Queen

Omdat we het allemaal gemist hebben ga ik nu een tekening maken van de Hunne Hoogheden. Het is zo mooi geworden, het kan wel op een postzegel, al zeg ik het zelf. WA lijkt niet zo erg, maar hij staat er wel bij zoals hij er altijd bij staat.

Spiegel im Spiegel

Nieuwe tekening 'Spiegel im Spiegel'. Zelfreflectie. Narcisme. Past-ie in de reeks? We zijn opgevoed met het idee dat we niet teveel in de spiegel kijken. Dat dat ijdelheid is? En fout. Raar eigenlijk, want we moeten wel oneindig aan zelfreflectie doen. Maar blijkbaar niet via glas. Het is maar ingewikkeld.

Valt me een oud vers te binnen van Hieronymus van Alphen.

De spiegel

Die telkens in de spiegel ziet,
En zich met schoonheid vleit,
Beseft de ware schoonheid niet,
Maar jaagt naar ijdelheid.

Dit glas maakt trots, of geeft ons pijn;
Wil 'k weten, wie ik ben,
Dan moet Gods woord de spiegel zijn,
Waar ik mijn hart uit ken.

Maar we hebben ook het gedicht 'Mirror' van Sylvia Plath. Zij laat de spiegel over haar dag vertellen. Er gebeurt niet zoveel, ze blikt altijd naar de overkant van de kamer, waar niets gebeurt. Soms komt er even een vrouw langs.

Mirror

I am silver and exact. I have no preconceptions.
What ever you see I swallow immediately
Just as it is, unmisted by love or dislike.
I am not cruel, only truthful---
The eye of a little god, four-cornered.
Most of the time I meditate on the opposite wall.
It is pink, with speckles. I have looked at it so long
I think it is a part of my heart. But it flickers.
Faces and darkness separate us over and over.
Now I am a lake. A woman bends over me,
Searching my reaches for what she really is.
Then she turns to those liars, the candles or the moon.
I see her back, and reflect it faithfully.
She rewards me with tears and an agitation of hands.
I am important to her. She comes and goes.
Each morning it is her face that replaces the darkness.
In me she has drowned a young girl, and in me an old woman
Rises toward her day after day, like a terrible fish.
 

'Ik drijf als een wolk...'

Heerlijke Hemelvaartswandeling met Will, van Kortenhoef naar 's Graveland en weerom, via de paden Kromme Rade en Oppad. 9 km, dus heel goed te doen. Het is fantastisch knetterend zonnig weer, dus heerlijk heerlijk heerlijk. 

Die 'Kromme Rade' blijkt de oude grens tussen Holland en Utrecht. Het woord 'rade' is afgeleid van rooien of raaien, wat ‘een grens trekken’ betekent. De weg is bijna 4 km lang.

Bij 's Graveland liggen we een uurtje in het gras naar de wolken te kijken. Na afloop eten we saté en patat in het geweldige eetcafé De Eend aan de Loosdrechtse Plassen. Het gedicht 'Er drijven maar wolken over' van Hans Andreus komt boven drijven.

Er drijven maar wolken over

wolken van grijs en wit 
wolken waar licht op ligt

ik kan aan de wolken geloven.

Er drijven maar wolken over

wolken van langzaam op reis
wolken van grijs en grijs
ik moet aan de wolken geloven. 

Ik kijk maar ik kijk er maar naar 
ik kijk naar de wolken te kijken 
begin op de wolken te lijken
ik drijf als een wolk de hemel weet waar.

Uit ‘Muziek voor kijkdieren’, in ‘Gedichten 1948-1974’.

Administreren

Wel meer mensen hebben dat, geloof ik, dat ze hun administratie niet altijd even goed bijhouden. Ik probeer het wel, zit vol goede voornemens en methoden. Alle adminstratieve brieven en betekenisvolle facturen komen op een stapel, zodat ze niet kwijtraken, en die stapel moet regelmatig behandeld en dan in de bijbehorende ordner. De ordners worden eens per jaar opgeschoond.

