'Een code voor onszelf'

Op deze foto was er vast nog geen parkeermanagement! Dat is een van de zegeningen van deze tijd. Maar het wonder is geschied: deze maand heb ik twéé parkeervergunningen in Amsterdam: een in het Centrum en een in Zeeburg. In de brievenbus van de nieuwe woning liggen maar liefst vier brieven van Cition, sommigen met vrijwel dezelfde inhoud maar ondertekend door verschillende ambtenaren en met een verschillend nummer. Een kniesoor!

Het komt er op neer dat ik per vandaag in Zeeburg mag parkeren als ik de vergunning per 1 februari activeer. Dat betekent: betalen op het Cition-kantoor. Dat hoeft men mij geen twee keer te zeggen: om 08 uur sta ik op de stoep. Geheel besneeuwd & hoestend & notterend, de keurige Surnaamse medewerkster kijkt mij met afgrijzen aan, maar als ik om een tissue vraag geeft ze die. Dan ook ik wat toonbaarder en ontdooit ze.

Thuis lees ik alle stukken en foldertjes nog eens na, en lees ik dat ik nu een vergunning heb voor gebied ZB65. Ik wil niet zeuren, maar op het bijgeleverde kaartje is Zeeburg ingedeeld in acht gebieden, genummerd 1 t/m 8. Ik woon volgens mij in Zeeburg 1. Dus bel ik maar weer naar Cition, met de vraag wat code 'ZB65' betekent. 'Dat is een code voor onszelf', legt de vriendelijke telefonist(e?) die Stephanie heeft maar een diepe mannenstem heeft, mij uit. Maar het is allemaal goed. Ik mag ook in de Molukken- en de Javastraat, daar waar de winkels zijn.

Wat ik wel heb uitgevonden dit weekend: wie bij mij wil komen parkeren kan dat gratis doen, op de Zuider-IJdijk. Onder de Schellingwouderbrug naast Camping Zeeburg. Dat is voor mensen van buiten weer niet eenvoudig te vinden, en voor Amsterdammers is het ook niet vanzelfsprekend, maar wie zijn best doet die kan wel een tientje uitsparen. Daar kun je met een trap de Schellingwouderbrug beklimmen, onder andere naar mijn straat.

Strak Vloertje

Mooie compositie met de naam 'Strak Vloertje'. Verder zijn er wat uitsteekselen te zien, benen, van mensen die moe maar voldaan een biertje drinken en een broodje falafel nuttigen. Om 10 uur sharp zouden we beginnen, maar er was weer sneeuw. Ze hebben van 11-19.30 die vloer gelegd. En nu is het klaar. Geweldig! Hartharthartverwarmend, de hulp van familie en vrienden.

Zelf ben ik op zoek gegaan naar tapijt voor de slaapkamers, maar niet nadat ik één minuut kleuradvies had ingewonnen bij de laminaatleg(st)ers. Mosterdgeel moest ik níet nemen, dat werd heel poepig op den duur. Poepig? Ja poepig. Diarree. Rood was goed, of paars.

Ik dus op zoek naar tapijtwinkels in de Indische buurt. De Javastraat, wordt dat straks mijn straat? Ik geloof het niet, het is een beetje en achterbuurtstraat. Wel kleurrijk, veel Marokkaanse bakkers en Turkse groenteboeren, maar de tapijtzaken zijn niet wat je hoopt van een tapijtzaak.

Uiteindelijk besluit ik ja te zeggen tegen Tapijthuis René in de Eerste Van Swindenstraat, op de hoek bij de Dappermarkt, die in het oranje op zijn raam belooft: Vandaag kopen, morgen leggen. Daar heb je wat aan! Hoogpolig rood. Niet morgen, maar dinsdag om 13 uur komt hij het tapijt leggen.

Dan ga ik op zoek naar de firma Jan Best, die prachtige koloniale meubelen heeft. Daar heb ik eerst maar eens twee teakhouten kastjes voor in de badkamer gescoord. Ik denk: als ik straks verhuisd ben zonder kasten, dan kan ik wel al mijn toiletspulletjes netje in de badkamer neerzetten. Op de een of andere manier geeft dat een kalmerend gevoel. Jan Best zit in een nostalgische boerderij met veel loslopende kippen en ganzen officieel in Aalsmeer, maar dat is net aan de zuidwest-rand van het Amsterdamse Bos, net onder Schiphol. Prachtige tocht ernaar toe, door een witgesneeuwd bos.

