She The Album

In de nieuwe auto ligt nog een oud mapje met cd’s voor onderweg, lekker ouderwets. We hebben in de auto nog geen bluetooth ofzo. En een van cd’s is ‘She The Album, The Best of the Lady Singers’. Het is echt de sound of the eighties. Ik was begin dertig, vaak vol verlangen. Wat heb ik deze cd  vaak gedraaid, hij staat niet op Spotify helaas. Er staat wel een playlist op met die naam, en sommige nummers zijn wel hetzelfde, maar toch een andere verzameling. Die draaien we onderweg van Sauerland naar huis. Mooie geluidsinstallatie.

Het begint met ‘Orinoco Flow’ door Enya, dan ‘Twist in my sobriety’ door Tanita Tikaram, ‘Falling’ door Julie Cruise, ‘Knocking on Heavens Door’ door Randy Crawford,  ‘Can’t Stay Away From You’ door Gloria Estefan, ‘It’s Hard To Be Tender’ door Carly Simon, en zo meer en meer en meer. Heerlijk. De cd is van 1992.

De playlist die er een beetje op lijkt:

https://open.spotify.com/playlist/79gyRcEjD2eyuZ6X4m6Y7e?si=AjC8eVUSSKiexULJFNOCwA

Der Goldene Pfad

Vandaag lopen we het ‘Gouden Pad’, een wandelroute op de Hochheide bij Niedersfeld een eindje boven Winterberg. Tot slot, want morgen keren we huiswaarts. Het pad staat genoemd in een foldertje met wat wandeltips van Landal. Het natuurgebied ligt er hoog en ruim en prachtig, zo te zien is het ‘s winters als er sneeuw ligt (ligt er hier ‘s winters nog sneeuw?) een langlaufgebied. 

Er staat in het foldertje niet bij dat dit een soort spirituele wandeling is, met aandacht voor aandacht voor binnen en buiten. Eerst ben ik er wat ironisch over, dat een marketingbureau er vast veel aan verdiend heeft, dat de Europese Unie er aan meebetaald heeft, maar als we bijna rond zijn ben ik milder. Vooral de kring met brede ligstoelen waarin je naar de kruinen van bomen kunt liggen kijken en mijmeren spreekt me aan. Het zou een mooi rondje zijn voor de Stille Wandeling, maar met wat minder educatieve borden..

A mandala a day

De oogst van een week Sauerland. A mandala a day keeps the doctor away. Vooraf is het de kunst om thuis op internet die patronen te vinden die jou aanspreken. En dan als je bezig komen al doende de kleurenpatronen. Het gaat altijd zonder plan, je doet maar wat. Vroeger deed Bobby wel mee met de mandala’s en voor hem zocht  ik dan meer geometrische patronen, die hij vulde met primaire complementaire felle kleuren. Ik probeer steeds meer kronkelen, minder kleur, meer ton sur ton. Ze zouden het denk ik geweldig doen als gebrandschilderde kerkramen. 

De patronen staan voor mij vooral voor de woelingen van de geest. De laatste, van vanochtend, rechtsonder, is voor mij de rustigste.

Eerst wilde ik ze hier niet laten zien en deelde ik alleen ‘echte’ tekeningen. Maar dit heeft ook wel wat als meditatief moment van de dag.

De vlecht

Het grote lezen is eindelijk begonnen. Gelezen: De vlecht door de Parijse schrijfster Laetitia Colombani. Gevonden in de centrale bibliotheek op de Neude. Colombani is filmactrice, regisseur, scenarioschrijfster en nu dus ook auteur van inmiddels drie romans. In Frankrijk en Duitsland zeer succesvol en misschien ook wel in Nederland maar dan heb ik dat gemist. Dit De vlecht is haar romandebuut. Drie verhaallijnen over vrouwen op drie continenten samengevlochten. Vrouwspersonen die knokken voor een betere toekomst voor zichzelf, en voor geloof in zichzelf. 

