De nieuwe printer

Om vijf voor negen krijg ik een mailtje dat de nieuwe printer tussen negen en elf bezorgd wordt, dus ik als een haas onder de douche en aankleden. Om kwart over negen is-ie er inderdaad. Pff. Eerst wat andere klussen doen want ik zie er behoorlijk tegenop. Ik kan toch zo goed bedenken wat er allemaal mis kan gaan!

Eerst de oude printer naar beneden dragen, dan de doos openen (met instructie 1 en 2 in vijftien talen). Gelukkig heb ik van CoolBlue ook een instructie in de mail gekregen, die is begrijpelijker. Alle plakbanden en andere beschermingsdingen verwijderen. Dan de printer aan het lichtnet hangen (maar niet aan de computer) en de patronen plaatsen. En dan installeren. Er zit een cd’tje bij met het installatieprocedure, maar ik heb helemaal geen laatje meer in mijn laptop om een cd’tje in te stoppen. Man, wat stressen. Ik typ voor het installatieprogramma steeds ‘https’ terwijl het ‘http’ moet zijn. Dat duurt ook 10 minuten voor ik dat door heb.

Maar als ik ter proef een receptje print, en het printje kómt gewoon, wat een opluchting. Nu naar de afvalstraat.

Trans

We zijn te eten bij H., die op een gegeven moment vertelt dat zijn schoonzoon van begin dertig onthuld heeft dat hij zich zijn leven lang al een meisje/vrouw heeft gevoeld en nu wil onderzoeken of hij een transitie naar vrouw zijn wil ondergaan, zoals dat heet. Ze zijn een heel leuk stel met een diepe klik. Maar ik ben toch niet lesbisch, zegt H.‘s dochter nu in verwarring. 

Ik heb pas geleden een documentaire gezien (teruggekeken) waarin drie stellen gevolgd worden waarvan een een transitie heeft ondergaan. Een vrouw die man werd en een man die vrouw werd. En die bij elkaar bleven. Het was bijzonder en mooi om te zien. Hoe de partner geconfronteerd wordt met iets wat hij/zij nooit bedacht had, en haar eigen proces in gaat. Jammer jammer jammer dat ik er niet over geblogd heb want ik kan de documentaire niet meer terugvinden. 

Een van de geportretteerde personen was Marian Geurtsen, theologe, die ik laatst voor het Park geïnterviewd heb over de stiltewandelingen die ze organiseert. Zij blijkt er ook een boek over geschreven te hebben, met interviews met partners van transgender.

Het gaat niet over of zij lesbisch is, zeg ik. Die etiketten. Als twee mensen echt van elkaar houden en er een diepe klik is, dan hóeft de relatie door zoiets niet over te gaan. Dat vond H. een grote eye-opener.

Kookboek

Terwijl we aan de Mosel vertoefden kwam een bericht in mijn e-mail box van mijn buurtbibliotheek dat het boek Med. Een kookboek van Claudia Roden voor mij gearriveerd was, en een paar dagen later dat ik het nú wel op moest halen, want anders ging het weer verder naar de volgende lener. Mijn smeekbede of ze het alsjeblieft nog even wilden laten staan hielpen gelukkig. Woensdag heb ik het gehaald. 

Ik had het boek aangevraagd nadat ik een zeer inspirerende documentaire over Claudia Roden gezien had. Ik heb wel wat planken kookboeken maar gebruik ze bijna nooit. Ik zoek eigenlijk altijd op internet bij vaste kookblogs en soms ook bij supermarkten. De goeie recepten zet ik op mijn blog en in een mapje op de computer. Verhalende kookboeken vond ik in het verleden altijd ergerlijk. Maar nu ik zo gevallen was voor Claudia Roden en haar levensgeschiedenis was ik ook benieuwd naar haar boek. 

Dit boek is zeer inspirerend. Misschien komt het doordat ik de laatste jaren meer aan het koken ben geslagen dat alleen al bij de foto’s en de ingrediëntenlijst het water me in de mond loopt. En dat ik de verhaaltjes over haar ouders, grootouders, broers en zussen, en over waar ze de recepten vandaan heeft, menu meer aanspreken. De Egyptische, Syrische en joodse roots, de reizen om de Middellandse Zee.

