Lief boek

Gelezen: De jongen, de mol, de vos en het paard door Charlie Mackesy. Nichtje geeft het me voor mijn verjaardag. Ongelofelijk lief boek. Een zogeheten graphic novel. Mooi getekend en geschreven. Over liefde en vriendschap, over samen niks doen en praten over de dingen in je ziel. Net zo lief als Winnie The Pooh, en Le petit prince. Ergens doet het ook nog aan Charley Brown denken. De tekenaar Charlie Mackesy is een Engelsman van in de vijftig, die altijd maar wat aanklungelde, met zijn tekeningen op Instagram enorm veel volgers kreeg en dit boek is onverwacht ineens een wereldhit. Uitgegeven bij KokBoekencentrum. Vertaald door Arthur Japin.

De oppas

Wat is het eeuwen geleden dat ik op de Bébé’s heb opgepast. Haast een jaar. Toen kreeg ik de gebroken arm/pols met alle naweeën, en toen wij met zijn allen Corona.

De Bébé’s hebben er zin in. Ze zijn weer verrukkelijk. Bebe2 is een engeltje dat stralend naar bed gaat en stralend uit bed komt en stralend een mandarijntje eet: geen centje pijn. Bébé1 is al wat ambitieuzer. Eisender ook. Zij heeft een heel plan: we gaan vanmiddag tekenen, met Lego spelen en voorlezen.

Het programma vandaag begint met Lego. Ze heeft nu een nieuwe doos: een graadje groter en moeilijker. Ik weet niet of u het nieuwe Lego kent: het lijkt nauwelijks nog op dat van vroeger en is heel complex en veelzijdig en priegelig. Je hebt een doos vol losse kleurige priegelstukjes, en met een IKEA-achtige stap-voor-stap-handleiding kun je tot een Caribische vakantievilla komen. Bébé1 wil het natuurlijk allemaal zelf doen, ik mag ondersteunen waar zij dat nodig acht. Maar ik heb af en toe de indruk dat ze het niet helemaal goed doet en dan wil ik het corrigeren, en dan krijgen we partijtjes welles nietus. En dat met een driejarige. ‘Mama-kan-het-veel-beter-dan-jij’. Na een half uur concludeer ik licht zuchtend: ‘Ik wil niet meer.’

Dan gaan we kleuren. Ze wil sámen kleuren. Samen op één kleurplaat. Zij gaat de kleurplaat toch iets anders te lijf dan ik. Ik kan er wel om lachen, maar ik vind het ook best een beetje moeilijk, merk ik. Dat ze alleen maar wild krast en niet binnen de lijntjes kleurt. Zelf vindt ze het erg mooi dus ik geef echt veel complimentjes.

Daarna vier boeken Dikkie Dik. Ze ligt heerlijk tegen me aan en steeds als een boek uit is rent ze naar de boekenkast voor weer een nieuwe. Het is een groot feest, maar na twee uur oppassen ben ik wel even toe aan een dutje. 

Taxi!

Twee ritjes had ik slechts, voor één en dezelfde mevrouw, deze eerste dag van de Buurttaxi. Van huis naar de Boni, en van de Boni naar huis. De Boni is een kleine supermarktketen in het midden des lands met 43 filialen waarvan twee te Utrecht aan de Amsterdamsestraatweg. De winkel is maar drie straten verwijderd van haar huis, maar die afstand kan ze absoluut niet lopen. 

Het Buurttaxiwezen moet nog een beetje op gang komen. De telefonisten bellen alle klanten dat we weer rijden, maar ja die moeten dan eerst uit de paniekstand en vervolgens een bestemming bedenken. 

Deze mevrouw had eerst de Boni gebeld of ze wel alleen met een rollator mocht boodschappen doen, want ze had gehoord dat je bij AH niet zonder winkelwagen naar binnen mag. Ze was twee maanden niet buiten de deur geweest, haar schoondochter had een keer per week boodschappen gehaald en soms de buurvrouw, maar ze had niemand iets gevraagd. Nooit. Daar was ze heel trots op. Dat krijg je dus de komende tijd: kijkjes in hartverscheurende werkelijkheden van eenzaamheid. Ze was het er niet mee eens geweest, ze was ook niet bang voor Corona: ‘Ik ben 89!’

