Ismail

Toen de verhuizer twee weken geleden langs kwam om een offerte te maken leek het me heel fijn om niet zelf dagen lang in te hoeven pakken. Het is verschrikkelijk is, al dat verleden dat door je handen gaat. Zowel bij het in- als bij het uitpakken. RoRo7 verhuisde een jaar of wat geleden en dat was een giga-klus. Zij heeft ook heel veel boeken en verleden en kasten vol kleren. Bij alles was het de vraag: zal het mee of mag het weg. Vanwege die constante staat van twijfel zag ik er enorm tegenop. Een klus van zeker een week.

Toen ik negen jaar geleden naar de Jordaan verhuisden hadden we heel erg fijne verhuizers. Zo geruststellend en betrouwbaar. Echt heerlijk. Die wilde ik weer, maar ik was zijn naam vergeten. Roro7 raadde mij de firma Wiggelaar aan. Die kwam langs en schatte mij in de categorie 'gescheiden vrouwtje' en praat sindsdien ook zo tegen mij. Iets minder fijn. Hij bood aan dat zij het inpakken konden doen (à 320 euro) en dat leek mij op dat moment een heel efficiënte oplossing. Want door de week werkt iedereen en wie kun je dan vragen voor het helpen inpakken?

Deze hele week zie ik er echter al tegenop. Wat voor type zou er komen en hoe zou hij dat aanpakken? Vanaf het moment dat zo'n man binnen is ben je alles kwijt. En de regie. Mijn inpakker is een smal jong knaapje en heet Ismail. Hij begint gewoon met de troepjes op het aanrecht en doet dan de glazen uit de kast daarboven en schrijft "Keuken" op de doos. Zowel een bak met sleutels als glaswerk als de liggende boeddha die op de keukenkast lag. Help!

Wat nu? Ik kan er met mijn neus bovenop gaan staan, en op de dozen schrijven wat hij er in stopt, maar ik geloof dat dat op die manier een hele nare dag gaat worden. Maar wat is erger: morgen een nare dag in het nieuwe huis of vandaag een nare dag hier in huis? Of loslaten? Loslaten. Loslaten.

Bij gebrek aan kasten in het nieuwe huis wordt het de komende dagen een kwestie van dozen inkijken en herinrichten.

Aspelund

Ineens ga ik naar Ikea. Omdat het al vier uur is en ik nog niet geluncht heb nuttig ik eerst maar eens met mijn Ikea-Family-kaart een bordje Eendenborst. Het is uitgesproken rustig in het woonwarenhuis. Het is helemaal niet erg.

Eigenlijk zoek ik een driehoekig keukentafeltje/kastje voor in de keuken voor naast de kreunende koelkast, maar dat formaat bestaat niet. Wel zie ik leuke kleine eettafeltjes voor in de keuken van 75x75 cm, zou een idee kunnen zijn. Het is toch gezellig dat als je voor iemand aan het koken bent dat die bij je kan zitten kleppen met een glaasje wijn. Ter overweging.

Ik zie een beetje op tegen de klerenklastenafdeling. Maar daar loop ik zomaar zonder dat ik iets in de zin heb op tegen de Aspelund! Kijk! Eigenlijk weinig mis mee. Tweedeurs en driedeurs. En allebei op voorraad! Ter overweging. Die Metro van gisteren in de Praxis (2 weken levertijd) is massiever, maar dit vind ik eigenlijk sympathieker. Ik koop niets.

'Foel je hoe het feert?'

Vandaag is de dag van Tapijthuis René. Hij heeft gezegd dat hij tussen 13 en 13.30 uur komt, dus - u raadt het al - bel ik om ca 13.45 uur of er een probleem is en waar of hij blijft. Een Mien-Dobbelsteenachtige stem roept: 'Ik sèg altijd dat hij geen tijd moet afspreken. Hij moet gewoon seggen: "Tussen 13 en 17 uur!"'

Onderwijl heb ik alle tijd het gasfornuis te soppen tot de ontsteking het weer doet en de koelkast op te frissen. Die maakt toch een raar geluid als ik de stekker in het stopcontact steek. Is dit normaal? Dit is niet normaal. Voor ik ga reclameren bij mijn Turkse vrienden uit Osdorp eerst maar eens een kwartiertje aanzien. Of een uurtje. Op een gegeven moment is het geluid even weg als ik de temperatuur op even nul zet. Maar al gauw begint hij weer te steunen en te kreunen dat het een oordeel is. Toch duren de periodes dat hij geen lawaai maakt steeds ietsje langer, op een gegeven moment al wel vijf minuten. Er is progressie en er is hoop. Toch zet ik de koelkast maar weer uit als ik het pand verlaat.