Ik heb wel vergelijkbare recepten gemaakt, zoals laatst nog kip met abrikozen, maar hier is het er iets aanstekelijker gepresenteerd dan op de kooksites. En de liefde waarmee eten gemaakt wordt, zoals zegsters weer benadrukt. Dan schaam ik me wel eens dat ik vroeger zo op mijn moeders eenvoudige weinig creatieve kookkunsten mopperde. Maar ze deed het maar mooi wel, dag in dag uit, voor acht personen. Die nooit een complimentje gaven of bedankten. Aardappelen, groente, gehaktbal, jus. En op zaterdag eenvoudige macaroni. En op zondag soep en sperzieboontjes. Dan zou ik nog wel een schietgebedje naar haar in haar hemel willen sturen, met een bedankje. Bobby kook af en toe ook zoals zijn moeder kookte.

De recepten  van Claudia Roden zien er heel erg leuk en smakelijk uit. Verwennen van je geliefden / gasten. 

Storing

Apparatenstress. Van de week wilde ik de tickets voor de voetbalwedstrijd printen en toen liep het papier vast. Het is altijd een heel gedoe, een vastgelopen vel papier in de printer, maar ik kreeg het er uit, zonder scheuren en restjes papier in de machine. Maar daarna deed de printer het niet meer. En scannen deed hij ook niet meer.

Veel mensen gebruiken geen printer meer, maar ik zou niet zonder kunnen. Bladmuziek, formulieren, tickets… Tekeningen, en foto’s als materiaal voor tekeningen. De leaflets voor de stille wandelingen…

Ik heb een Canon inkjet. Zo’n apparaat kost slechts 55 euro, maar de printerpatronen kosten ook zoiets. Er moeten twee patronen in: zwart en kleuren. En ook al koop je ze XL, ze zijn zo weer leeg. Je kan je er over opwinden, over dat verdienmodel, maar dat lost weinig op, dus ik heb me er maar bij neergelegd. Maar dat hij het niet meer doet, om niks, dat is vreselijk. 

Deze printer heb ik nu zo'n twee jaar, de vorige weigerde ook ineens dienst. Een apparaat van vijftig euro laten nakijken/repareren kost al gauw twee keer zo veel als het apparaat zelf. Ik kocht mijn elektronische spullen altijd bij de BCC, maar die is nu failliet. (En de winkel die de inktpatronen met de hand navulde voor minder dan de helft van de prijs is sinds een jaar ook failliet. Maar dit terzijde)

Enfin. Omdat aan-uit, resetten en even laten rusten ook nog wel eens helpen heb ik nog geen nieuwe gekocht. Dit probleem heb ik al een week. Elke dag doe ik aan uit en resetten, maar er gebeurt geen wonder. Ben inmiddels behoorlijk onthand, want de dirigente heeft 9 muziekstukken gestuurd voor met kerst. En ik wil Lineth Beerensteyn tekenen.

Nu moet ik maar een nieuwe Canon bestellen bij Bol.com ofzo. Want ik heb nog twee van die dure Canon-printerpatronen, die alleen op dit model printer passen.  'Zal ik er nog even naar kijken', vraagt Bobby behulpzaam. Maar omdat hij nogal op (mijn) apparaten kan vitten heb ik daar niet zoveel zin in. Zelf heeft hij inmiddels een laserprinter aangeschaft met wonderbaarlijk weinig problemen. Maar die inkt is dik en vet en mengt zich niet met water, wat zo nodig is voor mijn zelfbedachte tekentechniek. Stoot water zelfs af. Daar kan ik bij het tekenen niets mee.

‘Zal ik er toch niet nog even naar kijken', biedt Bobby weer aan. Ik sputter nog wat tegen, maar omdat het vaker voorkomt dat ik hem er naar laat kijken en dat dan zomaar zonder dat hij iets doet het probleem voorbij is, moet ik hem een kans geven. En wat denk je? Hij print weer en scant weer. Alleen niet scherp. En maar even. Maar al gauw loopt ook hij op tegen alle problemen waar ik ook de afgelopen week tegenaan liep. Dan maar een nieuwe bestellen.

De zin van dit alles? 

Beerschoten

Het is stikmistig vandaag. Bij de weg is dat niet fijn maar in het bos is het prachtig sprookjesachtig. Met Ella wandel ik op landgoed Beerschoten bij De Bilt. Ik ben er al zo vaak geweest, maar ik leer de weg er niet kennen. Altijd doe ik de witte wandeling. 

Door de kamerplanten

Vorige week is het kantoor van de Buurt Taxi verhuisd naar een tuincentrum in Noord-Oost Utrecht. Vanwege het weekje weg heb ik niet kunnen helpen. Vandaag moet ik naar de nieuwe stek. Het is nu ineens 20 minuten fietsen in plaats van vijf. En dat met die kou. Dus om vijf over acht de deur uit in plaats van om twintig over. 

