donderdag 8 januari 2009

Schaatsen in het bos

Ik heb dan wel gezegd dat ik vierkant achter Broerliefs feestplannen voor Oude Moeder's verjaardagspartijtje sta, om niet te zeggen PAL, maar dat had ik gezegd toen ik nog niet wist dat het zou gaan en blijven vriezen. Als het aan mij ligt gooien we het hele feestprogramma om.

'Zeg dat resturant met die bovenzaal te Exloo met uitzicht op de parkeerplaats maar af', grap ik. 'In Exloo is alleen maar heide, daar is geen water. We verkassen gewoon naar een locatie aan het Oranjekanaal.' Ik weet het: het is op het randje! 'Wil je me gék hebben?' antwoordt hij dan ook. Want hij is nogal van het Draagvlak. En dan moet hij iedereen wéér bellen.

Vandaag dus naar de VVV Exloo gebeld. 'Jazeker hebben wij een ijsbaan', zegt de employee trots. 'Een hele mooie, midden in het bos. 'Ik zie geen ijsbaan op Google Maps', zeg ik, maar hij legt het als volgt uit: 'Als je vanuit Emmen de N34 neemt, dan neem je de afslag Exloo/Musselkanaal dan kom je via de Hoofdstraat Exloo binnen. Als je Exloo binnenrijdt ga je direct na het eerste huis linksaf het bos in, eerst asfalt, later bospad. Dat is de manier om er met de auto te komen.'

Ik heb eigenlijk geen idee wie van de familie wel of geen schaatsen heeft. Ik heb ze allemaal de Zandstra Easy Glider aangeraden.

Annie MG

Uit: Weer of geen weer (1954) en meer

woensdag 7 januari 2009

Frau und Hobby

Er is een gedicht van Annie MG Schmidt waarin ze haar diverse literaire interesses langsloopt - en dat kronkelpad loopt parallel aan haar verschillende liefdes. He, shit, dat ik dat vers nu niet uit mijn hoofd ken. Ik moet eraan denken nu het zo vriest.

Er is al zo lang geen ijs geweest, dus de tafereeltjes waren diep in het geheugen weggezakt. Maar nu komen ze weer vrijelijk boven drijven. Ex was erg van het ijs en de schaatsen. Niet gewoon erg, zoals de meeste Nederlanders, maar ERG erg. Ze schaatste heel goed en mooi. Ze lééfde voor het ijs. Zodra het begon te vriezen trok zij de hoge noren aan. Zo zat ze avonden met de schaatsen aan de voeten gespannen op de bank tv te kijken. En zodra het eerste weiland in Friesland ook maar een beetje bevroren was (een veldje ten oosten van Leeuwarden) lieten we alles uit de handen vallen en reisden we af naar het hoge noorden. De Afsluitdijk met kruiend ijs, ook niet te versmaden...

Zelf schaatste ik nauwelijks - kreeg uit angst voor scheuren en wakken altijd enorme zwabber-enkels en heftige krampen in de middenvoet. Pas na het kopen van schaatsen met skischoenen ging het beter en deed ik ook tochten. In de jaren negentig woonden we in een huis-aan-vrij-water (voor wie de link niet weet: dat is vrij naar een verhalenbundel van Harriet Freezer) en konden we uit de keuken wegschaatsen. Toen was het elke winter raak. Dat gaf een grote thrill. Alle vriendinnen gingen bij ons vandaan schaatsen. Ook Oude Moeders' verjaardag vierden we vanuit ons huis, we liepen een jaar over het bevroren water naar Landsmeer.

Nu Ex verschwunden is heb ik weer andere hobbies ontwikkeld. Iets van de thrill van het ijs en het schaatsen heb ik me in mijn vorige leven toch eigen gemaakt en blijkt gebleven. Het is bijzonder nu met iemand te zijn, die níet op schaatsen is.

dinsdag 6 januari 2009

IJsclub Centrum

Ik had de schaatsen mee naar het werk en RoRo7 ook, maar Bien moest nog zoveel werk verzetten, zij verdroeg niet dat RoRo7 en ik een uurtje zouden gaan schaatsen. Wij begrepen dat. Er waren meer argumenten om niet te gaan schaatsen: zo lag er nog heel veel werk dat we eind december uit onze handen hadden laten vallen en was er aan het van de middag ook nog Nieuwjaarsborrel beneden, waar we ons gezicht moesten laten zien.

Na de Nieuwjaarsborrel zag ik alleen maar schaatsbeelden op het Journaal. Ik sms-te Reenske: 'Ga je mee schaatsen? En wel nú? Ik weet een ijsbaan in Oostzaan? Met lampen.' Maar Reenske had al de hele dag rond Jisp geschaatst en was tot op het bot verkleumd.

