Beter

Zus3 heeft zin in een boswandeling, dus ik spurt naar beneden om een zelftest te doen. Woensdag was de laatste. En raad eens: ik test negatief. Is het voorbij? 

Ze haalt me op met haar auto en we rijden naar Beerschoten bij De Bilt. ‘We hebben een aanbetaling gedaan voor de nieuwe auto en nu horen we maar niets van de garage’, vertel ik. Want wat heb ik zin in weer zelf een auto voor de deur. Het heeft lang genoeg geduurd. 

Als we terug komen van de wandeling heeft Bobby met de garage gebeld. De verkoper blijkt ook Corona te hebben. Misschien hebben wij hem wel aangestoken! Of hij ons.

Rudbeckia

De Rudbeckia. Ofwel de Zonnehoed. Najaarsbloem. Je moet toch wat. Het leidt wat af van de onrust. Ben ik nu ziek of ben ik beter? Als ik in mijn bloemenmap kijk heb ik de rudbeckia al vier keer gedaan. Meestal roze. 

Hoe dan ook moet ik wachten tot ik 24 uur klachtenvrij ben. Vannacht heb ik nog lelijk gehoest.  De Bayerische Freundin in München was negatief getest maar nu toch weer positief. Huh? ‘Hoe houd jij het vol???’ app ik haar. 'Ik beschouw deze tijd maar als een retraite.' Wat mooi wijs is zij.

Oogst

Voor het eerst sinds twee weken ben ik weer op de volkstuin. Het is nu van een overvloedige uitgebloeide nazomer dat je er naar van wordt. Gaat al die uitgebloeide rommel vanzelf dood en verdwijnt die dan, en komt het volgend jaar gewoon weer op?

Ik ga de komende tijd maar een vuilniszak per keer wegknippen en afvoeren. Zodat de ergste overgroeingen een beetje in toom zijn, zoals de lathyrus bij het hek. En een plan maken voor een paar borderbloeiers, rozen ofzo, stukken schoonscheppen en onderzoeken welke planten misschien het najaar nog de grond in kunnen.

De grond onder het huisje is goddank nog immer droog, maar het gazonnetje wordt al soppig. Niks geen maaien meer. Toch laat ik de boordevolle regentonnen nu leeglopen, dan kunnen die een volgende regenbui weer opvangen.

Dan oogsten. Ik ben bijvoorbeeld erg benieuwd naar de pastinaak. Die zit onder de grond dus die kan je niet zien. Ben benieuwd wat we daar van kunnen maken. Er staan ook nog twee knolselderijen, die oogst ik wel de volgende keer. Wel neem ik een enorme reuzenbiet mee van minstens een pond. 700 gram. En de bosui die alle kanten is opgegroeid. 

Kahlo

In isolatie als ik ben heb ik alle tijd te kijken naar de documentaireserie ‘Krabbé zoekt Kahlo’. Nichtje had ‘m mij al aanbevolen. Twee jaar geleden heb ik het werk van de Mexicaanse schilderes Frida Kahlo twee jaar geleden gezien in het Cobra Museum, in Corona-tijd, maar naar de grote solotentoonstelling in Assen ben ik niet geweest. Gedoe met treinen en toegangskaarten in de Coronatijd. En de een of andere manier had ik een lichte afkeer van de massale verering voor haar. In het Cobra Museum hing ze met veel werk tussen werk van tijdgenoten uit Mexico waaronder haar echtgenoot Diego Rivera. Dat ze wordt vereerd om haar biseksualiteit, haar weelderige liefdesleven, haar ingewikkelde relatie met haar notoire vreemdgaande man, haar schildering van lichamelijke pijn, haar uitzinnige liefde voor kleuren. Dat vond ik lastig. Het is allemaal interessant, vond ik, maar die verering… Enfin.

Jeroen Krabbé is er echter helemaal vol in gegaan. Eerst heeft hij vergelijkbare gemaakt over Picasso, Van Gogh, Gauguin en Chagall. Die heb ik allemaal niet gezien. Nu wil ik ze wel zien. Krabbé leest zich helemaal suf tot hij alles - maar dan ook alles - weet en reist dan het leven van de kunstenaar in kwestie na. Frida Kahlo dus in Mexico-City, San Francesco, Detroit, New York, Parijs. Ik ben er een boel wijzer van geworden. Hij is zo begeesterd en gepassioneerd, alles gaat in superlatieven. Hoe en waar ze opgroeide, de ouders, het zusje, de polio, het eerste vriendje, het busongeluk en het herstel, de ontmoeting met Diego. Het huwelijk, zijn vele affaires ernaast. Omdat zij in de grijze vervuilde stad Detroit (waar hij voor de auto-industrieel Henry Ford grote wandschilderingen maakte) aldoor alleen maar de vrouw van de beroemde Diego was, begon zij zich uitzinnig te kleden zodat mensen wel naar haar móesten kijken. 