René komt het tapijt leggen. Donkerrood in beide slaapkamers. Op rubberen ondertapijt. Prachtig is het. 'Warm', vindt René. 'Foel je hoe het feert?' Ik ben het sea-grass-laminaat aan het polishen, daar wordt het veel warmer van kleur van. 'Dat is helemaal fout!' zegt René. 'Dat moet je pas ná de verhuising doen! Straks loopt iedereen bij het verhuisen allemaal fuil in die polisj.'

Stieg Larsson

Het boek is zo goed verkocht en de film zo goed bezocht, ik zal hier wel weinig nieuws vertellen. Maar zelf heb ik het boek nog niet gelezen en de film ook nog niet gezien. De dvd kwam ter redactie. Het is een hele lange dvd, twee cd'tjes beslaat hij. Ademloos heb ik het verhaal gevolgd over de onderzoeksjournalist Mikael Blomkvist (werkzaam bij het magazine Millennium) en Lisbeth Salander, een beschadigde vrouw en geniale computerhacker, die gaan samenwerken.

Blomkvist wordt door een excentrieke Zweedse industrieel gevraagd onderzoek te doen naar de verdwijning van zijn zestienjarige nicht Harriët, die veertig jaar geleden het laatst werd gezien op een familiefeest van de Vangers, een industrieel geslacht waarin Larsson de Zweedse flirt met het fascisme portretteert. De verdachten: alle leden van de familie.

Blomkvist krijgt assistentie van Salander die haar eigen reden heeft om op zoek te zijn naar een verdwenen vrouw. Het boek heet niet voor niets Mannen die vrouwen haten. Er komen in deze film akelige exemplaren voor. Ik was bang dat ik al dat geweld niet goed zou verdragen, maar dat is knap gedaan, indringend maar toch niet zo dat je de tv afzet. Het is adembenemend.

Turks witgoed en alleenstaande vrouwen

Ik doe het mezelf aan. Ik houd van belevenissen en van verhalen verhalen. Liefst stap ik met open ogen in situaties die anderen liever uit weg gaan. Alleen al voor het verhaal. Een nieuw gasfornuis of een tweedehands, een nieuwe koelkast of een tweedehandse. Dat is de vraag.

Na mijn bezoek aan diverse witgoed-Turken afgelopen vrijdag ga ik bij nieuwe witgoedwinkels langs. Nieuw zijn die dingen al gauw 500 à 600 euro, en wie weet voor hoe lang/kort ik hier woon,. Laten we for the time being voor tweedehands gaan. Dat witgoed ziet er tenslotte mooi wit uit in die loods en die jongen is erg aardig.

Vandaag vraag ik Bobby mee, omdat ik het idee heb dat het beter is als hij de verkoper ook vertrouwt. Nu is de jongen echter een stuk minder toeschietelijk dan afgelopen vrijdag. Hij is vooral toeschietelijk voor alleenstaande vrouwen, begrijp ik. Dat is Beleid. Maar nu er een man bij is, is dat over. Hij wil niet meer de apparaten twee trappen op tillen. 'Maar vanavond als u de dingen komt brengen is hij er niet bij,' zeg ik, 'dan ben ik weer een echte alleenstaande vrouw!' 'Bent u familie?' vraagt de Turkse jongen aan Bobby. 'Nee', zegt Bobby, 'ik help alleenstaande vrouwen'.

Hij vraagt waar ik nu woon en ik vertel over de Elandsgracht. We beginnen onmiddellijk een lofzang over ons Turks restaurant Divan. 'Waarom gaat u daar weg?' vraagt hij. vol onbegrip. 'Scheiding', zeg ik. Hij knikt begripvol. 'Scheidingen zijn een probleem. In de Turkse gemeenschap in Osdorp is 80% van de jonge mensen gescheiden', vertelt hij. Zelf is hij ook gescheiden. Maar vanavond gaat hij naar zaalvoetbal. Het witgoed zal tussen 19 en 21 uur bezorgd worden. Ik betaal 160 euro aan.

Maar alwie of wat er ook komt tussen 19 en 21 uur: geen Turks busje. Heb ik dat weer! Heb ik mij laten oplichten door een vriendelijke Turkse jongen? Ben ik veel te goedgelovig? Ik bel hem uit zijn zaalvoetbal. Waar blijft mijn witgoed? Uiteindelijk tegen 21.30 uur komt de bus. Het is de oude vader. Hij kon het huisnummer niet vinden en de dijk is besneeuwd. Glad. Hij wil het liever witgoed niet tillen, u heeft toch een man over de vloer? 'Ja, maar helpt u alstublieft toch maar, ik betaal u wel 30 euro extra'. Ook deze oude vader wil graag weten hoe het zit. 'Is dat uw man?' 'Nee, dat is mijn broer'. Hij straalt mij toe: 'Het is niert eenvoudig voor een vrouw alleen, maar een broer is altijd goed.'