Ineens is alle routine weg. Waar moet je naar binnen? De aanwijzingen op de groepsapp zijn: ‘ga naar binnen door de tweede groene schuifdeur’ en dan: ‘bij de volgende schuifdeur naar rechts’. Ik vraag het aan wat employees die buiten staan de roken en die zeggen dat ik ‘door de kamerplanten’ moet.

In het verleden stonden de taxi’s in de Parkeergarage van de IJsbaan, nu staan ze buiten. En omdat het hybride auto’s zijn moeten ze aan een laadpaal. Ook daarover hebben we op de app instructies ontvangen. De laadpalen staan ‘naast de oliebollenkraam’.

Hoe ouder je wordt, hoe moeilijker veranderingen en instructies. Dus vandaag zie ik er gewoon een beetje tegenop. Er liggen nieuwe snoeren voor het opladen achter in de auto en ‘druppels’ om de laadpaal in werking te krijgen. 

De andere chauffeurs hebben het ook . We willen liefst gepamperd en begeleid worden. Maar wie pampert ons? Je moet het zelf oplossen.

Aan het eind van mijn dienst weet ik alles en ben ik gepromoveerd tot senior.

Hup Holland Hup

Het was ruim twee maanden geleden op de verjaardag van Hani501 dat ik Dia tegenkwam die vertelde dat ze sinds kort vrouwenvoetbalwedstrijden bijwoonde, van de Oranje-Leeuwinnen en van Ajax, en dat ik zei dat ik wel mee wilde. En vandaag is het zo ver. We gaan naar Tilburg. Nederland-België. Terwijl tegelijkertijd in Glasgow Engeland-Schotland speelt. 

We zouden met de trein gaan, maar het Willem II Stadion ligt nogal ver van het station en de kans dat we de laatste trein terug gaan missen is levensgroot. Dus we gaan met onze auto. Vooraf plan ik een topdagje Tilburg met gratis parkeren, een bezoek aan Museum De Pont, Indonesisch eten en vanaf 18.30 het Stadion. Waratje geen sine cure, want ik weet niets van Tilburg. Dia komt uit Amsterdam en ik kan haar om 14u van de Kiss&Ride Utrecht (Oost) oppikken..

Wat een dag. Even helemaal uit de comfort zone. Maar alles gaat helemaal goed. Zo’n live voetbalwedstrijd, die ik  normaal alleen op tv beleef, is heel erg leuk. Als het om vrouwenvoetbal gaat dan. 14 duizend bezoekers en helemaal uitverkocht. Alle soorten en maten en leeftijden en groepjes. Vaders en dochters, dochters en moeders, hele gezinnen, collega-groepjes. Het is een groot feest. En Dia en ik gaan all the way. De aftrap is om 20.45u en we zijn er al om 18.30u. Er is de Fanzone met merchandise en patat en disco. Ik ben nog wat geremd, maar Dia koopt voor zichzelf een sjaal en voor mij een muts. Dat is fijn, want het is ijzig koud. We krijgen vlaggetjes en andere oranje feestartikelen. Wij moeten inchecken bij Ingang O waar ook de spelersbussen arriveren.

Het is heel anders dan voetbal op tv. Er gebeurt veel meer om je heen. Voor de wedstrijd oefenen beide teams op het veld. Mannen in gele hesje checken de hele grasmat. Terwijl het stadion vol stroomt is er wat entertainment met muziek en quizzen. En dan de volksliederen. We juichen en zingen uit volle borst mee.

Maar je ziet van het spel veel minder dan op tv. Daar heb je close ups en herhalingen en commentaar. De eerste helft speelt Oranje veel op de Belgische helft en daar zien we veel van, maar de tweede helft zien we van heel ver. We zien de winnende doelpunten nauwelijks, laat staan dat we door hebben wie er scoort. Wel zitten we tussen meisjes (jonge vrouwen) die de hele tijd aan het checken zijn hoe Engeland het doet. Het is in Glasgow 3-0, 4-0, 5-0, en op het laatst 6-0. Wat dat betekent voor onze 2-0, 3-0 en in de laatste minuut 4-0 kunnen we nauwelijks bevatten. (‘Was die van Miedema?’ Dus die explosie aan het eind ook niet. 

In de auto terug (de rit van Tilburg naar Utrecht duurt vijf kwartier) leest Dia alle verslagen en commentaren voor. We stralen allebei van oor tot oor. In Utrecht halen we nét (‘nipt’) Dia’s laatste trein (00.23u) naar Amsterdam.