Verboden zwanen te voeren

We hebben een kwestie hier te Zuilen, te Utrecht, en die is dat sommige bewoners heel veel broden aan de eenden en de zwanen voeren. Hele broden worden in de vijver gegooid. Het gebeurt door onze moslim medeburgers, die geen brood mogen weggooien en het aan de dieren geven. Maar de dieren krijgen veel te veel brood, ze kunnen het niet eens op, dus er drijft er vaak brood in de vijver en dat trekt weer ratten en ander ongedierte aan, zeggen de mensen die het weten kunnen. De buurt klaagt, de politie en de politiek doet niets. Niemand durft de broodgooiers er op aan te spreken. 

De Partij voor de Dieren en de ChristenUnie hebben nu voor dit bord gezorgd, begrijp ik. Op meerdere plekken in de stad hebben ze zo'n bord neergezet. Ik vind het heel wonderlijk. Kan het niet serieus nemen. Moet vooral lachen om de afbeelding van jaren-vijftig-meisjes. Wie heeft dat beeld bedacht? Het is ook treurig. Wie of wat moest dat beeld ontzien? Als het al om moslimvrouwen zou gaan, of -mannen, dan herkennen die zich hier toch niet in? Houden die op met brood gooien door dit bord? Zou een informatief bord niet effectiever zijn?

Er ontspint zich een discussie op de Facebook-pagina van ons plantsoen. Dat die moslims geen broden in het water mogen gooien, daar is iedereen het mee eens, maar mag ik dan ook niet meer met mijn kindje eendjes voeren? Het is natuurlijk geen officieel verbodsbord. 

https://www.duic.nl/politiek/partij-dieren-pleit-verbod-eenden-voeren/

Bloed

Sinds zondag heb ik een rood oog, een bloeduitstorting. Het ziet er best dramatisch uit, erger dan dit plaatje, namelijk het hele oogwit. Nichtje die arts is heeft denk ik geen zin om op haar vrije dag haar familie consulten te geven, die gaf in elk geval geen sjoege. 'Het is lastig als je lenzen hebt', zei ze. Ze stuurde me niet naar de huisarts.

Het wordt niet minder, dus nu ga ik maar eens zoeken. De app Thuisarts van de Nederlandse Huisartsen Vereniging meldt dat het niet erg is en dat het in 2à3 weken geneest.  

Oogsten

We eten vroeg, dan kan ik nog even plat voor ik naar de tuin ga. Die fietstochten heen en terug naar en van Bunnik vallen waratje niet mee. Lang kan ik dus niet meer in de tuin werken, want om 21 uur valt zo inenen de duisternis in. Plop.

Voor het eerst van mijn leven oogst ik aardappels. Heet dit nu 'rooien'? Met een 'riek' wrik je ze uit de grond. Ik heb echt moeite met mijn volstrekte onkunde, ik moet zelfs vragen wat een 'riek' is. Maar ik zet met er overheen. 

Bart plant nieuwe spruitjes, Suzan is met johannesuitjes in de weer, en Petra plukt frambozen. Uiteindelijk oogst ik ook nog 5 harde peren en 3 forse courgettes. Er zijn helemaal geen grote vijgen, waarschijnlijk pikt een vreemde die. 

Aan het eind in het donker verdelen we alles eerlijk. Ik heb me weer helemaal verzoend met de tuin.

Oude Muziek

We snakken naar rust, maar het feestprogramma is nog steeds niet over. Bobby heeft van zijn werk vrijkaarten voor het Festival Oude Muziek. In TivoliVredenburg. Het is een concert van een Tjechisch muziekgezelschap Collegium 1704 olv Václav Luks. Ze spelen en zingen prachtig maar veel te lang: van 20u tot 22.30. Morgen zal ik een filmpjes zoeken. Jammer dat ik zoveel moet werken deze week, anders ging ik naar kleine concerten overdag. 

Zweef Inn

'Nichtje', app ik, 'hoe zit je vandaag? Vind je het leuk als ik op de thee kom?' Eind juni trouwde ze. Zit ze nu nog in de wittebroodsweken? Of is dat iets van vroeger? We hebben elkaar al wel een half jaar niet gesproken. Zo gaan die dingen. Someday he'll come along, the man I love... Ze vindt het leuk. Dus ik ga. 

Wat was het mooi toen zij in Oud-West woonde en ik in Jordaan. En toen zij in de Balistraat woonde en ik aan de Zeeburgerdijk. Nu is het ook mooi, maar wel ver. Ze is zó happy! Dan heb je andere gesprekken.

