Creatief biografisch

Ben aan een nieuwe cursus 'Biografisch creatief schrijven' begonnen. Georganiseerd door de HOVO Utrecht. De Hogeschool voor Ouderen. Het is zes keer. De lessen worden gegeven in het Spaanse Instituto Cervantes op het Domplein. De juf is geen pensionado, ols de meeste docenten van de HOVO maar een energieke dertigster. Er zijn twintig deelnemers: ca 15 vrouwen en vijf mannen, best veel, dus geen kennismakingsrondje want dan zou de hele eerste les daarmee gevuld zijn.

Net als de schrijfcursus herfst 2023 in het Eemhuis in Amersfoort vind ik ook deze weer heel erg leuk. Het schrijven wat ik doorgaans doe (bloggen, kunstrecensies en interviews) heeft allemaal zo zijn eigen stramien, hier word je uitgenodigd om je gedachtenstroom te volgen en buiten je eigen gebaande paden te treden.

Deze juf vind ik heel goed. Tot nu toe doet ze in elk geval alles goed. In Amersfoort ws de zaal te groot, het geluid te zacht, de lessen niet goed voorbereid. Sommige mensen gingen persoonlijke levensdrama's ontboezemen en werden niet daarin gestopt. Hier klopt alles. De introductie, de verwachtingen, de vrijheid, het materiaal. We schrijven met de hand om het materiaal uit je vingers te laten vloeien, anders ben je almaar bezig met de backspace-toets. 

Eerst laat ze ons we vier stukjes gedurende drie minuten per stukje vrij schrijven over vier thema's: Mijmeren, Verlangen, Twijfels, Levensstormen. Je mag niet stoppen. Schrijven. Maakt niet uit wat er staat. Dat is leuk om te doen. Waar ik bang voor was gebeurt inderdaad: we moeten in die stukjes woorden onderstrepen die we mooi vinden, daar een uit kiezen en daar een 'Elfje' over schrijven. Het eeuwige elfje. Een gedichtje van elf woorden. Ik kan dat niet. Dit keer maak ik me er niet meer druk over, ik frut wat in elkaar en lees het niet voor.

Na de pauze gaan we twee aan twee elkaar interviewen gedurende twee keer zeven minuten aan de hand van een vragenlijst met mogelijke vragen. Mijn buurvrouw een dame in een roze trui. Ik draag ook een roze trui. (Die kocht ik vorig jaar op de markt in Leeuwarden. Daar was ik met Hani501. Toen ik in die trui bij hen thuis kwam zei Inge: Roze? Dat dragen wij nóóit.') 

Deze mevrouw is schooldirecteur, nog zes maanden en dan gaat ze met pensioen. Normaal neem ik ruim een uur voor een interview en dan uren kneden voor het geschreven stuk. Nu heb ik geen samenhangend materiaal.

https://www.hovoutrecht.nl/cursus/persoonlijke-portretten-3/

Huiswerk

Zondag leesdag. Vandaag lees ik de roman Huiswerk van Marja Pruis. Mooi boek. Welgestelde vrouw Clara met prachtig huis in Amsterdam-Noord heeft een Afrikaanse vrouw Rose als hulp in de huishouding. 

Ze vinden elkaar aardig, benoemen dat ze elkaar vertrouwen. Clara heeft wel mixed feelings over het hebben van een werkster en niet je eigen troep opruimen, maar ze heeft al haar hele leven werksters dus zo diep dit dat allemaal niet. Wel doet ze súper-aardig tegen de werkster, in het echt en in de appjes. Als Rose haar vraagt om haar zwart uit te betalen en om het geld voor haar te bewaren doet ze dat. Maar dan wordt er op een nacht ingebroken, wordt sT geld gestolen, en verdenkt ze Rose. En iedereen om haar heen. De politie zegt trouwens dat je niet te snel zulke dingen moet denken.

En dan meandert het verhaal verder, over het leven, de man, de kinderen, de buurt, de collega's, en steeds maar die vraag: heeft Rose het gedaan? Rose werkt niet meer bij haar, ze appen alleen nog maar. Rose wil het geld hebben dat Clara voor haar bewaard had. En ze wil haar iets vertellen. En Clara denkt dat ze alsnog wil bekennen.  

Niemand vertelt in de (louter lovende) recensies wat het is dat Rose vertelt. Het is geen clou. Maar wel een clou. Wij die nauwelijks iets van onze werksters weten. 

Het is een mooi boek, een spiegel, herkenbaar, geestig, confronterend. 

Ik schrijf dit hier nu snel, in ruim een kwartiertje, beetje kort door de bocht. Het is een blog, zeg ik tegen mezelf, geen recensie. Wat ik er aan toe zou kunnen voegen?  Wat doet het me? Zou ik niet aan lectio divina kunnen doen. Het stukje: Waar-raakt-het-me? Wat-doet-het-gelezene-met-me? Dat had ik ook met de film Monster van gisteren. Maar dat ga ik hier niet opschrijven.

Saturdaynight

Met Zus3 naar de film. We kiezen de Japanse film 'Monster' die om 20.45u begint in het filmzaaltje in de bibliotheek op de Neude: 't Hoogt on Tour. Dan kan ze nog terug met de bus naar huis.