De dames moeten achterin de taxi zitten. Een spatbord scheidt ons. Wel ongezellig. Ik open het portier voor hen, klap de rollator samen en leg die in de achterbak. Het spatbord ontneemt je wel een deel van zicht door de achterruit.

Mexico

Mexicaans eten vind ik heel lekker maar best moeilijk. Bij mij wordt het altijd een onordelijk zooitje. Zelfs de tortilla’s, het makkelijkste van het makkelijkste als je de recepten mag geloven, ik krijg ze niet netjes opgerold. De vulling van dit recept is een creatief allegaartje: rode koolsalade, aangemaakt met zure room, geprakte zwarte bonen, avocado, vissticks, japaleno’s en verse koriander erop. Mmm. Ik had vrij kleine tortilla’s, je hebt ze van 20 en 25 cm, zie ik nu online. Op mijn pakje stonden geen afmetingen. Maar ondanks het zootje dat het werd was het wel erg lekker.

Tortilla met koolsalade, bonen & vissticks https://www.ah.nl/r/1194010

Op terras

Wat heb ik toch een vooroordelen tegen de binnenstad van Utrecht. Het enige wat ik denk is Vol-vol-vol. Dat ís soms ook zo, maar er zijn ook uitzonderingen. Daar kan ik wellicht op leren focussen. 

Veel winkelstraten inde Utrechtse binnenstad zijn zo smal dat het voetgangersgebied nu is uitgebreid (ook geen fietsen meer) en er is eenrichtingsverkeer voor voetgangers uitgezet. Ook heeft de gemeente de horeca toestemming gegeven om de terrassen uit te breiden. Dus het trekt me allemaal niet. Mijn favoriete terrassen zijn in onze wijk Zuilen waar licht lucht en ruimte is.

Maar K. nodigt me uit voor een thee bij lunchroom & Zweedse bakkerij Broodnodig op de Mariaplaats. Zij gaat daar elke zaterdagochtend koffiedrinken nadat ze naar de markt is geweest. Nu met die overvloedige zon is het eigenlijk ideaal. Er zijn bomen, dus is het schaduwrijk, en op het plein zijn nu extra tafeltjes neergezet. De terrassen zijn ruim opgezet. Heel prettig en gezellig eigenlijk wel, en je kan er gewoon met de fiets komen. Je hoeft niet te reserveren en er staat geen rij wachtenden voor u. Mijn enige kritiekpuntje is dat ze bedacht hebben dat we met een QR-code op de telefoon moeten bestellen en dat roept zoveel vragen op dat de bediening in plaats van één keer bij je te komen om de bestelling op te nemen nu drie keer moet komen om het uit te leggen en voor te doen. 

Nu nog een terras aan een grasveld of aan een water vinden. 

Buurttaxi

Kent u die mop over die chauffeuse die zo graag weer voor de Buurttaxi wilde rijden? Het zou weer van start gaan met spatborden en tal van veiligheidsregels, vanochtend. Ik was de eerste die zich aangemeld had. Veel chauffeurs durven nog niet, dus we beperken de ritten vooralsnog tot dinsdag woensdag en donderdag. 

Het had nog allemaal voeten in de aarde, want ik kon vrijdag ineens niet meer in ons werkrooster. Dat loopt vast als ik op ‘bewerken’ klik, en weer en weer. Grr. Andere browser openen, nieuwe inloglink aangevraagd... Het ligt niet aan mij, maar dan dénk ik wel mooi dat iedereen denkt dat t aan mij ligt. Enfin, uiteindelijk krijg ik gisteren het rooster op de iPad weer aan de praat.