Toen sms-te ik Nichtje. 'Ga je mee schaatsen? En wel nú? Ik weet een ijsbaan met lampen.' Die wilde wel, maar zij had geen schaatsen. 'Gaan we om de beurt op mijn schaatsen', beloofde ik. Dus wij naar Oostzaan naar 'IJsclub Centrum'. Ik werd voor 6 euro lid voor het leven en dan mocht mijn hele familie gratis mee. 'Is zij uw dochter?' 'Ja, zij is mijn dochter' ('Ich schaff mich keine kleine Kinder an...). 'Ben je nog geen zestien?' Nichtje kan niet liegen, maar zij is 26. De dame die mij inschreef had haar bril niet op.

De dame had ook nog oude roestige noren maat 39 liggen, waar Nichtje wel op mocht. Ik had geen camera mee, maar er is nog een foto van Nichtje en mij in de aflevering Emmen on Ice

Nieuwjaarstoespraak van de nieuwe Directeur

De nieuwe Directeur van het bedrijf waar wij kantoor houden heeft op 23 december 16 medewerkers de wacht aangezegd. Vanmiddag was nieuwsjaarsborrel. Wij waren ook uitgenodigd. 'Bij een nieuwjaarsborrel hoort een nieuwjaarstoespraak,' zo sprak de nieuwe Directeur. 'Mij valt de Eer toe om u Toe te Spreken. Het is een Overgangstijd. Ook voor Mij Persoonlijk. Van het Weekend hebben wij ons Huis verlaten waar we Zestien Jaar gewoond hebben. En hebben we de Straat Verlaten Waar we ons gezin zijn begonnen. Ik ben er ook een Kind Verloren. Afscheid Nemen hoort bij het Leven.'

Een groepje employees stond met stormachtige blik te luisteren.

'Het Kón niet Anders. Een nieuwe Situatie is Onzeker, maar Biedt ook Nieuwe Kansen. Ik Geloof in de Toekomst. We moeten de Dingen Anders Doen. We Voegen nu Drie bedrijven Samen. Maar Dan Biedt Het Mogelijkheden. We Moeten Onze Klanten Kennen. We moeten Dicht Bij Onze Klanten Staan. Contact Leggen. Een Band aangaan. Echt Zijn. Wij Kunnen Het. Ik Geloof In de Toekomst.'

Wat heb je mooi gesproken, zei ik tegen de nieuwe Directeur, toen hij bij ons kwam staan converseren. Dat was vast heel spannend. O ja, zei hij, wat vond je ervan. Mooi, zei ik. Ik heb er onmiddellijk een tekstanalyse op toegepast. O ja, vroeg hij. Wat hoorde je dan? Ze stonden er allemaal bij. Hoe redt men zich hier uit?

Toen hij eindelijk verderop ging converseren verklapte Nieuwe Baas dat Oude Baas haar verzocht had om haar Nieuwjaarstoespraak van morgen alvast te mailen. Maar Nieuwe Baas heeft helemaal geen toespraak, zij zorgt voor soep en champagne. Nu hebben wij beloofd dat wij allemaal morgen stuk voor stuk een toespraakje zullen voorbereiden die zij had moeten houden. Dan mag ze daar vrijelijk uit knippen en plakken.

P.S. De meneer op de foto heeft niets met bovenstaande tekst te maken.

maandag 5 januari 2009

Oostvaardersplassen

De schaatsmarathon op natuurijs gaat a.s. donderdag plaatsgrijpen op de Oostvaardersplassen, lees ik net. Want daar is het ijs het best. Een grote relatief lege plas die nog niet stuk is geschaatst. Verschrikkelijk dat ik nu weer ter redactie zit, terwijl ik nog niet één keer geschaatst heb! Er zijn op YouTube veel filmpjes over het schaatsen. Wij Willen IJsvrij!

Urban Calvinism

Weer op het werk. 337 mails te verwerken. Wonderlijke persberichten weer. Zoals deze: de aankondiging van een glossy personality-magazine genaamd CALVIJN!, ter gelegenheid van het Calvijnjaar. Het is een initiatief van een jonge kunstenares Sela©, afkomstig uit een krachtige calvinistische subcultuur. Wat zou dat zijn? Zitten Nichtje en haar broers daarbij?

500 jaar geleden werd Johannes Calvijn geboren. Zijn gedachtegoed zou nog steeds springlevend zijn. Sela© wil dit niet alleen zichtbaar maken, maar ook het nieuwe begrip ‘urban calvinism’ introduceren, volgens een 'onontdekte stroming in de Nederlandse samenleving'.

In een interview met het Reformatorisch Dagblad zegt de kunstenares uit Middelburg: 'Ik heb altijd al kunstenaar willen worden. Maar in reformatorisch kring wordt moderne kunst niet echt gestimuleerd. Als je naar de kunstacademie gaat, krijg je de waarschuwing "Je kunt van je geloof afgebracht worden". Ik ben toch gegaan, want ik wilde het vak op een professionele manier uitoefenen. De moderne beeldtaal, waarom zou je die niet toelaten? Je communiceert er veel beter mee met je omgeving. Er is in reformatorische kring een ontwikkeling gaande dat er meer openheid komt voor nieuwe vormen.'