Maar de stapel is weer behoorlijk hoog. Hemelvaartsdag lijkt me enorm geschikt om dit taakje aan te pakken. In de ochtend doen we de aardse zaken ('beurd is beurd') en dan vanmiddag de hemelse.

Een mooie brief in de stapel is een snelheidsovertreding bij het Duitse dorp Crivitz (deelstaat Mecklenburg Vorpommern). Op weg naar Zus4. Ik wéét dat ze daar flitsen, en ik rem altijd enorm af, maar toch slaag ik er elk jaar weer in een bon te krijgen. Hun bonnen met foto zijn geweldig. Ik betaal ze niet.

Wissen

Vandaag is een oneindige autobaandag, waar ik ineens ouderwets van geniet. Hang rond op parkeerplaatsen en bij benzinestations. Het is zo wezenloos: de mens op zijn eigen eiland. Vandaag is dat eiland me genoeg.

De dag eindigt met krankzinnige en in de auto behoorlijk gevaarlijke weersomstandigheden. Het plenst zó dat de ruitenwissers het wissen absoluut niet aankunnen en je werkelijk niets meer ziet. Automobilisten weten niet wat ze moeten doen, op de rem trappen of gewoon op goed geluk doorrijden. 

Ik heb dit eens eerder meegemaakt, het was de tweede dag dat ik mijn nieuwe groene Nissan Almera had. Trots dat ik was. Maar ik kende de auto nog niet goed. Ik kwam terug van Vinkeveen van een zeilcursus en heb toen meer dan een uur in de berm van de A2 gestaan - met vele mede-automobilisten. Complicerende factor was toen dat de ramen aan de binnenkant van de wagen totaal beslagen waren, de blower in al die nattigheid binnen en buiten volstrekt niets meer uithaalde en ik nog niet wist van condensdoekjes. Ik kon gewoon niet meer weg.

Vandaag is de complicerende factor behalve die plensbuien ook de schelle ondergaande zon. Wauw! Dan wel. En dan komt er ook nog eens een onwaarschijnlijk grote kleurige regenboog op. Je kijkt je ogen uit. Het is een wonder dat je ongedeerd thuis komt.

Navieren

In een kastje vind ik ineens de laatste verjaardagskaart die ik van Mutti kreeg: een roze roos met nog een zelfgeschreven felicitatie. Twee jaar geleden. Blijkbaar  kon ze dat toen nog... Ik word er een beetje melancholisch van en moet geloof ik nodig naar Emmen om met/bij haar mijn verjaardag nog een beetje na te vieren.

Hoe zou het graf er bij liggen? Zouden de plantjes nog leven?  Tot mijn opluchting staat de verlovingstekening-op-perspex er nog! Ik plaats er twee lila plantjes en een roze op. Geen idee of ze het daar houden, in het bos onder de naaldbomen.

De aarde is erg, erg droog. Vooral de denneboompjes en het heideplantje áchter de steen staan er een beetje armetierig bij. Een heideplantje is echt morsdood. Of het in de zomer goed gaat met alle plantjes is maar afwachten. Veel water gieten. Hopen en bidden dat dat even helpt! Het is wel een van de gezelligste graven van de hele begraafplaats.

Een graf moet verzorgd worden, vind ik, er moet levende bloei op staat. Geen zijden of plastic bloemen liefst. Hoe doe je dat op afstand Amsterdam?

Echte Michelins

Rikus heeft de winterbanden verwisseld. 'U wist toch wel dat ik uw zomerbanden had weggegooid? Ik heb er nu echte Michelins voor u op gezet. Maar ik heb u gematst hoor! U krijgt 25 procent korting. En de vierde band is gratis.'  Men voelt zich opgelicht waar men bij staat. Maar goed, had men maar moeten aangeven dat men niet de duurste banden hoefde. Weer 600 euro lichter. Het gaat hard deze maand.

'Hebt u ruimte voor de winterbanden?' vraagt hij. Ze mochten bij hem in de opslag, zei hij nog van de herfst. Maar nu is zijn opslag vol. het opslaan van winterbanden vergt ook nog enig inzicht, zie plaatje.