Nu heb ik een Bosch elektrisch gasfornuis zonder typenummer en zonder gebruiksaanwijzing. Er knipperen heel veel lampjes. Dat wordt zoeken.

Metro Country

Twee dagen dwaal ik al door Mega-Gamma's en Mega-Praxissen, op zoek naar klerenkasten. Het leidt tot niets, want mijn enige reactie op elke klerenkast is: Wat Zijn Ze Lelijk! Ik wil geen Witte en ik wil geen Fineer! En ik wil niet naar Ikea vanwege de keuzestress daar, die ik echt niet meer aankan. Ga mee, smeek ik Bobby. Niet dat hij helpt kiezen, want hij is van mening dat ik zelf moet kiezen wat ik het mooiste vind, maar om ernaast te staan, wat wellicht kalmerend werkt en het keuzemoment versnelt.

Dus vandaag gaan we - nadat we het overgebleven laminaat teruggebracht hebben naar Hornbach - naar Praxis in het westelijk Havengebied. Geen van de kasten die ik overweeg is op voorraad, dat helpt. Ik heb hoe dan ook géén kast vóór de verhuizing. Het duurt zeker twee weken. Dat is duidelijk. Geen klerenkasten deze week.

Dat geeft ruimte om nog eens te kijken. En nu met een open blik. Alle kasten staan op drie meter hoogte. En opeens zeg ik: Kijk eens, die kasten met de naam Metro Country, dat lijkt wel ècht hout. We zoeken een ladder en nadere inspectie wijst uit: het ís echt hout. Grenen ofzo. Ze verkopen ze witgelakt en onbewerkt. En de levertijd van deze kasten is ook twee weken, maar het maakt ineens niet meer uit.

In de mail krijg ik bericht van Marg die óók in een verhuizing zit. Hoe ze me bewondert hoe ik het allemaal aanpak. Ik bel haar onmiddellijk op. Bewonder? zeg ik. Je moest eens weten: gék word ik ervan! Vooral van mezelf. Het huilen staat me nader dan het lachen. Maar heel af en toe (veel te weinig) denk ik complimenteus: Dat doe je ondanks de onrust toch maar mooi snel en efficiënt, Lucie Theodora.

Het is heel dankbaar om even intensief te sparren met een medeverhuizer! Zij heeft datzelfde met klerenkasten. Ik kan haar nu de Metro Country aanbevelen.

'Een code voor onszelf'

Op deze foto was er vast nog geen parkeermanagement! Dat is een van de zegeningen van deze tijd. Maar het wonder is geschied: deze maand heb ik twéé parkeervergunningen in Amsterdam: een in het Centrum en een in Zeeburg. In de brievenbus van de nieuwe woning liggen maar liefst vier brieven van Cition, sommigen met vrijwel dezelfde inhoud maar ondertekend door verschillende ambtenaren en met een verschillend nummer. Een kniesoor!

Het komt er op neer dat ik per vandaag in Zeeburg mag parkeren als ik de vergunning per 1 februari activeer. Dat betekent: betalen op het Cition-kantoor. Dat hoeft men mij geen twee keer te zeggen: om 08 uur sta ik op de stoep. Geheel besneeuwd & hoestend & notterend, de keurige Surnaamse medewerkster kijkt mij met afgrijzen aan, maar als ik om een tissue vraag geeft ze die. Dan ook ik wat toonbaarder en ontdooit ze.

Thuis lees ik alle stukken en foldertjes nog eens na, en lees ik dat ik nu een vergunning heb voor gebied ZB65. Ik wil niet zeuren, maar op het bijgeleverde kaartje is Zeeburg ingedeeld in acht gebieden, genummerd 1 t/m 8. Ik woon volgens mij in Zeeburg 1. Dus bel ik maar weer naar Cition, met de vraag wat code 'ZB65' betekent. 'Dat is een code voor onszelf', legt de vriendelijke telefonist(e?) die Stephanie heeft maar een diepe mannenstem heeft, mij uit. Maar het is allemaal goed. Ik mag ook in de Molukken- en de Javastraat, daar waar de winkels zijn.

Wat ik wel heb uitgevonden dit weekend: wie bij mij wil komen parkeren kan dat gratis doen, op de Zuider-IJdijk. Onder de Schellingwouderbrug naast Camping Zeeburg. Dat is voor mensen van buiten weer niet eenvoudig te vinden, en voor Amsterdammers is het ook niet vanzelfsprekend, maar wie zijn best doet die kan wel een tientje uitsparen. Daar kun je met een trap de Schellingwouderbrug beklimmen, onder andere naar mijn straat.