Ze maakte prachtige zelfportretten met allerlei ongebruikelijke betekenislagen erin. Een zwangerschap, een miskraam, de corsetten waar haar door het ongeluk gehavende lichaam in geperst moest. Ze werd wereldberoemd vanwege zichzelf, niet door Diego, en ging met de groten der aarde om. Tegen wat achteraf het eind van haar leven bleek te zijn, ze werd 47, verzoenden Diego en zij zich en realiseerden zij samen nog een museum voor Aztekische kunst.

Kortom: een aanrader.

https://www.avrotros.nl/krabbe-zoekt/home/

Herfstanemonen

Het ziek thuis in isolatie zijn begint me al aardig de keel uit te hangen. Vanmorgen heb ik tegen beter weten in weer een test gedaan, stel je voor dat de uitkomst negatief zou zijn, maar dat is-ie natuurlijk niet. En dan ga ik bij wijze van bezigheidstherapie maar wat bloemen tekenen. Andere onderwerpen komen even niet bij mij op. 

Voetballers zou kunnen, maar voor mij springt er momenteel niet een voetballer uit. Ik dacht over Cody Gakpo, maar die is PSV, of over Remco Pasveer, de doelman van Ajax, maar die heeft gisteren tegen Napoli zes ballen door laten gaan. Die is dan ineens ook geen held meer. Wat een hard gelag. Toen ik twee jaar geleden de toenmalige Ajax-keeper Onana tekende was hij de held, die heeft helemaal afgedaan. Ziyech had ik getekend, maar die is naar een buitenland vertrokken, evenals Memphis en Frenkie de Jong die nu bij Barcelona op de bank zitten.

Heb ik al verteld van het nieuwe seizoen Trage Post? Ik had mijn tekening van voetbalster Esmee Brugts gestuurd naar een jonge theatermaker die in mijn poule zit. Bij Trage Post sturen tien weken lang tien mensen elkaar een kaartje. Elke week krijg en stuur je een kaartje. Elke deelnemer heeft opgegeven welke haar of zijn interesses zijn en daar kun je dan wat bij maken of zoeken. Ik zoek steeds uit mijn tekeningen een die bij de interesses van de persoon in kwestie past. Daar maak ik een dubbele kaart van. Deze jonge theatermaker zei van voetbal te houden, maar ik wist natuurlijk niet voor welke ploeg hij is. Veel mensen buiten Amsterdam zijn anti-Ajax dus die maak je niet blij met een Ajax-voetballer. Dus stuurde ik Esmee (PSV/Oranje).

Hij is zo enthousiast van mijn tekening dat hij voor zijn beurt mij al een kaartje terug stuurt. Ik hoef niet te antwoorden, schrijft hij, mag wel, en hij stuurt tzt nog een kaart.

Trage Post:

https://tragepost.nl/

Truth

Alweer een stukje opgeknapt heb ik mijzelf, het huis en de logeerkamer een beetje opgeruimd. Nu lig ik òp bed mooie muziek op Spotify te ontdekken en zo stuit ik op de Australische klassieke saxofoniste Amy Dickson. Heerlijke meditatieve muziek. Ze heeft ook een cd met muziek van Philip Glass. Wat mijmeren over de dingen die voorbij gaan.

Positief

Het kon ook haast niet anders, hoeveel afstand we ook houden, dat ik nu ook Corona heb. Ik zou vandaag nieuwe Wilma helpen met het labyrint bij hun kerk. Dat is helemaal verdwenen onder het gras. Als ik wakker word kan ik alleen maar denken: nee! 

En morgen zou ik met Hani501 een tweedaagse wandeltocht gaan maken van Zutphen naar Deventer en van Deventer naar Olst. We hadden bij Vrienden van de Fiets een tuinhuisje gereserveerd, bij ene Johan-en-Erik. Daar heb ik erg naar uitgekeken maar ook daarvan denk ik nu Nee! En zo lig ik de hele dag in bed. Bobby zegt dat hij af en toe kwam kijken en dat ik alsmaar slaap.