De thuiszorg

Het onderwerp de thuiszorg heb ik geloof ik nog niet behandeld hier. Eerst móest ik naar huis en uit het ziekenhuis, na vier dagen, en toen had het ziekenhuis op

mijn verzoek thuiszorg voor me aangevraagd maar kwam er geen antwoord van de thuiszorg. Het werd Hemelvaartsdag en dan moest ik maar blijven tot er antwoord kwam. Nou nee, dacht ik, want zo fijn was het nou ook niet op die zaal. Dan maar even zonder thuiszorg. Als ik het ziekenhuis verliet, zeiden ze, dan verviel hun aanvraag voor mijn thuiszorg en moest ik dat zelf maar regelen via de huisarts.

Dinsdags na Hemelvaart lukte dat en een week geleden kwam de eerste thuiszorg. Ze helpen me bij mijn ongemakken ten gevolge van de operatie. Ik heb behoefte aan deskundige ogen en handen om mij vertrouwd te maken met de materie. Elke avond komt er een andere. Vrouwen, mannen, jongens meisjes van diverse komaf. De tweede avond kwam er een Marokkaanse jongen in een joggingbroek. Dat was wel een beetje ontregelend. Ik ontving ze in de ziekenboeg. Maar je neemt zo'n medewerker mee naar boven en trekt je broek uit. Ik wilde niet racistisch zijn maar ik voelde me toch niet jofel. Hij was verder prettig en deskundig. De dame die de avond erop kwam droeg een t-shirt van Careyn, maar zij zei dat het beleid was dat iedereen aantrok wat hij wilde. Geen bedrijfskleding. De dag daarom kwam er een Indo-jongen die grafisch ontwerper was geweest en rock-muzikant. En toen twee keer een gehoofddoekt moslimmeisje. Vandaag een dame van een eind in de zestig, mijn leeftijd. Het hielp enorm.

Vandaag zei ik: Het is genoeg geweest. Ik kan het zelf. Bedankt.