dinsdag 6 december 2022

Dinsdagvrouwen

Het koor waar Zus4 op zit oefent op dinsdag en noemt zich de ‘Dienstagsfrauen’. Ze gaan binnenkort op een kerstmarkt zingen en oefenen daarom nu kerstliederen. Sommige ken ik, andere niet. 

Ook dit koor is weer heel anders dan het onze. Ze zingen veel pop songs,  bekendere nummers, zodat iedereen meer uit volle borst zingt dan bij ons. De dirigente Hannah is jong en enthousiast en ondernemend, ook wel een beetje chaotisch, en de algemene sfeer van het koor is levendiger en vrolijker. Ze oefenen maar een uur: van half acht tot half negen. Leuk om even deel van uit te maken. 




De ADAC

Eerst maar eens met Zwager4 onder de motorkap gekeken. Inderdaad: het slangetje sproeit als een gek benzine zodra je de motor aanzet. De ADAC laten komen. Ook geen eenvoudige taak. Het systeem tussen ANWB en ADAC heeft het huisnummer niet meegenomen in de opdracht, dus de ADAC-man kan me niet vinden. Hij probeert me te bellen maar we zitten hier in een Funk-Loch. Geen bereik.

Wat een raar slangetje, zegt de ADAC-man. Dat is veel te slap. Er hoort een gewapend slangetje. Hij belt met de Mazda-garage in Güstrow. Die gaat zijn best doen voor een origineel slangetje. Hij wil de auto meenemen maar hoho dat gaat zomaar niet. Ik ga mee! Neef Joost chaperonneert me.

Nu is het afwachten. De Güstrowse garageman hoopt dat hij morgen of overmorgen een slangetje heeft, hetzij nieuw hetzij van een sloop. 

Palmen en Duras

In de vroege ochtend in KiKo liggen kijken naar het boekenprogramma ‘Brommer op zee’ met Connie Palmen. De presentatoren Ruth Joos en Wilfried de Jong lopen met haar door Parijs om te praten over schrijvende vrouwen, alcohol, de liefde, oude verruïneerde gezichten en over de Franse schrijfster Marguerite Duras. Ik heb altijd een beetje een hekel gehad aan de geaffecteerde stemgeluid van Connie Palmen maar ik heb wel bijna alles van haar gelezen. Zoals ze alle aspecten van het leven onderzoekt en fileert. Uitvergroot. 

Blijkbaar komt er een nieuw boek van haar aan, volgend jaar, een verzameling essays over schrijvende vrouwen. Dat boek wil ik wel. Misschien wil ik Duras ook wel lezen. Ik heb Duras nooit gelezen. 

In 2017 schreef Palmen al een boekenweekgeschenk getiteld De zonde van de vrouw over vier begaafde en beroemde vrouwen die zichzelf te pletter zopen: Marguerite Duras, Jane Bowles en Patricia Highsmith, en de actrice Marilyn Monroe. Dit nieuwe boek zal wel een uitwerking van die eerste verzameling zijn. Zelf drinkt Palmen nu niet meer.

Het programma ‘Brommer op zee’ houdt helaas op. Er kijken wekelijks 150.000 mensen naar. Het gaat vervangen worden door Eus’ Boekenclub. Vooralsnog jammer. Eus zie je al overal. Ik vind ‘Boeken aan zee’ een heel mooi programma.

maandag 5 december 2022

Peentjes

De benzinegeur. Vervolg. Vorige week stond Bobby stil op de A20 bij Gouda en kwam de Wegenwacht. Een slangetje tussen de benzinetank en de motor bleek lek te zijn. Dus dát was de oorzaak van de benzinegeur. Toen is het koolstoffilter - dat nog in bestelling stond - afbesteld. Vervolgens ging Bobby bij onze eigen garage in conclaaf en stelde Dirk vast dat de Wegenwacht er een nieuw oud slangetje geplaatst had dat nu óók lek bleek te zijn. Zucht.

Ik ga zmtoch niet helemaal lekker op weg ga. Het is 624 km van Utrecht naar MeckPom.  De brandstofmeter in de auto geeft aan dat ik met een volle tank een bereik heb van 870 km. Dat moet toch makkelijk op één tank te halen zijn. 

Bij het optrekken en bij stoplichten ruikt de auto nog steeds naar benzine. En weer zie ik de brandstofmeter sneller zakken dan je zou denken. Als ik een eind voorbij Hamburg bij de Raststätte Schaalsee een kop Gulaschsuppe ga eten overweeg ik bij te tanken, maar de benzine kost daar € 2,22. (In Nederland was het bij een goedkoop tankstation nu € 1,72) Dus rijd ik nog door. De range zou nog 150 km zijn. Het volgende benzinestation is in Goldberg, 100 km verderop. Maar net voorbij Crivitz gaat het benzinelampje branden terwijl het dan nog 30 km naar Goldberg is.

Daar rijd ik dan door de binnenlanden van MeckPom peentjes te zweten over een provinciale weg in de  schemering zonder enige stopplek. Wat als! 30 km met de lampje aan. Maar ik haal de benzinepomp van Goldberg. Wat een opluchting.

