin, alleen in het weekend open voor publiek. Omdat de weerapp zon voorspelt stel ik voor om daar naar toe te fietsen. De Bayerische Freundin vindt het een goed idee en zo hebben we ineens een topmiddag. Het is wel steenkoud maar dat is dan maar zo.  

Toch wel nieuwsgierig naar dat heerlijke landgoed midden op de hei. In het verleden ben ik er wel omheen gewandeld maar toen was het altijd stevig omhekt. Er staat een villa, wat boerderijen, niet zo zichtbaar want het staat in een bos. Googelen levert op dat het terrein sinds 2015 van een stichting is die ijvert voor duurzaamheid, cultuur en spiritualiteit. Daarvóór was het van de Remonstrantse Broederschap, die het geërfd hadden van Mejuffrouw Pijnappel. Heel boeiend.



MRI

Opeens bevind ik mij deze week in een MRI-scan apparaat. In zo'n krappe tunnel. Ik ben behoorlijk zenuwachtig en heb een oxazepammetje gevraagd tegen de claustrofobie. Dat neem je dan een uur van tevoren in. 

Je wordt heel zorgvuldig begeleid, en ze waarschuwen je voor de geluiden. Je krijgt een knijpding in je hand. Als je één keer knijpt kunnen ze met je praten, als je twee keer knijpt halen ze je eruit. Maar dan moet je er daarna wel weer opnieuw in. 

Ze maken vijf beelden, dus als ik op tweederde van de tijd eruit zou willen hoeft niet alles opnieuw. Er is ook een schermpje met beautifulle natuurplaatjes en radio. Maar die radio hoef ik niet. De geluiden die het apparaat maakt zijn heel fascinerend, alsof ik in een geluidskunstwerk lig. Ik lig gewoon een kwartier stil en dan is het voorbij. Waarschijnlijk door het oxazepammetje. (1 pilletje voor €13,- zelf af te rekenen).

Ossentrek

We zijn op de thee bij Zus+Zwager1. Bijpraten. Zij zijn fanatieke amateurhistorici met een grote voorkeur voor Zweden en Scandinavië en publiceren over heel bijzondere onderwerpen. Nu hebben ze een nieuw onderwerp: de ossentrek van Denemarken naar Nederland, die eeuwen heeft geduurd. Van de 13e tot de 18e eeuw of daar omtrent. Ossenvlees was het best houdbaar, gepekeld. Die ossen werden in enkele maanden van Denemarken naar West Nederland gedreven, waar ze in de malse Nederlandse weiden werden vetgemest en dan geslacht. Langs de route van Denemarken door Noord Duitsland ontstond een hele infrastructuur met voedsel voor de ossen en herbergen voor de mensen. Dat heeft eeuwen geduurd. Je komt het nog wel tegen in namen als Ossenmarkt, Ossenweg, Ossenstal. Zij zijn vooral in de route langs Hilversum/ 's Graveland geïnteresseerd, maar er waren ook veel routes bijvoorbeeld door Gelderland. Ze zijn er helemaal vol van. Grappig is dat.


woensdag 25 maart 2026

Snoeptomaatjes

Van de week hoorde ik Marcel van Roosmalen in het tv-programma 'Van Roosmalen & Groenteman' over snoeptomaatjes en -komkommertjes dat daar pfas en pesticiden in zouden zitten. Na de hobby-eieren nu weer dit. Ik koop (en eet) haast elke dag een bakje cherrytomaatjes, ik weet niet of het daar ook voor geldt. Veel mensen kopen die dingen voor hun kinderen, om ze gezond te laten snoepen. Er gelden strenge regels voor (potjes) babyvoeding, daarom zijn die doorgaans  biologisch. En nu dan weer dit. Ook maar biologische snoeptomaatjes kopen dus.

Het schijnt trouwens veel genuanceerder te liggen: https://www.sjamadriaan.nl/p/moet-je-je-zorgen-maken-om-pesticiden

dinsdag 24 maart 2026

Be Still My Heart


Deze song leerde ik kennen in 2001. Ik zat met een collega in café De Huiskamer in de Utrechtsestraat in Amsterdam, om de hoek bij ons werk op het Frederiksplein. Het was gezellig, maar wel was ik diep ongelukkig, want verlaten. Achter de bar stond een leuke blonde Noorse vrouw. Zij draaide deze muziek. Die raakte mij, ik vroeg naar de naam van de zangeres en ik kocht de volgende dag onmiddellijk haar toen nieuwe cd: 'At First Light'. De Noorse jazz-zangeres Silje  Nergaard. De cd heeft me jarenlang begeleid. Deze week is het lied voor mij weer actueel. 'Be Still My Heart'.

Het nummer staat bij Spotify helemaal bovenaan haar lijst met favoriete nummers. Haar nieuwe album heet 'Tomorrow We'll Figure Out The Rest'. Ook 'n mooie titel. Op 2 december 2026 treedt ze op in de Grote Kerk in Harderwijk en op 3 december in het Concertgebouw in Amsterdam.

Claudel

Gelezen: Een Duitse fantasie (1921) van de Franse schrijver Philippe Claudel (1962). Ik kwam het boek tegen in de bieb, nam het mee naar Limburg, want ik heb al heel wat van hem gelezen. Belangrijke schrijver. Het boek bundelt vijf tamelijk raadselachtige verhalen over de duistere kant van de menselijke aard, tegen de achtergrond van Duitsland in de 20e eeuw. De verhalen zijn los van elkaar geschreven, maar door de sfeer en terugkerende thema's (en de naam Viktor) zijn ze op de een of andere manier met elkaar verbonden. Maar dat moet de lezer zelf maar uitzoeken. Alle personages bevinden zich op ergens op een dunne scheidslijn tussen dader en slachtoffer. 

In het eerste verhaal strompelt een gewonde Duitse soldaat na de oorlog door een bos en denkt terug aan zijn tijd in het concentratiekamp. Terwijl zijn collega Viktor de gevangenen sadistisch behandelde, hield hij zelf administratieve lijsten bij voor transporten. Hij vraagt zich af of hij schuldig is door louter gehoorzaam te zijn geweest.