De eerste vrouw Smita woont in Badlapur Village in India en hoort tot de dalit, de laagste kaste, is een paria, heeft geen kans op een beter leven en toch wil ze dat voor haar dochtertje Lalita. De tweede is Gulia, een jonge vrouw uit Palermo op Sicilië, wier vader een pruikenfabriek heeft. Als hij ziek wordt zal zij hem opvolgen. Maar dan blijkt er nauwelijks haar meer aangevoerd te worden. De derde vrouw is Sarah uit Montréal in Canada, een succesvol advocate, carrièrevrouw, die echter borstkanker krijgt en door daar compagnons naar de zijlijn geschoven wordt. Steeds een verhaallijn met een cliffhanger. En aan het eind komen die drie verhaallijnen bij elkaar. Drie vrouwen die niet opgeven. Het is een boeiend verhaal, een onderhoudend mooi geschreven roman.  

Libelle Lekker

We hebben hier in de koelkast te Winterberg nog kip, spekjes, paprika, ui, knoflook en champignons, room en glutenfreie gnocci. Lang leve de Libelle, zullen we maar zeggen. Daar kwam ik terecht toen ik alle ingrediënten in Google intypte. 

Recept:

https://www.libelle-lekker.be/bekijk-recept/3406/kipstoofpotje-met-spekjes-en-rode-paprika-1

Historischer Wanderpfad

Vandaag schijnt gelukkig de zon weer, wat wel een aanbeveling is voor een volgende wandeling. Op de chaotische wandelkaart vind ik de historische wandeling in het dorp Elkeringhausen, net ten oosten van Winterberg. Hier merk je helemaal niets van skiliften, skipistes, kabelbanen, sneeuwmachines en skihutten. Heel idyllisch. Op de heerlijke prachtige wandeling die 8,8 km is en leicht heet te zijn komen we helemaal niemand tegen. Onderweg worden de wandelaar Zeche Elend en Schöne Aussichte beloofd. Die Zeche Elend is een oud toegangspoortje naar een ehemalige ertsmijn. ‘Zeche’ betekent ‘mijn’, ‘groeve’. Je kunt je nauwelijks voorstellen hoe arbeiders, mijnwerkers, uit pure ellende en armoede zo’n berg op moesten en dan ondergronds naar ertsen zoeken. Dag in dag uit. 

Rodaan

Gelezen: De autist en de postduif door Rodaan Al Galidi. Hij is een Nederlandse schrijver van Iraakse komaf. Een vluchteling, die in 1998 naar Nederland kwam maar niet mocht blijven en geen Nederlandse les mocht. Hij leerde zichzelf Nederlands. In 2007 kreeg hij een verblijfsvergunning door een generaal pardon. Dit is geloof ik zijn debuut uit 2009. Hij schreef het in het Nederlands en won er een Europese literaire prijs mee. Maar hij kon geen Nederlands paspoort krijgen omdat hij in 2011 zakte voor zijn inburgeringsexamen. Daarna heeft hij geloof ik een zeer succesvol boek geschreven over de wrede inburgeringsprocedures in Nederland. Ik heb wel interviews met hem gelezen maar nooit een boek. 

Hij is scherp en geestig. Dit De autist en de postduif gaat over een autistische man Martin die 37 jaar bij zijn moeder woont achter een Kringloopwinkel waar zij werkt. Zij zet hem het huis uit, hij moet maar eens op zichzelf gaan wonen, en dan loopt hij naar een makelaar waar hij even een huis koopt. Want hij heeft heel veel geld op zijn bankrekening.

Daar achter die kringloopwinkel wordt Martin per ongeluk een geniaal vioolbouwer, omdat er in die winkel een stradivarius-viool lag die hij ontleedt en nabouwt uit hout van oude banken in de winkel. Zijn violen zien er niet uit maar klinken geweldig. Hij wordt bij toeval ontdekt door een Oostenrijkse vioolhandelaar die de violen van hem afneemt. Vandaar die hoge rekening. Verder gaat het boek over het leven, zijn omgang met zijn moeder, opa en oma uit Zeeland, meisjes, een postduif die almaar terugkeer… Het is allemaal zeer onverwacht en grappig. Ik ga denk ik meer van hem lezen.

Recent interview met Al Galidi:

https://onzetaal.nl/tijdschrift/juni-2022/artikel/een-interview-met-rodaan-al-galidi