Maar vanmorgen sta ik om 08.30u paraat, blijkt de taxi niet te mogen rijden. Wat is er aan de hand? Jeroen legt het je wel uit, zegt de telefonist van de dag. Maar Jeroen is niet zo helder in zijn uitleg. De RDW heeft de auto niet vrijgegeven, zegt hij. Huh? Ja de RDW moet de auto vrijgeven. Het ligt niet aan ons. Nu duurt het nog 24 uur. Huh? Nou ja, ik moest maar weer naar huis. Gelukkig kan ik weer in het rooster en is er woensdagmiddag nog een chauffeur gewenst. 

PS. De RDW moet bij de ‘contactberoepen’ - waar de taxi’s blijkbaar ook onder vallen - de aangebrachte veiligheidsmaatregelen - de spatborden - checken op veiligheid. https://www.rdw.nl/over-rdw/nieuws/2020/onderzoek-voertuigveiligheid-afschermingen-in-voertuigen

Te Gorssel

Onderweg naar Gorssel proberen Bobby en ik ons alvast wat schilderijen van Jan Mankes voor de geest te halen. Mistige lege landschappen, prachtige uilen, kwetsbare zelfportretten... Ze zijn allemaal verstild en ijl en kwetsbaar, heel mooi. Een paar jaar geleden zagen we dit werk voor het eerst in dit Museum MORE waar we naar op weg zijn, en misschien ook in Museum Belvedère bij Oranjewoud. Jan Mankes (1889-1920) is dit jaar 100 jaar geleden overleden en daarom is nu een overzichtstentoonstelling. Hij werd maar dertig jaar, overleed aan tuberculose en de Spaanse griep. De pandemie van toen.

Voor mensen die niet zo vaak de regionale musea frequenteren is hij misschien niet zo bekend. Hij schilderde in de jaren 1909-1920, een periode waarvan we in de grote musea vooral de ‘vernieuwers’ zien, noem een Jan Toorop, Vincent van Gogh, Kees van Dongen, Jan Sluijters. Abstract, impressionistisch, expressionistisch, fauvisten. Maar er waren ook veel Nederlandse schilders die zeer hoogwaardig realistisch werk maakten, zoals Floris Verster, Matthijs Maris en Henri Frédéric Boot. Maar daar besteden de critici en de kunsthistorici niet al te veel aandacht aan. Als ‘traditionelen’ en ‘provincialen’ werden ze vaak bestempeld. Wat daar mee mis is mag u zeggen. 

Het werk van Mankes moge dan ‘realistisch’ heten, het is volstrekt eigen en origineel, heel sensitief, anders dan anderen. Zijn onderwerpen komen uit de kleine wereld van iemand die veel in en rond het huis verkeert en buiten leeft. Vogels, bloemen, landschappen, portretten. Eindeloos precies en raak.

Mankes woonde in Meppel, Delft, Friesland, Den Haag en Eerbeek. Hij was een bijzonder en eenzelvig kind en volwassene, en kwam niet zoveel onder de mensen. In Anne Zernike, de eerste Nederlandse vrouwelijke (vrijzinnige) dominee, die haar eerste gemeente had in het dorp waar Jan met zijn ouders woonde, vond hij zijn grote liefde. Zij liet hem kennismaken met literatuur en filosofie. Zij kregen één zoon. 

De schilderijen zijn veel kleiner dan ik mij herinnerde. Krachtige lijsten eromheen. Hij had een hele eigen techniek. Schilderde met olieverf laag over laag over laag, waarbij de kleuren complex en samengesteld werden, maar toch ook ijl als aquarel. Veel schilderijen geven licht, alsof het innerlijk licht is. Eenvoud is het kenmerk van het ware.

Het is een prachtig museumbezoek, de eerste dag dat het weer mag, aangemeld via een timeslot, een mooi rustig bezoek met niet teveel medemensen. Alleen maar fijn. En na afloop een clubsandwich op het terras.  Wat een feestdag. Alleen met z’n tweeën mag. Niet met zijn drieën. Wat een droomoord, Gorssel.