Het tweede verhaal gaat over de schilder Franz Marc, samen met Kandinsky oprichter van de expressionistische kunstbeweging Der Blaue Reiter.  Hij stierf in 1916 in WO-I. Claudel herschrijft zijn levensverhaal en laat hem na 1916 doorleven in een psychiatrische inrichting. Hij wordt uiteindelijk vermoord binnen het nazi-programma voor de moord op mensen met een verstandelijke of geestelijke beperking.

En dan is er het verhaal van een jonge bejaardenverzorgster: een zeventienjarig meisje verzorgt zonder veel toewijding een hoogbejaarde man in een tehuis. Hoewel de man vredig lijkt, zingt hij nog steeds nazi-marsen, wat de spanning tussen het heden en een duister verleden benadrukt. Heel ongemakkelijk boek. Wel erg goed weer.

maandag 23 maart 2026

Cruyff


Gekeken naar het eerste deel van de documentaireserie over voetballer Johan Cruyff. Tien jaar geleden is hij overleden, longkanker had hij. 68 is hij geworden, zo oud als ik nu. 

Natuurlijk heb ik weet van Cruyff, van zijn genie en van zijn wonderlijke waarheden, maar ik was nooit een voetbalkijker, dat doe ik pas de laatste jaren. Dus ik ben best benieuwd. Maar het is niet te volgen, een idioot warrige opeenvolging van korte beelden en korte quotes. Het vertelt nauwelijks een verhaal. Als je weinig weet word je er niet wijzer van. Als je alles weet is het misschien een aardige illustratie bij je kennis. Maar als je weinig weet, wat ongetwijfeld geldt voor jongere kijkers of voor geïnteresseerde leken dan haak je af. Bobby heeft kritiek op de 'beeldmontage', de documentaire zou de vorm hebben van een videoclip. Heel jammer.

zondag 22 maart 2026

Baba ganoush

Omdat we graag vezelrijk eten en ook wel eens baba ganoush (aubergineprut) uit de supermarkt op brood doen, ga ik dat eens zelf maken. Er staan diverse recepten op internet en de belofte is dat het nog veel lekkerder is dan de kant-en-klare uit de supermarkt. Dat geloof ik graag. Die vind ik een beetje waterig.

Nodig van de winkel is tahin en aubergine, de rest is wel in huis. Tahin is sesampasta. De aubergine moet een half uur in de oven, dan is hij papgaar.

Ik kan wel zeggen: het is héél erg lekker, maar door de tahin ook nogal machtig. De volgende keer ga ik de helft van de tahin doen. 

https://www.leukerecepten.nl/recepten/baba-ganoush/

zaterdag 21 maart 2026

Volkslust

Zus4 uit MeckPom  is op bezoek. We gaan wandelen in Lage Vuursche bij het café-restaurant Volkslust. De vorige (en eerste) keer dat Bobby en ik daar waren vond ik het zo leuk dat ik na afloop wel een half uur googelde om achter het verhaal achter dit Volkslust te komen, maar ik kon het niet vinden. Ja, dat ze ook vestigingen hebben in Utrecht (CS), Amsterdam (CS) en Haarlem. Verder kwam ik niet. Online is dat niet te vinden. De jonge dames van de bediening weten het ook niet. Ze zullen het de manager vragen.

Het duurt een poosje, maar dan komt de manager bij ons zitten vertellen. We zijn net journalisten (dat waren we beroepsmatig immers ook)  en vragen haar de hemd van het lijf. De 'manager' is een leuke jonge vrouw. Volkslust is een familiebedrijf, vertelt ze. Haar vader en grootvader waren/zijn bakkers en hebben op enig moment besloten de horeca in te gaan. Ze zijn begonnen met broodjesketen 'Le Perron' op treinstations en toen wilden ze echte horeca en kochten ze deze naam van een Antwerpse bakker uit begin 20e eeuw. Het had heel veel voeten in de aarde gehad voor ze deze locatie op dit landgoed Pijnenburg hadden kunnen pachten. Maar het loopt inmiddels als een tierelier. Ze hebben een grote parkeerplaats, heel belangrijk voor de vele bezoekers, en prachtig terras in de zon, en een veel betere kaart dan al die pannenkoekenrestaurants verderop in Lage Vuursche-dorp.

https://www.baarnschecourant.nl/lokaal/zakelijk/1140927/volkslust-de-vuurse-steeg-opent-de-deuren-nieuwe-locatie-kend#:~:text=Eigenaar%20Jochem%20Keune:%20%2C%2CMet,heerlijk%2C%20eerlijk%20eten%20en%20drinken.

donderdag 19 maart 2026

De Balinese drakenboot

Morgen zouden we weer mandala's kleuren met de Tuinvriendinnen maar het is niet duidelijk of ik daarbij kan zijn. Ik breng vast wat mandala kleurplaten naar een van hen. Ze woont twee straten verder, en ik was nog nooit in haar huis thuis. Heel leuk. Aan de wanden enige Indiase ornamenten en doeken. Er hangt ook een langwerpig houten ornament dat me heel erg doet denken aan iets wat ik zelf heb staan, dat ik ooit aan de Zeeburgerdijk gekocht heb, waar het boven de woonkamerdeur hing.  Hier heb/weet ik er geen plaats voor. Ik vind het niet bij Bobby passen en mijn kapelletje is niet zo Balinees van sfeer. Het staat op een Billy-boekenkast in de bibliotheek, en valt nauwelijks op. 

Impulsief bied ik het haar aan. Foto'tje erbij. Na een kwartier reageert ze: 'O wat bijzonder, het is gelijkend maar anders in de symboliek. Mag ik het in m’n tuinhuisje hangen? Dit is een Balinese drakenboot met vier godinnen, bescherming tussen hemel en aarde. Prachtig in de symboliek dit.'

De Woelvork

Op naar mijn lievelingsfirma Van de Neut in Groenekan voor wat 'vroege' pootaardappelen. met in mijn achterzak een lijstje namen van de vroege rassen. 

