Koopjesjacht

Mijn nieuwe Goudse app-vriendin is gek van vlinders en niet zo’n beetje. Dus ik had bedacht dat we samen wel eens naar de Vlindertuin in de nieuwe dierentuin Wildlands van Emmen zouden gaan. De entree van Wildlands is €28 en de trein 2 x €15, dus niet goedkoop zo’n grapje. Nu had ik een koopje gevonden dat je voor slechts €32 pp trein-plus-entree kon krijgen. Zij zou ze kopen, beloofde ze op 30 april. Bleek dat de actie op 30 april eindigde. Dus gisteren  kreeg ik een schuldbewust appje dat de actie helaas  verlopen was.

Koopjesjagen, ik heb dat nooit gedaan. Maar het scheelt best een slok op een borrel. En nu ik fiks minder inkomen heb moet ik beter op de centjes letten. Zo vond ik al snel toegangskaartjes voor Wildlands à €15. Nog steeds geen kattenpis, maarcalniets overzichtelijker. De nieuwe app-vriendin deed ook een duit in het zakje met Spoorvoordeel NS-dagkaarten à €22. En toen vond ze ook nog eens NS-dagkaarten à €16. Bij AH. Gewoon aan de servicebalie. Nu zijn we zelfs €1 goedkoper uit dan ons oorsprònkelijke koopje. 

Bèn jij erg op koopjes, vraag ik haar nieuwsgierig. Want ik tot nu toe helemaal niet. Nee helemaal niet, appt ze, maar mijn Cor wel.

Voor wie ook wil:

- Entreekaarten voor Wildlands

- Dagkaart bij AH

Keukengerei

Omdat ik nogal slecht zwart-op-zwart zie, met name in de avond, is sinds ik op Zuilen woon de zwarte waterkoker op ons zwarte aanrecht mij een doorn is het oog. Op de Elandsgracht en de Zeeburgerdijk had ik andere aanrechten, toen speelde de kwestie ‘zwarte waterkoker’ niet. Maar ja, een waterkoker die het doet die doe je niet weg.   

Waterkokers. Ook weer zo'n thema. Ooit nam ik een prachtige vintage lichtgele aardewerken waterkoker mee uit Australië. Maar de snoeren en de contacten waren oud en vergaan. Dat was niet veilig. De laatste waterkoker die ik kocht werd een zwarte, want bij de Blokker hadden ze blijkbaar gaan andere. Nu heb je internet. 

Dus ik was best een beetje opgetogen toen afgelopen week de waterkoker begon te lekken. Er lagen steeds plasjes water op het aanrecht onder de zwarte. Langzaamaan groeide het besef: ik mag een nieuwe! En dan ga je googelen op ‘gekleurde waterkokers’ en dan vind je dit. Hij is met zijn €79 uiteraard weer de duurste onder de waterkokers, want die heb je al vanaf een tientje. Bobby dacht nog even meer aan het onderzoeken en repareren van de zwarte waterkoker. Maar ik wist meteen een verjaarscadeau. 

Hij staat inmiddels prominent en vrolijk op het aanrecht. Bobby heeft de zwarte toch gerepareerd. Die De gaat straks naar de kringloop.

De aardappelen

Iemand die elke dag naar het werk gaat heeft doorgaans minder last van moodswings en plotseling de kop op stekende dodelijke vermoeidheden. Bobby zegt dat ik in rouw ben. In de rouw ga ik dan maar in het voortuintje wat overleden narcissen vervangen door andere bloemetjes, en achter ook. Uit de moestuinbak in het park zijn mijn vier beautifulle rood-wit gevlamde tulpen gestolen. 

Dan naar de moestuin te Oud-Zuilen. Buurvrouw Riet - in mijn ogen een zeer ervaren moestuinierder -  klampt me aan. Ook zij is niet onverdeeld gelukkig met deze tuin. De zware klei is moeilijk, is ook haar ervaring. En al die hazen. Alles verdwijnt door de vogels, de hazen en de slakken.


Mijn lichtpuntje van de dag: de aardappelen lijken hun kop op te steken. Mijn spinazie doet het heel goed. De witte kool die ik uit de mandjes had bevrijd staat er ook nog steeds. En de sprietjes prei. Van de inmiddels achttien gepote kroppen sla en zes kroppen andijvie is precies nog één kropje sla over dat gróeit. De spruiten, Chinese kool en rode ui zijn definitief niet meer. 

De Buurvrouw geeft me als troost vier bloemkoolplantjes en vier koolrabi. Die heeft ze bij Tuincentrum Overvecht gehaald. Daar gaan ze ook per zes. Als ik nog naar mijn tuincentrum ga, vraagt ze, wil ik dan voor haar spitskool en spruiten meenemen. Want ze hoort van de medetuinierders hier dat vooral kool het hier goed doet. Wortelen niet. Die kunnen zich niet door die klei heen vechten. Voor mezelf koop ik weer zes nieuwe andijvie/plantjes, vier paksoi-plantjes en een pot radijzesprietjes. Ook die prik ik weer in de klei. En nu optimistisch blijven.

Volwassen wonen

In de nacht kijk ik nog naar een documentaire over camping Parc Beaugarde bij Culemborg aan de Lek waar veel (pas) gescheiden mensen al dan niet tijdelijk wonen. Eerder zag ik ook al een documentaire over een caravanpark Fort Oranje in Zundert, maar daar was het verhaal veel meer marginaliteit en criminaliteit. 