Het eerste wat Zus4 zegt is dat de auto zo naar benzine ruikt. Morgen maar de ANWB bellen die dan hopelijk de ADAC stuurt. Volgens Neef Joost komt de ADAC uit Dobbertin. Abenteuer.

zondag 4 december 2022

Stadsontwikkeling

Ik had toch verteld over ons Natuurgebied Zuilen, dat ze van dat lieve natuurgebiedje een recreatief park willen maken en dat er veel protest tegen is. Ik heb ook geprotesteerd en gezegd dat dat heerlijk ongekend rustige natuurgebiedje een van de redenen is dat we hier zijn komen wonen. Met genoegen volg ik de Facebookgroep. Daar heeft iemand ontdekt dat de gemeente nu een ‘strategisch projectmanager’ zoekt om deze klus te klaren. Het ziet ernaar uit dat ze geschrokken zijn van al het protest waar ze niet omheen kunnen. Dat moet een Strategisch Projectmanager gaan sussen.

Nol en Ernie met wie we ditmaal bij ons voetbal kijken blijven na afloop oneindig lang hangen, waarbij we alle thema’s doornemen en ook de stadsontwikkeling en ons natuurgebiedje. Not in my backyard. Zij wonen in de wijk Oog en Al direct aan het Amsterdam Rijnkanaal waar aan de overkant de wijk Leidsche Rijn zich verder en verder ontwikkelt. Zij wonen net onder de Daphne Schippers fietsbrug, en daar aan de overkant komen nu twee flats. En de oevers/kades aan beide kanten van het kanaal worden ook ontwikkeld met groen en picknickbanken en sporttoestellen, zodat er fiks gerecreëerd kan worden. 

Voor de mensen die daar wonen is dat behoorlijk wennen. En dus protesteren. Eerst woonden ze aan de absolute rand van de stad, met de A2 en verder lege polders aan de overkant van het kanaal. Eerst werd de A2 ondertunneld, en nu komen er huizen op. Ik denk dat het niet zo erg is, het kanaal is zo breed, en wordt waarschijnlijk optisch alleen maar breder als daar huizen komen. Die fietsbrug is ook mooi. Ik maak er veel gebruik van. Ik vind dat hun straat alleen maar mooier wordt en het kanaal breder van al die projecten. Maar wel meer reuring ja, dat wel. En minder vogels.

zaterdag 3 december 2022

‘Kikkererwtencrisis’

Voor vanavond na de WK-wedstrijd Nederland-Amerika heb ik een vegetarische traybake met o.à. kikkererwten bedacht, maar onze kikkererwten zijn op en onze AH heeft ook geen kikkererwten meer. Dus op de nieuwe laarzen wandel ik helemaal naar de Jumbo in Overvecht Noord, ook om de laarzen in te lopen, zijn daar ook nauwelijks kikkererwten, alleen nog van het merk Bonduelle voor € 2,59 per blikje. ‘Er is vast een internationale ‘kikkererwtencrisis’. grapt Bobby, maar nu ik het even ga googelen lijkt dat echt zo te zijn.

In een bericht (uit juli 2022) lees ik dat de grootste leverancier van kikkererwten Rusland is, en dan Oekraïne. Er waren wel kikkererwten maar door de oorlog ligt de export uit die beide landen vrijwel stil en die oogst is grotendeels vernietigd. En in de USA, het derde kikkererwtenland, zijn de veranderde weersomstandigheden minder gunstig waardoor de boeren andere gewassen zijn gaan telen. Nu is er wereldwijd een groot tekort en dat is vooral voor landen als India, Pakistan en Bangladesh een groot probleem omdat peulvruchten daar de belangrijkste eiwitten zijn. Dat u het weet.

Overigens heeft de Turkse groenteboer in ons winkelcentrum kikkererwten wel in allerlei formaten potten en blikken. Gewoon zoals altijd. Helemaal niet duur. Het is een raadsel.

ANWB

De ANWB staat voor toppunt van burgertruttigheid en angst voor gevaren. Toch ben ik al vele vele jaren lid, vooral natuurlijk vanwege de Wegenwacht, maar ik kom - bij gebrek aan V&D - steeds vaker bij ze terecht. Nu weer hadden ze stoere warme leren laarzen gevoerd met bontje. En met de vrieskou op komst lijkt me dat wel heerlijk. Ter vergelijking heb ik ook nog schoenen en laarzen gekeken bij de firma Kroon aan de Nachtegaalstraat, waar ons hele koor de schoenen koopt, maar daar zijn ze veel duurder en niet speciaal mooier dan deze. Dus ik vandaag weer terug naar de ANWB, alwaar ik ook nog een warme hoofdband scoor. Dit alles vanwege de op handen zijnde vorst. En mijn aanstaande reisje van MeckPom, waar het altijd kouder is dan hier.

Bobby moet lachen om mijn volle ANWB-tas, terwijl ik altijd grappen maak over de ANWB. Dus wij delibereren over het gemis van de V&D. ‘V&D was ook wel een soort ANWB’, zegt Bobby, maar dat ben ik niet eens. Als je handschoenen, sjaals, rugzakjes, sokken verzin het maar nodig had was was er bij V&D altijd volop keus, in allerlei kleuren en smaken. De laatste jaren hadden ze zelfs een hip kleurig jongerenmerk: Soho. Nu weet je steeds niet waar je naar toe komt en kom je uit bij de ANWB. Veilig, degelijk en een beetje gedekt. Maar op deze laarzen loop ik toch wel trots.