Bij Van de Neut hebben ze kisten vol losse pootaardappelen, per ras koop ik 10 aardappelen. Je moet ze zelf wegen en stickeren, op een héél oud apparaat waar de prijsstickers onleesbaar uit komen, die ook nog eens niet plakken. Een nieuw inktpatroon zou wonderen doen, maar blijkbaar vinden ze dat het geld niet waard. Hun scanner bij de kassa leest de lichte barcode niet dus van elk zakje moet de verkoopster apart een code in de kassa intypen. Allemaal vrij zinloos, maar ze lijkt er niet mee te zitten. 

Bij de aardappelen tref ik een mevrouw met wie ik aan de praat raak. Over aardappelen en uien. Hoe ik in die jaren moestuinieren geëvolueerd ben. Zij komt uit Maartensdijk, vertelt ze, en is daar secretaris van de volkstuindersvereniging. Ik vertel dat ik in deze tijd van het seizoen het omspitten van de aarde zo zwaar vind. 'Ik spit nooit meer!' verklaart zij. 'Ik heb een woelvork.' Een wat? Ze googelt wat en toont me een plaatje. 'Hij is wel een beetje duur (ca € 169) maar hij is geweldig. Alle medetuinierders gebruiken hem. Je blijft rechtop staan, het is niet zwaar, je krijgt geen pijn aan je rug.' 

Bij de kassa waar de verkoopster bezig is met de nummers van de aardappelen in te typen, vraag ik voor de zekerheid aan de mede klant: 'Woelvork zei u hè? Mijn kortetermijngeheugen doet het niet meer zo.' Ze schatert het uit. Grote herkenning. Zestigershumor.

woensdag 18 maart 2026

En ondertussen op de tuin

En inmiddels schijnt de zon weer en ga ik rondhangen in de tuin. Stukje omspitten. Uitgebloeide bollen van thuis verhuizen naar de volkstuin. Binnenkort maar eens vroege pootaardappelen halen. 

Er zijn weinig tuinders op de tuinen, maar de  vogels zijn des te drukker. Twee merels proberen geloof ik te paren. Wat een gedoe. De ooievaars klepperen op hun nest dat het een lieve lust is. 

Stemmen

Er ligt er een handgeschreven A4-tje in de bus, een grijzige fotokopie, van een buurtgenote die in de gemeenteraad zit namens GroenLinks-PvdA. Hoe belangrijk het is om op iemand uit de buurt te stemmen. Dat er veel meer geld wordt uitgegeven aan voorzieningen in Utrecht Oost dan in Zuilen. Het is mooi en roerend. Dan vul ik ook nog de Stemwijzer in en daar komt de Partij voor de Dieren uit. En dan op naar het Stembureau. Dit jaar is het niet in de school, maar in de bibliotheek. 

De punten die het verschil moeten maken betreffen vooral de auto: het parkeren, de doorgaande wegen, de milieuzones, de prostitutie, voor welke groepen er gebouwd moet worden (hoeveel procent sociale woningbouw), eigenlijk niet zo het AZC.  Dat gaat volgens mij in Utrecht wel aardig. Vandaag stem ik maar op de buurtgenote van de brief in de bus. Nummer 7 staat ze. 

Utrecht heeft 45 gemeenteraadszetels. De afgelopen jaren was er een linkse coalitie van GroenLinks (8), D66 (8), PvdA (4), ChristenUnie (2), Student & Starter (1). VVD had 5 zetels, CDA 3. De landelijke rechtsere partijen hadden geen zetels, er zijn hier maar weinig lokale partijen. Benieuwd hoe dit vanavond uitpakt. 

Ik vind het heel geruststellend om in een linkse stad te wonen, al wordt er schaamteloos op GroenLinks gescholden. Dat merk ik bijvoorbeeld in de Buurt Taxi. Dan gaat het bijna altijd over de auto's.

dinsdag 17 maart 2026

Negenstemmige zangharmonieën


Er staat een nieuwe nummer op ons lijstje van het woensdagavondkoor: 'Because' van de Beatles, van hun album Abbey Road uit 1969. Het is vooral bekend om de negenstemmige zangharmonie. Het verhaal achter het nummer: John Lennon schreef het nadat hij Yoko Ono de 'Mondscheinsonate' van Beethoven op de piano hoorde spelen. Hij vroeg haar de akkoorden achterstevoren te spelen, en dat vormde de basis voor de compositie. De harmonieën werden gezongen door John Lennon, Paul McCartney en George Harrison. De opname werd twee keer overgedubd, waardoor het effect van negen stemmen ontstond.

Het is oneindig veel door koren gezongen. Erg leuk.


zondag 15 maart 2026

Nationaal Park

Het is wel héél fijn dat de zon weer schijnt. We hebben een wandeling uitgekozen van 12 km, aan beide kanten van de grens. De grens wordt daar gevormd door een beek en er staan nog watermolens, die nu natuurlijk dienst doen als horeca. Een Nederlandse en een Duitse, 6 km van elkaar. Het landschap is heel afwisselend. De Nederlandse kant is heel anders dan de Duitse. Grappig dat het hier tweetalig is. Nederlanders en Duitsers maken de ronde van hun eigen kant van de grens. Er loopt ook nog een oud vergaan spoorlijntje door het gebied. Ooit reed hier een trein van België naar het Roergebied.

Vrede

Terwijl de oorlog in en om Iran steeds verder uitbreidt met grote gevolgen voor de mensen daar en voor de energievoorziening in grote delen van de wereld, vertoeven wij op een Limburgs huisjespark en verhouden wij ons met het weer. Mogen we een zonnetje?

Het is de laatste dag en goddank schijnt de zon weer. 
Wel moet ik veel geduld betrachten want Bobby is nogal traag van van start gaan. Samen gaan we nooit voor 13u de deur uit. Vandaag ga ik zolang maar een mandala kleuren. Het is leuk werk en het houdt je af van gemiesemous. Gisteravond had het groen al gedaan, en wist ik niet hoe verder. Nu met de zon hoop ik op tere lentebloempjes. Het lijkt ook wel een caleidoscoop. Vandaag gaan we in het Nationale Park De  Meinweg lopen. 

Daar zwermen de gedachten over. Ons relatief luxe leven. De scheve verhoudingen in de wereld. De vernietiging. De gekken die aan de touwen trekken.

zaterdag 14 maart 2026

Kota Radja

We doen graag alles dicht bij huis, ook hier in midden Limburg. En het liefst Chinees of Grieks. Dichtst bij ons huisje is de Chinees in Posterholt in een jaren zestig wijk, genaamd 'Kota Radja'. Zo heette ook de Chinees in mijn geboortedorp Emmen, jaren zestig, zeventig. Daar wil ik graag naar toe. 

