Landgoed Zuylen

Wij hebben de tijd mee. Tussen onze wijk (voorheen een zelfstandige gemeente) Zuilen en het dorp Oud-Zuilen met Kasteel Zuylen ligt een beetje een onduidelijk groengebied met akkers en bosjes dat voor de wandelaars niet makkelijk te doorkruisen is. In dat gebied ligt ook ons tuinderspark. Zo’n groene oase zonder snelweggeluid: kom daar maar eens om in Utrecht. (Om het niet mooier te maken dan het is:  de andere kant van ons tuinderspark ligt het lelijke industriegebied Overvecht-Noord. En de parkeergarage van de IJsbaan. En de atletiekbaan. En de tennisbaan. Een beetje een zooitje, zeg maar.

Het groengebied is wel groen maar niet speciaal aantrekkelijk. It is what it is. Dat is ook het fijne ervan. Nu gaan ze daar een echt park van maken, zodat meer mensen er gaan wandelen. Dit is onlangs bekend gemaakt. Er komt inspraak.

Bij het tuinderspark maken ze zich zorgen omdat de gemeente wil dat ons volkstuinenpark nog verder open gaat. Dat is nu geheel ‘omhekt’ door een brede sloot en een toegangshek, maar de gemeente schijnt ook een extra ‘achteringang’ te willen vanuit het industriegebied. Dat willen de tuintjesmensen niet vanwege dan grotere inbraakgevoeligheid van de huisjes.

Meneer Vrolijk

Men moet toch ergens beginnen, en zo ben ik ineens de trotse bezitter van een grasmaaier. Een echte Husquarna. Ik heb m gescoord in Soest, via Marktplaats. Ik heb ook wat harken nodig. Onder andere een grashark of een bladhark. Maar iets in de richting van wat ik zoek zie ik alleen te koop in Schagen. 

Ik ben nog niet zo bekend met Marktplaats, maar zie wel dat veel mensen een stuk onder de vraagprijs bieden. Deze Soestenaar genaamd Vrolijk biedt zijn Husquarna aan voor 10 euro, dus bied ik €5. ‘Kom op’, reageert hij. Hij heeft wel gelijk. Dus ik naar een eindeloze nieuwbouwwijk te Soest. In zijn voortuin het bord ‘Verkocht’. Hij gaat denk ik naar een levensloopbestendig appartement. Heel trots wijst hij me alle mogelijkheden van zijn Husquarna aan, ene oor in andere oor uit natuurlijk. Achter in de bolide.

Op mijn nieuwe gazonnetje probeer ik de Husquarna uit. Wat een heerlijk ouderwets geluid. De maaier  zakt wel helemaal weg in de blubber. Ja, het ligt hier laag en het heeft nogal geregend….

Het is wel leuk om op je eigen tuintje te zitten. Mijn naaste buren hebben oranje vlaggetjes. Ze hebben ook een onderstel van een partytent. Zouden die hier dan met de hele familie tv kijken? Help! Wanneer was er voetbal? 

Voor het gevoel toch iets te doen ga ik de vlinderstruiken (3) snoeien. Die herken ik tenminste. 

Ovenschotel met kip en witlof

Vandaag heb ik weer een verrassend recept: witte bonen met venkel, witlof, sinaasappel, kip, ui, knoflook. Alles rauw ruim een half uur in de oven. Afmaken met hazelnoten en waterkers. Ik had even geen hazelnoten en deed dus maar walnoten, ook goed. En ik had geen idee bij 'waterkers' en had 'tuinkers' gekocht, dat was ook lekker. En rucola of veldsla zou ook heel goed kunnen. Ik denk dat ik een volgende keer Griekse grote witte bonen zou nemen, gigantes plaki.

Recept:

https://www.ah.nl/r/1195216

Blauw wit

De Bayerische Freundin appt of ik zin heb in fietsen, vanwege de onverwachte zonneschijn, en zij wil Tuin 160 wel zien. Daar aangekomen blijkt ze heel uitgesproken meningen te hebben over alle opties die ik overweeg. Binnen. Witte muren, níet het plafonnetje schilderen, blauwe balken. Dan krijg ik (binnen althans) de gewenste Griekse sfeer. Het lijkt me heel fijn om haar uitgesproken mening te volgen. Of ze niet de leiding wil, vraag ik. Dat wil ze niet. Jammer. Ik-moet-ook-alles-zelf-doen. 

Samen trekken we de bovengordijnen van de ‘rails’ en zo wordt het huisje steeds kaler en het idee steeds helderder. Er hangen alleen nog rare glittervitrages. Nee, die wil ik niet.