Er komt een baby. Zij begint al tekenen. Ze weet niet of ze nog wel 10 km kan lopen. Haar buik wordt hard & pijnlijk bij teveel inspanning. We mogen manlief any moment bellen en dat komt hij haar met de auto halen.

Zo lopen we weer door het natuurgebied Heumensoord. Met bos en heide. Daar liepen we toen ze pas daar woonde, en toen de 3000 vluchtelingen er pas geplaatst waren liepen we er ook. Nu zijn de vluchtelingen weer weg. Waar zouden ze gebleven zijn? Het hele terrein is omgeschoffeld. 

We lopen naar zweefvliegveld Malden en gaan op het terras zweef vliegtuigen spotten. En wat hebben we een boel door te nemen: de trouwdag, de opmaat, de afwikkeling, de jurk, de familie, de honeymoon... Het werk, de vooruitzichten, de tuin. En dan weerom. De buik doet zeer, maar ze wil niet dat Manlief haar komt halen. Straks is ze volleerd Eerste Hulp Specialist. Trauma Arts. Ik hoop dat ze dan een ziekenhuis een beetje hier om de hoek vindt. 

Dag Nichtje! Dag Tantetje!

Singalong

Mijn tweede singalong - vanavond te Hattum - is weer een feest. Het gaat zo: we zijn met ons zevenen, we eten samen en daarna gaan we samen liedjes zingen. De oorspronkelijke nummers worden via Spotify op de geluidsinstallatie afgespeeld. Om de beurt mogen we een nummer roepen, en dan zoekt iedereen de lyrics op de telefoon, en zingen we allemaal mee. Liefst natuurlijk uit volle borst. 

Vanavond kan ik beter meekomen dan de eerste keer. Ik snap nu beter dat iedereen een andere muzikale bagage en muzikale smaak heeft, en dus andere nummers kent, en dat het uiteindelijk het leukste is om een goeie Breda gedragen evergreens inbrengen. Niet te snelle of te ingewikkelde tekst, niet te lang tussenspel. Jouw lievelingsliedje kan geheel onbekend zijn bij de anderen. Dan kan jouw particuliere speciale beleving een klein beetje stuk gaan. Het is de kunst om respect te hebben voor nummers die jou niet al te veel zeggen en waar een ander veel van houdt.  Im algemeinem kunnen we concluderen dat de Beatles het het beste doen. Hey Jude. When I'm sixty-four... 

Mooi is dat iedereen steeds meer los komt. Het is ook een kwestie van vertrouwen. 

En dit alles geschiedt in een villa zonder buren te Hattem, in het donker, buiten bij het haardvuur. Gedenkwaardig. Wordt hopelijk vervolgd.

Ex-Amsterdammers

Stadionkade

Dagje Amsterdam: eerst werk dan sociaal. De hele dag parkeergeld betalen is too much, dus ga ik met het OV. Eerst met bus 3 naar Utrecht CS, daar de trein naar Amsterdam Zuid, wandelen tussen die dure kantoren en horeca van de Zuidas. Daar op tram 5 naar de Apollolaan, wandelen langs de winkels van de deftige Beethovenstraat. Dan naar het Hilton Hotel voor het interview met Grunberg. Vandaar door Oud Zuid naar het Vondelpark en dan door het struweel naar de Overtoom voor de halte van tram 12. Naar de Admiraal de Ruyterweg waar we 's avonds een informeel familie-etentje hebben, en waar ik vooraf alvast mijn aantekeningen mag uittypen. 

In vroeger tijden was het het etentje voor de Amsterdamse tak van de familie, maar die tak is behoorlijk uitgedund: bijna niemand woont meer in Amsterdam. Ik niet, Nichtje niet, Jongste Nichtje niet, hun broer, diens vrouw en kroost niet... Dit jaar is er dus breder uitgenodigd: ook Hilversum, Den Helder, Maarssen, Zuilen en Nijmegen. Niet iedereen kan, maar veel wel. Onze Jongste Neef uit Mecklenburg Vorpommern logeert bij zijn ooms en kookt voor 14 personages om tafel. Wij zijn trots op hem.

Om 23.15u gaan we de lange weg terug naar Zuilen - nu samen met Jongste Nichtje. Met tram 12 slingeren we heel Amsterdam West en Zuid door naar Amsterdam Amstel, en dan Utrecht CS, en dan bus 5 naar Zuilen. Wat is Amsterdam toch leuk, verzuchten Jongste Nichtje en ik steeds. Om 00.44u zijn we terug in ons nieuwe thuis. Ook fijn.