Bij de reviews heb ik gelezen dat het er goed eten is als de eigenaar en zijn vrouw koken en bedienen, maar minder als zijn broer kookt en diens vrouw bedient. Wat heb je als buitenstaander aan dergelijke informatie.

Als wij arriveren zit er net een grote grootfamilie te eten en er zit een rij mensen te wachten in het gangetje voor de afhaalbalie. Zaterdagavond. Dus het duurt even. Ik neem 'Mihoen Kota Radja' en als dessert: 'Coupe Kota Radja'. Als wij uitgegeten zijn hebben we een heel gesprek met de eigenares. Hun kinderen willen de zaak niet overnemen, zij studeren nu in Rotterdam en Delft. 

Op Facebook vind ik wat foto's van de Emmense Kota Radja. Hoofdstraat-hoek Minister Kanstraat, eerste etage.  Ik geloof niet dat wij er toen vaak gegeten hebben. Mijn sterkste herinnering is een Sint Maarten-avond (11 november) dat we met lampions liepen en dat ik ineens heel misselijk werd en daar op de betonnen binnentrap naar Kota Radja (bijna?) moest overgeven. Toe ben ik kotsmisselijk huilend in mijn eentje weer naar huis gelopen, want de andere kinderen wilden natuurlijk snoep verzamelen. Dat jaar had ik haast geen snoep. Dit moet zo in 1964 geweest zijn, want in 1965 verhuisden we naar de nieuwbouwwijk Angelslo.

Het restaurant heeft daar nog tot 2012 (?) gezeten. Nu zit er een restaurant Ankara.

Glasmalerei Museum

Het regent nu natte sneeuw. Brr. Via Google vind ik een eindje over de grens in het stadje Linnich (ook weer aan de Rur) het Deutsches Glasmalerei Museum. 

We hebben ons ermee verzoend dat we minder fietsen en wandelen dan we ons voorgesteld hadden. Het is de kunst om toch leuke dag-uitjes te vinden, en verder lekker te lezen. 

Gisteravond had ik vis Google dit Museum gevonden, in het stadje Linnich, niet ver, ook aan de Roer. Drie eeuwen glasschilderkunst. 

Het begint met 19e eeuwse kerkramen waar vooral middeleeuwse schilderijen zijn nageschilderd. In de jaren vijftig en zestig is het ook veel toegepast in openbare gebouwen, en sindsdien zijn er altijd kunstenaars die zich er helemaal in bekwamen. Het is ook zo mooi met het licht erachter. Zeer verrast door werk van Gerhard Richter en Jean Cocteau.

Het gebouw is een voormalige graanmolen/graanopslag, het staat òp het riviertje gebouwd. Heel hoog en wit. Prachtig. Binnen is een workshop gaande, stuk of tien vrouwen doen er aan mee. Jammer dat we dit niet eerder gezien hadden, hadden we misschien wel mee kunnen doen.

Brijs

Gelezen: de roman Zonder liefde (2019) van de Vlaamse schrijver Stefan Brijs (1969). Hij woont sinds 2013 in de Spaanse provincie Andalusië, in een dorpje in de buurt van Malaga, waar hij vooral over de natuur schrijft. Het land is daar al jaren kurkdroog, en toch verbouwen de boeren er de laatste jaren avocado's die extreem  veel water nodig hebben. Brijs schrijft er over de natuur, bloemen die het toch doen, ondanks de droogte.

Dit boek heeft hij dus daar ook geschreven. Het is een psychologische roman over twee jonge mensen, eind twintigers, onderwijzer Paul en bedrijfsarts Ava. Ze zijn allebei single na een jarenlange relatie, en leven een tamelijk saai burgerlijk leven, beiden op zoek naar een nieuwe liefde. Ze hebben elkaar leren kennen tijdens filmavonden van de filmclub en zijn steeds meer samen gaan optrekken, ook woont ze een tijdje bij hem in, maar er is geen sprake van een liefdesrelatie. Expliciet niet. Gewoon vrienden. Ze zoeken naar liefde, allebei op hun eigen wijze, naar seks, naar een toekomst, maar dat lukt maar niet. Het perspectief is dat van hem. Een centrale vraag in het boek is of mannen en vrouwen vrienden kunnen zijn, zonder seksuele verlangens. Zij denken van wel, maar als Paul en date heeft vertelt hij dat niet aan Ava en als Ava nieuwe verkering krijgt levert haar vriendschap met Paul grote spanningen op bij de nieuwe vriend.

Ach, het gegeven klinkt niet erg opwindend, maar toch lees ik het geboeid.

vrijdag 13 maart 2026

Naar Echt

Omdat wandelen in de motregen geen groot genoegen is doen we vandaag een uitje naar Echt, naar het Museum van de Vrouw. 

Ik had gegoogeld op Musea-Midden-Limburg. Veel keus is er niet, maar deze leek me wel wat, met een speciale tentoonstelling over binnenvaart-vrouwen. Ik opper het een beetje besmuikt, maar Bobby lijkt het ook wel leuk, daarbij incalculerend dat het ook heel stom kan zijn. 

Binnenvaart vrouwen, binnenschipsters, ik had er een wat tragisch beeld van, dat die vrouwen hun leven lang op die boten vast zaten, keihard moesten werken, kinderen  aten en na zes jaar naar het schippers internaat brengen. Mutti werkte in haar jonge jaren in de jaren dertig als juf op een schippersschool.

Er liggen in de tentoonstelling heel veel documenten en spulletje om de kleinbehuisde kajuiten te tonen, maar inmiddels hebben moderne binnenvaartschepen woningen als bungalows. Een interview met een tachtigjarige binnenschipster treft mij zeer. Ze is heel zachtaardig, intelligent, nuchter, en trots op hun werk en beroepsgroep. Ze is enthousiast over de vrijheid die ze voelde. Nu ze op de wal woont mist ze de geluiden op het water. Het is een mooi museum met Allervriendelijkste medewerksters.

donderdag 12 maart 2026

Munnichsbos

Vandaag is het ook koud en het waait flink, maar de zon schijnt weer dus we gaan wandelen. Ons huisjes park ligt naast het Munnichsbos en daar is een wandeling van 10 km door aangelegd. Heerlijk zo buiten. Er is een beek (Vlootbeek) en een kasteel (Aerwinkel), we passeren weer het buurtschap Reutje, 'Groeten uit Reutje'. 