Ik ben weer net zo onder de indruk als zeventien jaar geleden toen ik daar voor het eerst kwam om twee-woningen-geleden in te richten. Ik kom de komende maanden elk weekend een kastje kopen, beloof ik Jan Best. Dat ziet hij wel zitten. Helaas passen de beide kastjes niet samen in de bolide, dus stuurt hij zijn doofstomme medewerker in een busje achter mij aan om de kastjes nú te bezorgen. Hij verkoopt ook glas-in-lood en meesterwerken o.a. van Tamara de Lempicka, gekopieerd door Chinezen.

iPad

Heel het Virtuele Umfeld is afgelopen week op hol geslagen over de iPad. Hebberigheid ten top. Onderstaand filmpje schijnt een enorme hit op Twitter te zijn, tenminste in dat Umfeld van ons,. Vinnie meldt het, zelf ben ik aan twitteren al een paar dagen niet meer toegekomen. Misschien is er iemand onder mijn lieve lezertjes die het helemaal gemist heeft. Die snapt de lol van zo'n filmpje dan ook niet.

Atag

Nieuwe queeste als men van een woning met inbouwkeuken en inbouwapparatuur naar een huurhuis met standaard keukenblokje en verder niets gaat: dan heeft men ineens een formuis nodig en een koelkast en een magnetron en misschien ook nog wel een vaatwasser... Dus doe ik nu middagpauzes naar witgoed-Turken in de wonderlijkste opslagloodsen. Men vindt ze op Marktplaats.

Ik wil graag dat ze de boel afleveren, bezorgen, de trappen op tillen, en aansluiten. Nee dat doen we niet, zegt hij. Dat doet geen enkele witgoedleverancier. We leveren tot de voordeur. Nou dan niet, zeg ik, en draai hem de rug toe, en dan kan het ineens wel. Alles kan, als ik wil kan het vanmiddag nog. Nee nee, eerst het laminaat.

Nu twijfel ik over het model. Ik kom behalve deze Atag ook een schitterende Nestor Martin tegen, van voor de oorlog ofzo. Nooit van dat merk gehoord, maar het is in Belgie veelvuldig te koop. Het blijkt een oude gieterij te zijn die tegenwoordig alleen nog in haarden doet. Ik heb ook nog een Bosch op het oog. Die heeft een elektrische oven. Dat lijkt mij fijner dan een gasoven. Ik heb nog nooit een gasoven gehad, daar heb ik irrationele angsten bij.

De laatste Turk, van Deniz Witgoed - ergens ver weg in het Westelijk Havengebied - is de meest toegankelijke. Hij kijkt mij aan als hij tegen mij praat en antwoordt bij alles wat ik opwerp: 'Ik begrijp het.' Hij is wel anderhalf keer zo duur als zijn collega's, maar hij wil me dan ook wel een 'goede prijs' doen.

Geluiden vanuit de Onderbuik & Zelfkennis

Word deze week gewezen op het Human Design Systeem, een synthese van mystiek en wetenschap. Het combineert elementen uit esoterische systemen met moderne wetenschappelijke kennis. Astronomie, kwantum-fysica, biochemie, genetica, I-Tjing, astrologie, chakra’s en kabbala vormen samen een nieuw holistisch systeem. Een weg naar zelfkennis. Dat kunnen we dezer dagen wel gebruiken, met zo'n leven dat zomaar zo op zijn kop staat. Ik ben niet kinderachtig en vraag een testje aan. Dat valt net in de mail.

'Het Human Design Systeem onderkent vier typen mensen met elk een eigen soort energieveld. Er zijn twee energietypes: Manifestor en Generator (78% van de bevolking) en twee non-energietypes: Projector en Reflector (22% van de bevolking).

'Qua type ben jij een Generator. Generators zijn types die ontworpen zijn om zichzelf echt te kennen. Ze hebben een aura dat open staat voor anderen, dat anderen aantrekt en a.h.w. omhult. Ze beschikken over een tomeloze energie en zoeken altijd naar wegen om hun energie aan te wenden. Generators zijn specifiek ontworpen om te responderen. Ze hebben alleen werkelijk contact met zichzelf als zij responderen en communiceren met de klanken die ze uiten wanneer ze geprikkeld worden. Als ze houden van wat ze doen geven ze alle energie die ze hebben. Ze hebben een enorm regenererend vermogen. Als ze deze strategie steeds toepassen in hun leven en doen wat ze echt leuk vinden, kunnen ze volmaakte tevredenheid vinden in hun bezigheden.'

