De Buurt Taxi

Na een half jaar afwezigheid ga ik weer taxi rijden, best spannend. In de nacht vooraf lig ik te bedenken welke handelingen er allemaal ook alweer aan de hybride Prius kleven. Zes jaar heb ik ze allemaal volautomatisch gedaan, maar nu ben ik ze een beetje kwijt. Hoe start je de auto ook alweer? Niet met een sleutel, maar met een 'Power'-knop. En het automaat rijden? En die overjarige TomTom? En de betaal-automaat? En de scanner voor de U-pas? En de oplader? Komt het allemaal weer terug?

Ja, het komt gelukkig allemaal weer terug. Het is er alemaal nog. Centralist Ben herinnert me eraan dat ik de rem moet intrappen bij het starten. Die was ik echt vergeten.

Het rijden en de gesprekjes zijn weer erg leuk. Vijf ritjes heb ik om er in te komen. Gauw weer intekenen.

Lunch

Een van de tuinvriendinnen was op vakantie en is weer terug. Ik maak een eenvoudig lunchje voor haar. Paprikasoep en broodjes. Het is altijd een mooi verwachtingsvol moment als alles klaar staat, vlak voor ze komt/komen. Het beeld van welkom. Leuk dat je er bent, kijk ik heb mijn mooiste kopjes uit de kast gepakt. Ik heb een soepje gebrouwen, verse broodjes gehaald. De tuin als spiegel.

Kloosterdagje

Ben een beetje moe en druilerig. Ga een 'kloosterdagje' houden, zegt Bobby. En die geweldige kleurdoos van de Action met 80 kleurpotloden leidt tot een prachtig plaatje met tinten grijs en groen.

Compact bouwen

De Limburgse vriendin gaat binnenkort verhuizen naar de nieuwe wijk Cartesius, zuidelijk van NS Station Zuilen. Niet zo ver van ons dus. Jarenlang is het daar een enorme bouwplaats geweest, maar nu gaat het stukje bij beetje open. 

Het is daar een schoolvoorbeeld van het nieuwe compacte bouwen wat ze hier ook in de nieuwe wijk Merwede doen, aan het Merwedekanaal. Geen laagbouw meer, allemaal appartementencomplexen - wel met karakter. Weinig ruimte voor auto's. Ze heeft er een driekamerwoning gekocht van 78 vierkante meter. Haar zoon gaat daar ook wonen, in het complex ernaast. Ze heeft net de sleutel ontvangen en als eerste is nu de stukadoor aan het werk. Die brengt ze 's morgens koffie, en daarom kan ik even komen kijken.

Eerst doen we de parkeergarage onder het gebouw waar niet elke bewoner een auto kan. En er staan fietsenrekken, waarvan vier fietsbeugels voor haar gereserveerd zijn. Er zijn geen bergingen. Vanuit de parkeergarage kun je met de lift naar boven maar ook is er een wenteltrap naar het openbare groen tussen de flats, dat al ingericht is. Wat het geheel een stuk aangenamer maakt. Sommige flats zijn ook al bekleed met groen.

Het is best spannend. Ze komt uit de behoorlijk chique Wilhelminaparkbuurt. Oergezellig. Iedereen woont daar al sinds mensenheugenis. Maar met de wassende leeftijd is een gloednieuwe duurzame woning met voorlopig weinig onderhoud ook heel aantrekkelijk. In de wijk staat ook nog een oud industriëel pand (een voormalige stadsbusremise) komen winkels en horeca en een food markt. Veelbelovend, maar dat duurt waarschijnlijk nog wel even.

De woontorens staan best dicht bij elkaar. Het wordt zaak snel het balkon te vergroenen. Hofjeswoningen staan ook dicht bij elkaar, zeggen we. Daar stoort dat ook niet. Als het groen maar mooi verzorgd en weelderig is. En natuurlijk komen er allemaal aardige buren wonen. Een Limburgse buurvrouw uit Kerkrade heeft ze al ontdekt. Er is een stukje buurtmoestuin.

Het ziet er best veelbelovend en opgewekt uit. Als straks de vloeren en de keuken er in liggen kan het verder ingericht met al haar gezellige spullen.

https://www.cartesius-utrecht.nl

https://merwede.nl/

Avondzon

Op de terugrit door de polder - ik ben naar Heeg op verjaardagsvisite geweest - heb ik een groot deel van de rit een felle avondzon recht in mijn ogen. 

Ergens op de A6 ter hoogte van Almere moet ik rechtsaf naar de A27 richting Utrecht. Almere is een lang stuk. Ik weet dat de situatie met die afslag veranderd is, maar door de zon kan ik geen verkeersbord lezen. In principe navigeer ik op mijn geheugen en mijn telefoon, maar ook die kan ik door de zon niet goed zien. En ik heb een melding van appje die precies op het blokje staat waarop staat waar ik naar toe moet. Bijvoorbeeld: 'Over 1 km naar rechts'. Men moet onder het rijden van de telefoon afblijven, maar áls ik even op de melding van dat appje zou klikken, om m hopelijk weg te klikken, zou ik waarschijnlijk in de app terecht komen en helemáál geen navigatie meer zien. 

Enfin, zo mis ik de afslag naar de A27 en zit ik in de fuik naar Amsterdam. Van die dubbele banen waartussen je niet meer wisselen kan. Ik zit op de binnenbaan en had op de buitenbaan gemoeten. Ik kan er niet meer af. Ik ben al zo lang niet via de A6 naar Amsterdam gereden dat ik niet meer weet hoe de situatie daar is. Het is zaak de A1 te vinden richting Hilversum. Maar die zon! Gelukkig gaat alles goed op knooppunt Muiderberg. En dan heb ik oostwaarts de zon weer in de rug. Ter hoogte van Naarden vind ik eindelijk een parkeerplaats. Het appje is van Bobby die meldt dat hij een omelet zal bakken die om 19.15u klaar is. Dat is tijd die ik aangekondigd had. Niet dus.

Herfst in aantocht

De herfst is aanstaande. Het is een heerlijk sfeertje op de tuin. Verstild. Uitgebloeid. Afstervend. Maar toch ook nog wel bloei. En nog wat oogst: drie groene paprika's en een aubergine. De vier palmkolen die de hele zomer overleefd hebben worden nu aangevreten. Het gras is weer enorm gegroeid en mag nog wel een maaibeurt. De laatste van het jaar?

Er is in het clubhuis een extra ingelaste ledenvergadering. De Utrechtse volkstuincomplexen lieten zich tot nu toe in gesprekken met de gemeente vertegenwoordigen door de AVVN maar nu willen ze een eigen Utrechtse vereniging. Daartoe moeten de statuten gewijzigd. Ik vind het best slecht van mijzelf, maar ik ga toch liever naar mijn tuin dan naar een ALV. 

Omarm me

Volgende week komen er bij het woensdagavondkoor hopelijk wat nieuwe mensen proefzingen en luisteren en kijken. Want er zijn deze zomer teveel koorleden afgehaakt. We zijn nu nog met zo dertien-veertien-vijftien. Op het programma voor komende woensdag staan wat oude nummers, nummers, van voor mijn tijd, die ik nog nooit gezongen heb, zoals dit 'Omarm me' van BLØF. Ken ik niet. Er is nu geen sterke altzanger meer. Wij nieuwe alten staan met de mond vol tanden.

Het arrangement dat wij gaan zingen is van onze eigen dirigent Olav. De mensen op deze video zingen wat anders. Hieronder het oorspronkelijke lied.