St. Odiliënberg

De Limburgse vriendin is nu erg benieuwd wat wij allemaal gaan bekijken en bezoeken in deze contreien. Maar als het zo koud en nat is als gisteren dan wordt dat allemaal niet zo spectaculair. Dan gaan we lezen en luisteren en kleuren en koken. We hadden deze bestemming gekozen op grond van mooie wandelgebieden in de nabije omgeving zoals de Meinweg. En dat we even Duitsland in konden.

Nu blijkt dat Posterholt op 5 km afstand van het dorp St Odiliënberg ligt, het geboortedorp van Connie Palmen. Bobby zegt: ik hoef echt niet op bedevaart naar St Odiliënberg. Hij heeft het niet zo op Connie Palmen. Ik heb het ook niet zo op Connie Palmen, maar ik heb wel het een en ander van haar gelezen. 

En nu ik hier toch ben wil ik dan St Odiliënberg even zien. Dus terwijl Booby nog slaapt ga ik boodschappen halen bij de Plus in St. Odiliënberg. Ik heb een beeld van een oud klooster met een grote Romaanse kerk en verwacht iets pittoresks als Thorn met zijn beroemde witte huisjes, waar ik trouwens ook nog nooit geweest ben.

Het is koud en winderig en ik verdwaal enorm in de bossen en velden tussen Posterholt en St. Odilienberg. Daar ligt ook nog het dorp Reutje, dat wil ik u niet onthouden. En aspergebedden en een nieuwe wijngaard. 

De kou vertroebelt misschien mijn blik, maar als dit het mooiste dorp van Midden Limburg is... Er zijn hier veel kleurloze jaren vijftig-, zestig- en zeventig rijtjes wijken. Die mensen houden niet zo van tuinieren. Er zijn bovengemiddeld veel voortuinen met grijs grind of grijze tegels. Misschien is Connie P. wel opgegroeid in zó'n huis. Er is op internet geen geboortehuis bekend.  

Googelen is een grote hobby van mij. Connie Palmen, zo lees ik nu, ging eerst naar de Mavo en toen naar de pedagogische academie, beide in Roermond. Pas daarna verhuisde ze naar Amsterdam waar ze Nederlands en filosofie ging studeren. Einde onderwerp Connie Palmen. 

Op de foto ziet u de beroemde basiliek. Er staat ook een klooster naast. De basiliek is niet open. Zondags is er een vesper om 17u.

De Plus-supermarkten in Posterholt en St Odilienberg zijn opmerkelijk traag. Ze hebben er nog geen zelfscan en er is slechts één kassa open. Van meerdere producten leest de scanner de barcode niet en dan moeten de caissières de code intypen èn op een papiertje schrijven. Je moet hier geen haast hebben. Een jongeman heeft alleen maar twee croissants om af te rekenen, dus ik zeg dat hij wel voor mij mag, maar dat hoeft niet. Hij heeft de tijd.

woensdag 11 maart 2026

Echterbosch

Ik blijk in de geboortestreek van de Limburgse vriendin te zijn. Haar geboortehuis staat in Echterbosch en dat is 6 km hier vandaan. Haar oude vriendinnen wonen nog in dorpen en buurtschappen hier in de buurt. Ze woonden op een kruispunt waarvan de overkant het Duitse dorp Waldteufel was, schrijft ze. Ze gingen naar Roermond om te shoppen toen ze puber waren. Ze heeft inmiddels mijn blog gelezen, onder andere het verhaal over het oude echtpaar dat zich hier op het park van kant heeft gemaakt. Dan weet zij er ook nog wel een: het Drama van Putbroek, 1931, vier jongens vermoord, waarschijnlijk stropers, door de jachtopzichter van Kasteel Aerwinkel. Ze geeft nog wat tips, waar we lekker kunnen lunchen. Wat een idee dat ik in haar geboortestreek ben.

Miezer

Het miezert en motregent ineens nogal hier in Limburg. Wat te doen. Naar een stad? Roermond? Naar een bos? Munnichsbos? Maar we hebben allebei niet zo'n zin in in de miezer lopen, of dat nou in een stad is of in een bos. Dan maar een dagje binnen met boeken, kranten, muziek, mandala's en tekenen. Haardvuur aan.

Zo'n soort tekening heb ik ook gemaakt in Winterberg, zo'n drieënhalf jaar geleden. Toen hadden we de Mazda net. Bobby vindt dat deze meer op een VW Beetle lijkt. 



Rust en vreugd

Heb ineens weer een slaaparme nacht en besluit de nieuwe Max-serie 'Rust en vreugd' (naar het gelijknamige boek van Hendrik Groen) te gaan kijken. De voetbalvriendin had geappt dat ze heerlijk had zitten bingen en dat lijkt me ook wel wat. Acht afleveringen van een half uur. Heerlijke spelers met als toppers Annet Malherbe en Arjan Ederveen.  Emma, gespeeld door Annet Malherbe is een prachtig personage. Net weduwe geworden, en wijlen haar echtgenoot stond op de wachtlijst van de tuin. Ze weet van niets tuinieren maar groeit er langzaam in met een bont gezelschap medetuinders om zich heen. 

Toen ik indertijd in het boek begon was ik lichtelijk geïrriteerd over dat het alweer ging over het gedoe van het bestuur, en niet ook over het tuinieren en de vreugde om de bloemen en planten en geuren en kleuren en vogeltjes. Nu is dat natuurlijk in volle hevigheid aanwezig. Nu hebben we geweldige acteurs. Volgens de kijkcijferkoningin hebben er bijna 1,5 miljoen mensen naar gekeken, en allemaal met groot genoegen.

