Kikkererwten

Na het toch wel een beetje copieuze Duitse weekje (met lekkere Duitse kazen, Duitse hammetjes en Duitse jammetjes) gaan we weer matigen. Eenvoudig. Vegetarisch. Ik vind een stamppotje ijsbergsla met in kerrie gebakken kikkererwten en uitjes. Heel smakelijk. Oer. En de aardappels voor de gezondheid natuurlijk mengen met knolselderij.

Recept: 

https://www.ah.nl/r/1197632

Toffels

Over pantoffels heb ik mijn leven lang al gemengde gevoelens. Pantoffels waren dingen voor burgerlijke mensen. Oude mensen. Truttig. Lelijk. 

En toen kwam Bobby in mijn leven en die droeg pantoffels. Zonder enige reserve. En eigenlijk was dat ook wel lekker. En zo kocht ik na een tijdje Spaanse slofjes, die ik door de jaren heen opgebruikte tot er niets meer van over was. Daarna kocht ik wéér sloffen, slap en zacht, soort grote dikke sokken met onderop een suede zooltje. Ik check altijd bij mensen thuis of ze pantoffels dragen. Ik zag eens dat Peeq dezelfde sloffen had als ik. Dat stelde me gerust. 

En toen kreeg ik een jaar geleden hielspoor en kon ik niet meer op blote voeten, sokken of sloffen lopen. Dat deed te zeer. Het afgelopen jaar liep ik in huis op sportschoenen met gel-inlegzolen. Wel stevig, maar niet erg ontspannend.

In Duitsland hoopte ik dat we zomaar ergens langs een schoenenwinkel zouden lopen met leuke pantoffels. Hausschuhe. Ik vind Duitsland echt een pantoffelland. Maar de pantoffels die ik zag waren zó ouderwets en tuttig. Allemaal van donkergrijs vilt. Ze deden me heel erg aan Mutti’s pantoffels denken. Nee, nee, nee, die niet. ‘Olioliola, nooit mijn moeder achterna’, zongen we in de jaren zeventig. Dat sentiment was heel sterk. En op pantoffelgebied leeft dat sentiment nog steeds, kwam ik deze week achter. Wat dat betekent dat je zo op pantoffels reageert? 

Enfin. ook al gaat het buiten beter met de hielspoor, binnen loop ik nog op de sportschoenen met inlegzooltjes. Vandaag wil ik ineens pantoffels. Met een schoenmodel, houvast, geen sloffen. Pantoffels koop je niet online, vind ik, die moet je passen. De maatvoering is te onvoorspelbaar. Ik een beetje googelen, en zo kom ik uit bij Scapino. In Utrecht zit die winkel aan de Oudegracht. Dus ik op zondagmiddag de vrieskou in op zoek naar nieuwe pantoffels. Al die modellen die Mutti droeg bestaan nog steeds. Uiteindelijk vind ik een paar dat ik wel leuk vind, bruin met een bontje. 

Weer thuis begin ik hele verhalen over de pantoffels van mijn moeder, hoe ik die verafschuwde, en dat dat allemaal opborrelde in die Scapino-winkel. Goh, zegt Bobby, ik dacht dat je leuk aan het shoppen was. 

Ook heb ik me vandaag ingeschreven voor een cursus creatief biografisch schrijven, nu aan de Hovo. Die begint in februari-maart. Ik ben benieuwd met wat voor opdrachten ze komen en wat er dan uit komt. Pantoffels zouden al een mooie ingang kunnen zijn. Dingen met herinneringen. Maarten Asscher heeft eens een verhalenbundel geschreven over dingen: Dingenliefde. Die vond ik erg leuk. Ik schreef er eerder over, naar aanleiding van Mutti’s theelicht.

https://lucietheodora.blogspot.com/2011/12/hete-thee.html

Waardering

Als je via Airbnb huurt krijg je eenmaal terug thuis een heel proces met recenseren. Het is fijn om te lezen wat mensen van een accommodatie vinden, dus daar wil ik wel aan meedoen. Om dat een beetje evenwichtig te doen krijgen daar veertien dagen de tijd voor. Want soms heb je de neiging de nadruk te leggen op de kritiek, of juist te juichen. Ik gaf onze landlady Doris drie sterren. Drie van vijf. Een dikke voldoende. Schreef wat over de knusse maar wat kleine kamertjes en over de ventilatie (die er niet was en het was te koud om de ramen open ze zetten en dat was wel nodig na koken), en dat er geen balkon was.

Ze reageert dat ze nog nooit maar drie sterren heeft gehad, alleen maar vier en vijf, en dat dit voor haar de slechtste beoordeling ooit is, terwijl ik toch zo aardig en complimenteus was. 