'In jouw Design zijn twee gebieden die een bruggetje nodig hebben om een geheel te worden. Het is de ingebouwde drijfveer en noodzaak om elkaar op te zoeken en relaties aan te gaan. In je denken ben je zeer origineel en individualistisch. Je bent iemand die altijd op een bewuste manier je ‘ik weet’ kunt en moet uitleggen. Hoe beter je leert om jezelf uit te leggen, hoe meer je geaccepteerd wordt.'

'Je bent iemand die mensen een andere levensrichting kan geven. En verder ben je iemand met verantwoordelijkheidsgevoel. Je hebt compassie en straalt vertrouwen uit naar mensen.'

'Jouw innerlijke autoriteit is te vinden in jouw Sacraal centrum. Dat genereert (levens)energie die zeer aantrekkelijk is voor iemand die het nodig heeft. Jouw energiefrequentie is zo sterk dat je door simpelweg in de aura van iemand anders te vertoeven, zonder iets te zeggen, de ander verleidt om de conversatie te starten. Zo kun je in een vraag en antwoordspel steeds responderen. In je respons merk je of energie hebt voor iets of niet.'

'Een Generator communiceert met lichaamstaal, met geluiden vanuit de onderbuik. Die geluiden zijn jouw autoriteit! Ze hebben altijd gelijk. Denigreer ze niet. Je krachten zullen groeien naarmate je er meer naar luistert en respecteert wat je echt graag wilt! Als jouw echte energie niet betrokken is kun je dingen niet volhouden en raak je gefrustreerd. Alle toezeggingen die je niet vanuit je respons doet maar die mentaal gedirigeerd zijn leiden ertoe dat je energie wegvloeit. Als je doet wat je lichaam aangeeft kun je meer en meer energie accumuleren en zijn er geen weerstanden.'

Ik mag ook op een Reading komen. Dan leggen ze het voor 160 euri allemaal wat beter uit.

Moe

Op de site van Elsevier in de Society-rubriek lees ik dat de Amerikaanse minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton (62) eigenlijk helemaal klaar is met het ministerschap. Ze zou haar werk zo vermoeiend vinden dat ze absoluut geen tweede termijn wil. 'Voor de vorm zegt ze nog wel dat ze veel plezier beleeft aan haar werk, maar het komt er op neer dat ze er geen zin meer in heeft. "Ik zal erg blij zijn, als ik het aan iemand anders kan overdragen", aldus de vrouw van oud-president.' Clinton zou gezegd hebben dat haar werk 'fysiek afmattend' is. Ze wil niet nog een termijn als minister, mocht president Obama in 2012 worden herkozen, en ook wil ze niet opnieuw een gooi naar het presidentschap doen.

Ik zit een tijdje naar het bericht te staren. Enorm geprikkeld. Wat is dit? Geen bronvermelding. Waar halen ze het vandaan? Waarom staat dit in de rubriek Society? En niet in de rubriek Politiek? Omdat dit over moeie vrouwtjes gaat? Een oudere vrouw? Ik ga allemaal motieven verzinnen van de redacteur of de redactie om dit bericht zo op die plek te zetten. Ambitieuze vrouwen kunnen uiteindelijk mannenwerk niet aan? Maar niet belangrijk genoeg of bron te dubieus om het in de rubriek Politiek te zetten?

Winnaar

Als ik een verhaallijn begin moet ik hem ook afmaken. Niet alleen de Hoogtepunten, ook de Dieptepunten. Zo was er deze week in De Hermitage de uitreiking van de LOF-prijs 2010. Dat is een prijs voor vakbladen. We waren genomineerd. Daar waren we flink mee gefeliciteerd. Maar Capelle hangt boven ons hoofd en dan vind je weinig meer leuk.

Als er toch iets leuk moet zijn (en dat moet) dan is het bijzonder leuk dat behalve wij ook twee oud-collega's uit mijn Maarssense periode genomineerd waren. Joost Visser die alweer jaren Medisch Contact maakt en Ruud Koolen die nu het blad Skipr maakt. Ga je hem winnen? vraagt Joost aan mij. Ik ga hem winnen, antwoord ik ferm.

Na heel veel toespraken en filmpjes en zangpartijen wordt de winnaar bekend gemaakt. Joost. Hij staat hier opgetogen naast Karin van Gilst, tijdschriftenuitgever bij WPG. Zij was de juryvoorzitter. Joost troost me na afloop dat wij vol moeten houden en dat zij wel drie keer genomineerd zijn geweest.

Foto: Hannie van Herk