Sloop

Gelezen: de roman Sloop van Anna Enquist. Gevonden bij de bibliotheek, waar ik was om snel een stapel boeken te scoren voor in het huisje. Het verhaal van een jonge vrouw die componist wil worden, en wordt, en succesvol, maar ze wil ook graag moeder worden maar dat lukt niet. Steeds meer op het nippertje want ze loopt tegen de veertig. Met haar man doorgaat ze een heel fertiliteitstraject. We volgen haar leven, het koude gezin van herkomst, haar liefde voor muziek, haar ambities, haar eenzaamheid op school, haar eerste liefde, haar tweede, haar derde. Haar succes en twijfel. Haar beste vriendin met haar vijf kinderen. Haar voorliefde voor Haydn, Haar composities. 

dinsdag 10 maart 2026

Knotenpunkte

Ondanks dat er veel te ontdekken valt in Limburg gaan we meteen naar de grens en óver de grens, Duitsland in. In Duitsland hebben ze ook knooppunten, maar de routes tussen de Knotenpunkte lopen wel vaak langs provinciale wegen. 

Het mooiste deel van de tocht is het onverharde pad langs de rivier de Roer, in Duitsland heet die de Rur. Het stadje Wasserberg is denk in de zoner leuk en groen en levendig, maar op een dinsdag in maart valt er werkelijk niets te beleven. Zelfs alle horeca is dicht. Toch is het leuk hier te fietsen. De huizen zijn zo anders dan in Nederland. Alle stijlen door elkaar. Mooi kun je het niet noemen, maar wel vrij. Er is duidelijk geen welstandscommissie actief zoals bij ons. 

Benzineprijzen

Ik erger me een beetje dat de verslaggeving over de oorlog van USA en Israël tegen Iran versmalt tot de stijging van de benzine- en gasprijs voor ons.  Vooral ook omdat er in de berichten benzineprijzen genoemd worden die je aan de snelweg betaalt. Bij ons in de buurt in de bebouwde kom liggen de prijzen ca 25 cent  lager. Niet dat dat het leed van die oorlogen vermindert, maar ik erger me dat verslaggevers hun hersens niet gebruiken en alleen maar persberichten kopiëren. 

 In de bezorgersapp van de maaltijdbezorging waar ik voor werk is ook groot gemor ontstaan over de benzinevergoeding. Chauffeurs dreigen het werk neer te leggen.

Drama in het Posterbos

Volgens mij is hier sprake van twee parken naast elkaar. Eén is van Landal ('Aerwinkel', vernoemd naar een naastgelegen kasteel) en een is van Roompot ('Posterbos'). Maar misschien verzin ik dat. 

De huisjes van wat ik denk dat het Roompot-imperium is zijn veel rommeliger, dat spreekt me eerlijk gezegd wel aan. Er is daar ook een lange rij relatief kleine aaneengesloten huisjes die particulier bezit en permanent bewoond lijken. Heel gezellig. Er staat er een te koop. Ik ben benieuwd wat dat kost.

Wat blijkt? De hele vakantiehuisjesproblematiek op onze stoep. In Limburg heb je net zo'n huisjesparkenexpansie als in Zeeland. Er worden in Nederland circa 60.000 vakantiehuisjes permanent bewoond, wat 'illegaal' heet, want men mag slechts zes maanden per jaar en dus niet permanent in een vakantiehuisje wonen. Maar sommige mensen wonen er al tientallen jaren.

Ik lig een beetje te googelen hoe het zit, en zie dat een paar weken geleden een hulpbehoevend ouder Duits echtpaar - tachtigers - zich om het leven heeft gebracht in de vijver waar we gisteren nog zo vredig omheen gefietst zijn. Zij hadden van de gemeente een brief gehad waarin stond dat ze er uit moesten en een dwangsom van €30.000. Ze hadden nog zo hun hoop gevestigd op Mona Keizer die als minister van Volkshuisvesting het permanent wonen op die huisjesparken had willen legaliseren, vanwege de woningnood en waar moeten die mensen naar toe? Maar nu Mona geen minister meer.

O! Roompot en Landal zijn tegenwoordig van dezelfde Amerikaanse eigenaar. De naam Roompot wordt uitgefaseerd en alles wordt Landal. Dan wil je ook alles weten. Ooit is het hier begonnen als grote camping bij het kasteel en het is in de loop der jaren geëvolueerd tot huisjespark.

https://www.l1nieuws.nl/amp/nieuws/3120656/dood-parkbewoners-posterbos-na-dwangsom-gemeente-u-bent-verantwoordelijk

maandag 9 maart 2026

Huisje

Om redenen zijn we al lang niet op reis geweest, en nu gaan we het weer proberen. Om te wennen hebben we een huisje gehuurd in Nederland, een park ten zuidoosten van Roermond. Limburg. Posterholt heet het dichtstbijzijnde dorp, daar is de Plus-supermarkt. En een kilometer verder is de Duitse grens. Er zijn hier vele natuurgebieden om te wandelen en de fietsen. Nationaal Park De Meinweg. Het Munnichsbos. Het Annendaalsbos. Het zegt me allemaal nog niets, maar binnenkort wel.

We wonen in een pittoresk huisje met rood-witte luiken. Dat er honderd van die huisjes staan moet je dan maar even vergeten. 

Tulipa

Bobby is naar een verjaardag in Amsterdam, ik heb geen  puf. Ik vind het lekkerder om de tulpen van zaterdag in te kleuren.. Moeilijk die kleuren. Je zou het vijf keer moeten doen en er dan van leren.

zondag 8 maart 2026

Potterie

Een van de dingen waar mijn oog op viel gisteren bij Abbing was de potterie. Al die tinten beige-aarde-zand-klei-terracotta... Het was weer leuk om de vorm neer te zetten, al hoor ik nu steeds de stem van de ZenZienTekenjuf, die vindt dat ik alleen contouren teken en er kan zoveel meer. Ik verheugde me enorm op het inkleuren. De kleuren vind ik mooi geworden, maar te veel. Ik moet proberen meer leeg te laten. 