We hebben unaniem voor deze film gekozen, maar hij blijkt niet eenvoudig te volgen. Een alleenstaande moeder met een zoontje dat nogal onbegrijpelijk doet. Hij schijnt door een leraar geslagen te zijn en zij gaat reclameren en stuit daarbij op wonderlijk afstandelijk gedrag van het schoolbestuur.

Dan verschuift het perspectief naar de leraar, die heel lief voor de kinderen blijkt te zijn, maar onheus bejegend vanwege de klacht.

Tenslotte komt het verhaal van twee jongetjes centraal  te staan, vriendjes die elkaar heel leuk vinden en doorhebben dat dat niet kan en dan gaan ze zich in bochten draaien en liegen. Het verhaal wordt soms achteruit verteld, en dan die wisselende perspectieven, herhalende scenes. Je moet het gewoon over je heen laten komen en dan begint er wel een lichtje te branden. Behalve dat we het  moeilijk te vatten vinden is-ie toch mooi.

En leuk om zo uit te zijn in hartje Utrecht. Het gonst.

Keto-witlof

Het is tijd om weer koolhydraatarm te gaan eten want ik smokkel te veel, brood en suikers, en bijna dagelijks. 

Toen ik dat gisteren aan Bobby mededeelde had hij net een bijzonder koolhydraatrijk maaltje voorbereid: zelfgemaakte patat met Limburgs zuurvlees. Dat is sudderrundvlees dat drie uur met azijn en appelstroop en suiker heeft staan sudderen op het petroliestel van zijn moeder. Het ziet er niet uit, maar het is héél lekker.  Ja eh... dat is dus niet de bedoeling.

Dus toen is het nieuwe regime vandaag ingegaan. Geen brood meer, geen pasta, geen aardappeltjes,  geen wijn, geen vruchtensap, geen suiker, veel thee en water. Maar wel heel lekker eten. Van twee à drie jaar geleden weet ik dat het werkt. Mijn eerste recept is witlof met camembert en blauwe bessen uit de oven. Als je naar foto kijkt denk je dat het olijven zijn, maar het zijn dus blauwe bessen. Heel verrassend.

En natuurlijk wat aardappeltjes erbij voor de disgenoot.

Recept:

https://www.koolhydraatarmrecept.nl/keto-witlofschotel-met-blauwe-bessen/

Hyacint-in-knop

De kunst is je onderwerpen te zíen. Als de zon  schijnt is dat gemakkelijker. Vandaag schijnt die dus niet. Maar vandaag staan bij de bloembolletjes in de supermarkt wat hyacintjes á €0,67 ofzo. Ik neem er drie mee. En dan bedenken waar ze voor staan. En kijken hoe dat zit met die knoppen. 'Zin in lente' noem ik het werkje. Meteen weer in een opperbeste stemming.

De ambtenares van het Park, vraagt of het misschien een idee is om de man die een (nieuw) Klompenpad in het park maakt/beschrijft te gaan interviewen. Ik ga hem googelen. Hij is pensionado en behalve klompenpaden beschrijven doet hij ook botanisch tekenen. Kindred spirit.

En dan komt er zomaar nóg een tekening. Het is zeker niet botanisch wat ik doe. Ik vind botanische héél knap. Dan zou ik niet kunnen. Geen geduld voor. En de mijne vind ik grappiger. 'Outburst' zou ik deze kunnen noemen.

Dansconditie

Mijn tweede les van 'Dansconditie 60+' gaat al wat beter dan de eerste. Ik heb er dacht ik nog niet over verteld. Hoe-was-het? Hoe-was-het? Nou. Het leslokaal bevindt zich in een kelder. Het heeft grote spiegels, zwarte wanden en een systeemplafond. Er hangen enorme geluidsboxen. 

Er doen een stuk of vijf dames mee. Ze dragen allemaal een zwart t-shirt, een zwarte legging en zwarte schoenen. We staan met ons gezicht naar de spiegelwand en doen de juf na. Zij draait prachtige energieke muziek. Zij is in de dertig en een heel goede juf. Ze noemt iedereen bij naam, deelt complimentjes uit waar mogelijk. Bemoedigt waar nodig. 

Je loopt vooral tegen jezelf aan. Dat je het nog niet zo goed kan. Hoe soepel en elegant de juf beweegt en jij niet. Ik ben de dikste van de groep, de rest is allemaal dun, dat is ook minder leuk om een uur naar te kijken.

Ik heb me door de inschrijving en de website heen gevochten en doe een maand op proef. Kijken of ik het echt leuk ga vinden. 

Er is dit keer weer een nieuwe deelneemster op proef en ik zie haar schrikken van de spiegels. Maar aan het eind van de les zegt ze: 'ik vind het geloof ik léuk!' Het enige nadeel is dat het van 11.45u tot 12.45u is en je hele dag gebroken.

Lily

Zoveel weken had ik geen idee wat te tekenen en bij Ajax-voetbalster Lily Yohannes zie ik het, en lukt het ineens weer. Gelukkig maar. Ik werd al een beetje mismoedig van het idee: nooit-meer-tekenen.