De documentairemake is zelf afkomstig uit Culemborg en ook pas gescheiden. Hij was bij het zoeken nr nieuwe woonruimte zelf bijna op dit park terechtoiïgekomen. Het is er niet zo duur en er is altijd wel een chalet vrij. Er wonen ook buitenlandse arbeiders zoals Polen. 

Het lijkt mij eerlijk gezegd helemaal niet zo erg om daar te wonen. Zo’n overzichtelijk minihuisje aan de prachtige rivier. Past helemaal in de trend van tiny houses. Alleen wonen op deze camping geen jonge leuke knappe idealistische stadse tk, zoals je vaak ziet in de artikelen over tiny houses, maar mensen, bij wie de aanleiding om hier te komen wonen niet altijd een positieve eerste keuze was. Ze zijn doorgaans verlaten en hebben een scheidingsdrama achter de rug of zitten er nog middenin. Maar het is er allemaal geen achenebbisj  park, zoals dat Fort Oranje. 

De in deze documentaire geportretteerde mensen hebben vaak wel iets treurigs over zich, maar dat zijn meestal mannen die totaal onverwacht (zeggen ze) door hun vrouw verlaten zijn. Nu vissen ze de hele dag of maken ze stoepjes voor de buurvrouw. Niet al te welbespraakte personages. Er woont ook een mooie blonde hoogopgeleide iivrouw van rond de veertig met een zoontje. Zij is verpleeghuisarts is, en zegt al opofferend zichzelf in de loop der jaren kwijtgeraakt te zijn. Als bestverdienende moet zij straks alimentatie aan haar ex-man betalen en daardoor kan zij zich geen koophuis of vrije sector huur veroorloven. Nu doet ze yoga op een matje in het chalet. 

Grappig dat ik mijn hele leven stiekem al denk dat dat ideaal is: met je geliefde en/of een aantal vrienden op een caravanpark wonen, en iedereen heeft individueel haar/zijn eigen gedoetje. Het is waarschijnlijk in de winter niet zo behaaglijk. 

Een vriendin op mijn verjaardag, die het huis waar Bobby en ik nu drie jaar wonen sinds het begin niet meer gezien had zei verbaasd: ‘Wat hebben jullie een volwassen huis!’ Daar kunnen we na afloop nog wel even over filosoferen. Wat bedoelde zij? Vond ze het niet bij ons passen? Had ze een kinderachtiger huis verwacht? Een bundeltje rommelige studentenkamers? 

Naar de documentaire:

- ‘Lief en leed op Parc Beaugarde’

Kroonjaar

Leen is ook jarig, ze heeft een kroonjaar, en ter gelegenheid ga ik haar tekenen. Ruim twee dagen ben ik ermee bezig. Maar het lukt almaar niet goed. Diep wanhopig word ik ervan. De eerste is helemaal niks en van deze twee... Welke moet het worden? Ik lijst ze allebei in.

Eerst geef ik haar de linker, maar dan wil ik haar de rechter toch ook niet onthouden. Die vindt ze ook heel leuk: 'Alsof het het begin van een stripverhaal is.' En: 'Het laat zien dat het niet gemakkelijk is.' Dat is een heel fijn compliment.

Dagelijks werk

Ik ben jarig maar van alle netwerkbelevenissen een beetje uitgeput. Eerst moet de auto naar de garage en er is busstaking. Dus lopen. In afwachting van de verjaarsvisite in de avond ga ik maar op mijn kloostercel zitten lezen. Dagelijks werk van Renate Dorrestein, haar laatste boek. Een prachtige compilatie uit haar rijke oeuvre artikelen en brieven, zoals ze zegt: om de biograaf voor te zijn. Ze heeft inmiddels heel veel van haar papierwerk uitgezocht en weggegooid, en een deel ervan voor deze bundel gekozen. Voor haar trouwe lezers is heel veel bekend.

Natuurlijk is ze met dit boek de biografie die ooit gaat komen niet voor. De jeugd, de rode lijn, de hoogtepunten en de pijnpunten, ze heeft alles wat ze kwijt wilde op haar onnavolgbare manier beschreven in haar brede oeuvre. Maar natuurlijk niet de verhalen en anekdotes van anderen óver haar. Er is oneindige waardering voor haar eigenzinnigheid en originaliteit en eerlijkheid en strijdbaarheid. En daaronder zit ongetwijfeld ook veel zachtheid en brede interesse.

Het is weer een heerlijk Dorrestein-boek.

Iets anders

Maandag gebombardeerd tot netwerkdag. Ik ga naar het café in boekhandel Scheltema op het Rokin in Amsterdam. Wat een heerlijke plek is dat toch. Ik kan het niet laten en koop de nieuwe Ik. J. Kessels van P.F. Thomése, het nieuwe en tevens laatste boek Dagelijks werk van Renate Dorrestein, en een Time to Momo Berlijn.

Het is een fijn netwerkgesprek. Je voelt dat je werd/wordt gewaardeerd.

En wie zit daar ook? Dat is Vinnie! Oud-collega, die andershalf jaar geleden de laan uit werd gestuurd en nu succesvol chef-boekverkoper is te Haarlem. Er zijn meer mensen die opbeurend zeggen dat het achteraf als alles op zijn pootjes terecht is gekomen een zegen zal blijken te zijn.

Ze zeggen ook: 'Je moet niet zeggen: ik ben de laan uit gestuurd. Je moet zeggen: Ik ben op zoek naar iets anders.' Dat ga ik oefenen.