Lucht

Zondag leesdag. Gelezen: Lucht door de Ierse schrijver John Boyne. Het lag op de stapel nieuwe boeken in de wijkbibliotheek. Het gaat over een vader Aaron (kinderpsycholoog) die met zijn onwillige veertienjarige puberzoon Emmett van Sydney via Dubai naar Ierland vliegt om iemand te bezoeken die hen niet verwacht. Het gaat om de moeder van Emmett, de ex dus van Aaron, maar daar kom je pas later achter. Ik heb het boek in een ruk uitgelezen, ik ken de schrijver eerlijk gezegd niet, maar hij schijnt erg beroemd te zijn. Ditvboek is het vierde  / het slot van een reeks. 

John Boyne (1971) schrijft over grote heftige thema's en problematieken. Seksueel misbruik is daar een van. Hij schrijft zowel voor jongeren als voor volwassenen. Zowel historische als hedendaagse romans. Een van zijn vroege boeken heette De jongen in de gestreepte pyjama, het was een kinderboek, het is ook verfilmd, over een jongetje dat naast Auschwitz woonde en bevriend raakte met een jongetje in het kamp.

Hij is homo maar/en in LHBTI-kringen controversieel omdat hij zich (net als schrijfster JK Rowling) kritisch uitlaat over sommige rechten van transvrouwen. In die zin dat er aparte plekken zijn voor vrouwen, waar volgens hen transvrouwen niet per definitie gebruik van zouden moeten kunnen maken. Geloof ik.

Oranje

Ditmaal is het voetbal in Utrecht in de Galgenwaard. Het is een kwalificatiewedstrijd voor het WK in 2027. Van de week speelden ze tegen Polen, nu tegen  Ierland.

Vooraf eten de voetbalvriendin en ik bij Indonesisch restaurant InaCorner vlak bij het Diak. Vandaar kunnen we lopend naar het stadion. Iedereen is wat gereserveerd over 'onze' kansen, want van de week speelden ze  teleurstellend gelijk tegen de Polen, maar elke wedstrijd is een nieuwe kans. Nu dus tegen de Iersen. Ik vertel aan wie het maar horen wil hoe leuk de wedstrijden van de Oranje-Leeuwinnen zijn qua publiek en sfeer, zoveel meisjes en kinderen, dochters met hun moeder of hun vader, vriendinnen, clubjes collega's, maar  hier is het toch anders. Relatief veel oudere mannen. Ik denk FC Utrecht-fans. Tenslotte zijn we in hún stadion. Nee, dan Almelo. Dat was nog eens feest met blije kinderen. 

De voetbalvriendin heeft twee heel jonge voetbalsters mee. Een setje. De ene is keepster bij FC Aalsmeer. Ze kent ze omdat ze vorig jaar haar kaarten voor het EK in Zwitserland hadden overgenomen. Ik wilde niet naar Zwitserland. Ze zijn heel jong. Wij voelen ons behoorlijk oud.

Het leuke van live bij de wedstrijden zijn is de feestvreugde, de sfeer, het zingen, klappen, juichen. Maar je ziet niet zo goed wat er allemaal gebeurt op het veld laat staan bij de doelen. Dus als er een doelpunt is of wat er precies gebeurde wat tot een penalty leidde. Lineth Beerensteyn is de held. Zij scoort twee keer. 

zaterdag 7 maart 2026

Bij Abbing

Ochtendje ZenZienTekenen in Tuincentrum Abbing in Driebergen/Zeist. Heel blij dat het maandelijkse clubje weer bijeen is. Het idee is meditatief tekenen, maar de dames worden bij de thee vooraf en na afloop steeds mededeelzamer over van alles en nog wat. Aan de ene kant is dat heel leuk, maar aan de andere kant vind ik het samen stil zijn zo mooi.  Vandaag kan ik maar anderhalf uur, want ik heb vanavond ok nog voetbal (de OranjeLeeuwinnen spelen in Utrecht Galgenwaard), dus ik vraag ze met klem of we de gezelligheid kunnen stoppen, want ik wil ZenZienTekenen. 

Het wonder is dat je opeens wat ziet. En wat je ziet. E  hoe dat dan op papier komt.


Palak Paneer

Woensdagavond ging het koor niet door omdat de dirigente ziek was geworden en toen gingen we even wat kletsen en drinken bij de Bayerische Freundin. Het rook heel lekker in haar huis, ik dacht naar Basmatirijst, maar zij zei dat het 'palak paneer' was. Wat zeg je? Een Indiase curry met spinazie (palak) en Indiase kaas (paneer). De kaas vind ik bij de Turkse supermarkt. Eenvoudig en snel klaar.

De spinazie is op zijn Indiaas heel smakelijk met ui, knoflook. gember, koriander en garam massala, en de kaas bak je apart in olie, zodat-ie een knapperig korstje krijgt.  Ik verwachtte dat die paneer zoiets als halloumi zou zijn, die (Cypriotische) kaas is lekker zout. De paneer valt een beetje tegen. Ik had hem moeten kruiden of marineren. Nu smaakt een beetje als saaie tofu en daar vind ik ook niets aan. Dit recept is lekker, maar de volgende keer neem ik denk ik halloumi in plaats van paneer.

Er zijn verschillende benaderingen, zie ik nu. De een gooit de kaasblokjes door de spinazie, en de ander bakt ze knapperig in de olie.


vrijdag 6 maart 2026

Naar Harmelen

Het is natuurlijk veel te vroeg, het is nog maar begin maart, maar toch heb ik al zin om groenteplantjes te halen. Zus4 waarschuwt voor nachtvorst, maar ik wil nu al. Bij kwekerij Jongerius in Harmelen zijn al allemaal groenteplantjes: sla, kool, spinazie, andijvie, bieten... 'Wat zijn "kroten"?' vraag ik aan de kweker. Hij weet het ook niet, maar hij googelt het. Het zijn bietjes. Het is een woord uit West-Nederland, denkt Bobby. Vroeger bij hen thuis in Maassluis heetten bietjes krootjes.

Ik zet de kleine plantjes weer in mijn kleine potjes waar ze hun worteltjes een beetje in kunnen laten uitgroeien. En dan na een week ofzo zet ik ze in de volle grond. 

Ja, als de zon zo schijnt  heb ik er echt weer zin in.