Bobby zegt ook: Ze was verreweg de goedkoopste, we hebben het er fijn gehad, je kunt haar niet vergelijken met die chique dure appartementen. Hij vindt dat ze zeker vier sterren verdient. Maar ik blijk mijn recensie niet meer te kunnen veranderen, omdat zij hem al heeft gezien ofzo. Weggooien kan wel. Dat doe ik dan maar. Ze is me diep diep dankbaar.

Let it snow

De hele week stond in het teken van de ongewoon vroege winter: sneeuw en vorst. Berichten erover tuimelden over elkaar heen: zowel in Duitsland als in Noord-Nederland. Er heerst toch wel een diep verlangen naar witte wintertaferelen. De Bayerische Freundin bestookte me met sneeuwplaatjes uit München. 

Waar wij waren aan de Mosel was er niets van dat alles. Het was er grijs en koud. Net boven het vriespunt. Het appartement was niet zo goed geïsoleerd. De radiatoren deden het uitstekend, maar met de hoge gasprijzen in het hoofd wil je toch niet stoken in ongebruikte kamers. Ook niet als het andermans kamers zijn. Dus verschansten we ons in het kleine woonkamertje waar we het wel lekker warm stookten. Een holletje. Wat een genot om thuis te komen in een goed geïsoleerd huis waar het binnenshuis sowieso al 17 graden is.

Het grijze weer inspireerde niet tot veel vakantietekeningen. De twee die ik maakte waren uitgesproken grijs. Wel heb ik er ook nog vier mandala’s ingekleurd. Mijn meditatieve momentjes. Deze was de leukste. Let it snow.

Alte Mühle

Bij wijze van bonte avond gaan we chique uit eten bij de Alte Mühle Horeth in Kobern-Gondorf. Culinair genieten. Tevens Weingut. De andere restaurants in de buurt hebben vooral schnitzel op de kaart. Het is indrukwekkend. Ze hebben 90 tafels en allemaal zijn ze bezet. Ik had liever gereserveerd, maar Bobby wilde zich niet op een tijdstip vastleggen. De eigenaresse is een dame of leeftijd met veel joie de vivre. ‘Haben Sie ein Termin?’ Nee, wij heb hebben geen Termin. Nee, je kan bij hen niet op de bonnefooi komen eten. De mensen komen 100 km rijden om bij hen te dineren, vertelt ze. Maar dan ritselt ze toch een tafeltje voor ons. ‘Wie ein Märchen.’ Heerlijk verrassend eten, perfecte bediening.

https://altemuehlehoereth.de/about/

Niederfeller Schweiz

‘Haben Sie ein Termin?’ vragen ze bij het Wellness-hotel in Löf. Hoezo een Termin? (Termin betekent ‘afspraak’.) Het is november! Dieptepunt in het toeristenseizoen. 

We hadden gedacht ons koude weekje af te sluiten met een saunabezoek. Over die Termine maken we altijd grapjes. Ooit waren we in november op Borkum en wilde ik naar de kapper. Het was totaal uitgestorven daar, maar de kapster vroeg: ‘Haben Sie ein Termin?’ En toen mocht ik een Termin over een half uur.

Enfin, hier zijn we dus ook niet welkom zonder Termin, want in het weekend is de sauna alleen voor hotelgasten. We waren al binnengelopen in het sauna-gedeelte en er was niemand. 

Dan maar een laatste wandeling. Er is nog één Traumpfädchen dat we nog niet gedaan hebben, bij Niederfell. Niederfeller Schweiz heet de wandeling. Dat belooft wat. De wandeling is 5 km lang en het is 195m klimmen en dalen.

Station Zuilen

Station Zuilen is het ongezelligste station van de stad en provincie Utrecht, lees ik in een bericht op Facebook. Verreweg. Zeg maar gerust van Nederland. Er is geen enkele voorziening. Koud, tochtig en beton. Liever wil ik niet dat mensen op weg naar mij daar uitstappen. Ik stuur ze altijd via het Centraal Station. Nu lees ik dat er plannen zijn om het daar gezellig(er) te maken! Er komt een inspraakavond! Het wordt steeds mooier in onze wijk. De doorgaande weg is heringericht en vergrotend en heet nu Westelijie Stadsboulevard. En nu wordt dus ook het gebied rond het station aangepakt. Goed zo!

Ten zuiden van de spoorlijn wordt momenteel een nieuwe wijk gebouwd: Carthesius. Allemaal dure appartementen. Om die mensen in de trein te krijgen moeten ze natuurlijk naar een beetje een aantrekkelijk stationnetje. De laatste jaren van mijn arbeidzame leven ging ik ‘s ochtends vroeg met de sprinter van dit tochtige station rechtstreeks naar Bunnik. Wat een leven was dat. Station Bunnik was trouwens even erg.