Ik laat de Bayerische Freundin de plaatjes zien uit het huis van Tante Mies dat binnenkort ontruimd moet worden. Zij is ook vóór het mooie grote Perzische tapijt en de twee overgebleven eetkamerstoelen. En de luie leren fauteuil. 

Opeens lijkt het allemaal best te doen als ik er gewoon een paar maanden voor neem. Dank. Op Markplaats heb ik ook al twee ouderwetse grasmaaiers gezien. Een in Soest en een in Woudenberg. Zou 10 euro bieden voldoende zijn of een belediging? 

Dan fietsen we door naar de Haarrijnse plas waar we aan het strand in de schelle februarizon appeltaart met slagroom genieten.

'De verschrikkelijke jaren tachtig'

Er is een nieuwe tv-serie op de VPRO: 'De verschrikkelijke jaren tachtig'. Ik heb één aflevering gezien en het is heel erg grappig en verschrikkelijk. De woongroep bestaat uit vier vrouwen, vier kinderen en één man: Bert (gespeeld door Jacob Derwig), die enorm de baas is en de hele tijd tegen iedereen schreeuwt. Iedereen probeert de 183 huisregels van Bert zo goed mogelijk na te leven.

Vier bijdehande kinderen bellen alsmaar met de Kindertelefoon. De vergaderingen van de woongroep waarbij iedereen in zijn/haar ondergoed zit. In de groep wordt alles gedeeld: geld, de kinderen, yoghurt, valium; alles is van iedereen. Maar, hoe deel je de dingen die je niet kunt vastpakken? Waar laat je verdriet? Hoe zeg je dat je hart gebroken is als het in huisvergaderingen vooral gaat over wie wanneer naar de afhaalchinees gaat?

Het scenario is van Kim van Kooten en de regisseur is Tim Kamps, die een paar jaar geleden een roman schreef over dit thema en  zelf ook opgegroeid is in een woongroep. Hier leeft de kijker in acht afleveringen mee met een negenjarige meisje en haar pogingen zich staande te houden binnen de ongewone gezinssituatie.

Het geval wil dat Bobby in de jaren tachtig in een woongroep woonde. Hij wil niet kijken en vindt het niet leuk, want er zijn volgens hem zoveel vooroordelen over woongroepen uit de jaren tachtig. Fijntjes herinner ik hem aan de typetjes van Koot & Bie, toen, waar hij gek van was/is, en dat dit net zoiets is.

Het toetsenbord

De 'a' van mijn toetsenbord doet het opeens niet. Dat is raar typen. Volstrekt onbegrijpelijke berichten schrijf je als je 'a' het niet doet. Er moet een artikel de deur uit, met begeleidend schrijven. Dat begeleidend schrijven wordt een wonderlijk zooitje.

Voor ik hem naar de computerwinkel ga brengen eerst maar eens de computer uit/aan, en hopen dat dat helpt. Maar nee. Dan bij Google intoetsen 'de 'a' van mijn toetsenbord doet het niet' en verhip, er komen allemaal mogelijke oorzaken en oplossingen voorbij. Eerste tip is computer uit/aan, maar dat heb ik al gedaan. Tweede tip ding is een ander toetsenbord aankoppelen en kijken of de 'a' het dan wel doet en ja, dat doet het. Derde tip: toets er voorzichtig af peuteren met een mesje en eronder reinigen. En ja hoor: gerepareerd. 

Daffodils

Een bosje daffodils uit de reclame. Drie voor 5 euro. Eerst is zo’n bosje totaal niksig, en dan ineens straalt het je tegemoet. 

Om enigszins te bekomen van de consternatie over het tuintje ga ik maar boven op mijn kamertje tekenen. Dat kan ik tenminste wél. En dan ineens komt het liedje 'Snowdrops and daffodils' boven drijven. Dana. 'All kinds of everything'. Songfestival 1970.

Hierbij de tekst, om even hardop te zingen:

Snowdrops and daffodils,

Butterflies and bees,

Sailboats and fishermen,

Things of the sea,

Wishing wells, wedding bells,

Early morning dew,

All kinds of everything

Remind me of you.

Seagulls and aeroplanes,

Things of the sky,

Winds that go howling,

Breezes that sigh,

City sights, neon lights,

Grey skies or blue,

All kinds of everything

Remind me of you.

Summer time, winter time,

Spring and autumn too,

Monday, Tuesday, everyday,

I think of you.

Dances, romances,

Things of the night,

Sunshine and holidays,

Postcards to write.

Budding trees, autumn leaves,

A snowflake or two,

All kinds of everything

Remind me of you.

Summer time, winter time,

Spring and autumn too,

Seasons will never change

The way that I love you.

Dances, romances,

Things of the night.

Sunshine and holidays,

Postcards to write,

Budding trees, autumn leaves,

A snowflake or two.

All kinds of everything

Remind me of you.