Knokke in Cadzand

Gezien: de documentaire 'Knokke in Cadzand'. Een paar jaar geleden was ik daar, want de man van de Bayerische Freundin heeft daar al decennia lang een stacaravan op een boerderijcamping. Het was een heel leuk bezoek, maar een vervreemdende omgeving. Naast de camping lag een heel groot soort van chique Roompot huisjespark. Daar moest je helemaal omheen lopen als je naar het dorp wilde. Het dorp was een mengelmoes van eenvoudige dorpshuizen en appartementencomplexen voor toeristen. Er was geen samenhang en nauwelijks sfeer. 

Deze documentaire laat zien hoe het zit. Net zuidelijk over de grens ligt Knokke, waar het op zijn Belgisch helemaal volgebouwd is met een wand van hoge appartementencomplexen aan zee. Daar zijn we toen ook geweest. 

Belgische projectontwikkelaars hebben sinds tien jaar hun oog laten vallen op Cadzand, met alle gevolgen van dien. Knetterdure appartementen. De huizen van de gewone mensen worden verkocht als tweede woning. De oorspronkelijke Cadzander kan geen woning meer betalen en trekt weg. Elk huis dat aan zo'n projectontwikkelaar wordt verkocht wordt afgebroken en er komt een appartementenvilla voor in de plaats.

Het roept dat bezoek in 2020 weer in herinnering. Ik weet het nog precies. We liepen er en vonden het niet mooi: dat enorme huisjespark, dat rommelige dorp vol bouwkranen. De camping was prettig,  het strand en de duinen waren mooi, alsook het natuurgebied Het Zwin, maar dat dorp! 

Deze documentaire filmt het dorp en volgt de (vrijwillige) brandweer, de makelaar en de gemeenteraadsvergaderingen. Heel schrijnend hoe de wereld van het grote geld zo'n tamelijk niksig dorp ophapt. 

https://www.npodoc.nl/artikelen/knokke-in-cadzand

donderdag 5 maart 2026

Landgoed Amelisweerd

Wat een weertje meneertje. Met Ella spreek ik af in Amelisweerd, op het terras van de StayOkay. Zij zit daarvan al een tijdje. Haar huis wordt geschilderd, de schilders zijn er elke ochtend om 07 uur. 

Soms ga ik met de auto naar Amelisweerd, want fietsen - wandelen - fietsen is soms wat veel van het goede. Vandaag ga ik vanwege de zon toch op de fiets. Maar het is 11 km heen, en waar ik niet op gerekend had: een stevige oostenwind pal tegen. Dan 10 km lopen en dan weer 11 km fietsen terug. Echt pittig. Maar prachtig! 

De beroemde sneeuwklokjes in het park zijn bijna aan hun eindje, maar de narcissen schetteren er op los. De daslook is ook begonnen. 

Op een plekje in de Kromme Rijn bij het landgoed zwemmen mensen (mannen) in de rivier. Brr. Eerst de bewoner van het landgoed in zijn uppie, dan drie jongens met hun drieën. Ella en ik zitten op een bankje in de zon te genieten en kijken naar de bloteriken.

woensdag 4 maart 2026

Im Garten

Het is verpletterend mooi weer en ik heb geen plan. Dus maar naar de tuin. Kijken of er wat te knippen valt. En dat is er. Bobby heeft vorige week de appelboom flink gesnoeid en de grote takken achtergelaten. Die liggen er nog. Zelf heb ik als beleid om zo veel te snoeien als ik af kan voeren en dat dan ook af te voeren, zodat het er elke keer weer wat netter en uitnodigender wordt. Dus de komende weken wordt het knippen en omspitten. Het is geweldig om hier weer te zijn en uren te existeren. 

zondag 1 maart 2026

Het oude koor

Ons oude koor treedt op in de optreedzaal van het Bartholomeus Gasthuis aan de Catharijnesingel. Met de Duitse vriendinnen, die ik immers van dat koor ken, gaan we luisteren. Er zijn nog veel meer oud-koorleden  in het publiek. Bijzonder. Het voelt heel vertrouwd. 

Ik zeg dat ik ze nog steeds mis en dat ik misschien wel weer terugkom. Ik ben van harte welkom. 'Je moet wel weer een stemtest doen', zegt de dirigente. Misschien wil ze me liever niet meer terug, omdat ik indertijd minder gelukkig was met haar werkwijze. Ik vond de muziek die zij uitkoos mooi, maar te hoog gegrepen voor deze groep, waardoor de uitvoering ietwat bleu klinkt. Niet uitbundig. Inmiddels heb ik geleerd dat ik meer en serieuzer had kunnen oefenen dan ik toen deed.

Natuurlijk geef ik iedereen complimenten. Het was een mooi concert. 'Ich hab' noch nie so viel gelogen', bekent de Bayerische Freundin na afloop.


Daten voor beginners

Gezien: de VPRO-documentaire 'Daten voor beginners', over vier Chinese jongemannen van rond de dertig jaar, wanhopig op zoek naar een vrouw. 

Er is in China een enorm (jonge)mannenoverschot, gevolg van de lange eenkindpolitiek. Meisjesbaby's werden vaak geaborteerd of te vondeling gelegd. Toen kwamen de economische expansie: mensen werden naar de steden gelokt om in de fabrieken te werken, maar kinderen mochten niet mee, die werden achtergelaten bij de grootouders. Veel werden emotioneel verwaarloosd. Nu heb je dus heel veel onzekere hunkerende plattelandsjongeren, vooral die uit de lagere klassen komen, die geen vrouwen in hun leven hebben gehad en nu geen idee hebben hoe ze met vrouwen om moeten gaan.

In de documentaire doen vier jongens een zevendaagse 'datingbootcamp' bij een dating coach. Hij kleedt de jongens beter, gaat met ze naar de kapper, en gaat ze fotograferen zodat ze wat aantrekkelijker op de dating sites komen. Hij leert ze op meisjes af te stappen en wat ze wel en niet moeten zeggen in de chat-app en als ze eenmaal een afspraakje hebben.

Tragikomisch. Zeer de moeite waard.

https://www.npodoc.nl/artikelen/daten-voor-beginners

Er staat geen trailer van deze documentaire op YouTube, die ik hier altijd zo mooi kan embedden. Ik heb er wel een op Facebook gevonden. Die is staand. Even aan wennen.