Virgin River

De drie dagen dat ik begin deze week te bed lag met Corona heb ik mij maar weer eens overgegeven aan een Netflix-serie: vier seizoenen ‘Virgin River’. Het is enorm Amerikaans maar het deed me erg denken aan (Noorse) familieromans met romantische fictie die ik in mijn puberjaren verslond en waardoor ik veel over de mens en haar/ zijn drama’s leerde kennen. En die drama’s zijn niet te zuinig. Geboorte, dood, liefde, verlangen, verraad, ziekte, vriendschap, oorlogstrauma’s, en dan ook nog mishandeling en drugs criminaliteit. Gender-issues spelen hier niet, de verhoudingen zijn eenvoudig man-vrouw. Een paar karakters zijn van kleur.

De hoofdpersoon zijn Mel (verpleegster) en Jack (restaurant-eigenaar). Mel - dertiger - komt in het fictieve stadje in California werken bij een oudere huisarts. Overigens zeggen ze dat het stadje in California ligt, maar de opnamen zijn gemaakt in British Columbia. De huisarts is een zeventiger. Zijn vrouw heeft Mel ingehuurd omdat de praktijk volgens haar voor haar man te zwaar werd. Jack (veertiger) is een echte man-man, stoer, hardwerkend. Er is meteen grote aantrekkingskracht maar er zijn veel problemen te overwinnen. Zij heeft eerst een baby en toen haar man verloren. Hij heeft veel traumatische ervaringen in Irak achter de rug. Hij heeft een knappe vriendin aan wie hij zich nooit echt wilde binden. En als hij het met haar heeft uitgemaakt blijkt ze zwanger van een tweeling. Jack werkt met diverse oude maten uit Irak. Met de een gaat het beter dan met de ander. Een raakt in het web van drugscriminelen. Beiden hebben ze een zus met liefdesproblemen en foute mannen. De oudere vrouwen in het dorp zijn betrokken maar praten teveel. Veel gaat over geheimen en privacy. 

Mobiele telefoons spelen een grote rol. Aan een stuk door gaat wel ergens een mobiele telefoon. De mannen rijden allemaal in enorme pick-up trucks of four wheel drives.

Na vier seizoenen houdt het midden in een enorme cliffhanger op. Seizoen 5 is nog niet op komst.

Naar het bos

Reenske komt langs en omdat we altijd wandelen gaan we ook nu weer wandelen. Ondanks de zere hielspoor-voet. 

Het wordt het mooie parkachtige bosgebied boven Groenekan. Wat is het daar toch vlakbij en beeldschoon. 

We praten welhaast een jaar bij. Met haar ging ik  een jaar geleden ook mee naar het ziekenhuis waar ze een onderzoek deden. Pleegzuster Lucie voor bijstand in bange dagen. Misschien ben ik een roeping misgelopen.

Ontmoet de Denen

Met dat ik vanochtend een negatieve test heb ga ik onder de douche en op pad. De keuze was al gevallen op de tentoonstelling ‘Ontmoet de Denen’ in het Cobra Museum in Amstelveen.

Twee mensen die ook van kunst kijken houden hadden een beetje laatdunkend gezegd: ‘Ach Cobra… Dat heb ik nu wel gezien’ en toen was ik meteen weer geïrriteerd. Ja Corneille en Appel, die ken ik wel, maar de Denen niet, vooral niet de Denen die aan Cobra vooraf gingen. En dat deden ze al vanaf de jaren dertig. De titel ‘Ontmoet de Denen’ vond ik geniaal. Daar flits ik op in. 

De catalogus ‘Wij kussen de aarde. Deense moderne kunst 1934-1948’ had ik thuis al ontvangen, maar al die onbekende namen… Dat is nog even too much information. Eerst maar eens in Amstelveen kijken. 

1948 is het jaar dat Cobra startte. Dat is nu 75 jaar geleden. Dus dat is de aanleiding. Cobra was ongekende eruptie van speelsigheid, en verbeeldingskracht. Levenskracht. Gekkigheid.  En dat in/op de puinhopen van WO2. Kunst waarvan de mensen zeiden: Dat kan mijn kind ook. 

Maar ‘de Denen’ deden dat dus ook al vóór - en tijdens WO2. 

De tentoonstelling bestaat uit drie deeltentoonstellingen: een overzicht van de Deense Modernen vanaf 1934, een overzicht van het werk van een Deens-Afrikaans kunstenaarsechtpaar Sonja Ferlov en Ernest Mancoba. En een van de kunstenaar Ovartaci, die het grootste deel van haar leven in psychiatrische klinieken woonde en transseksueel was. Zij maakte kunst die nu outsider art of art brut wordt genoemd. Werk van psychiatrische patiënten. Zij zou dé ontdekking van de Biënnale van Venetië 2022 geweest zijn. 

Dus daar ga ik hen en ik ben geïntrigeerd en helemaal overwhelmed.

Kom mee naar buiten

Na twee etmalen in bed wil ik er gelukkig weer uit. Van al dat liggen voel ik mijn hielspoor nauwelijks meer en ik besluit de tweede wandeling-in-de-wijk te gaan lopen en beschrijven, van het ene hoekje naar het volgende hoekje. Het is koud en winderig maar best zonnig. Heerlijk. Mooi. En dus veel te ver voor mijn zere voeten. Geen 4 km zoals ik dacht maar 6. Het laatste stuk langs de Vecht met de horde ganzen op de weg loop ik te strompelen. Oei. Dom. Maar toch intens tevreden.

Weer Corona

Het was begin oktober 2022 dat we hier in huis Corona hadden, dus ik was er niet zo op bedacht toen ik gisteren ging hoesten en hoofdpijn. Maar vanmorgen wil ik mijn bed niet uit en rond tweeën komen er wat mededelingen van mede-koorleden dat ze besmet zijn. Dat moet woensdag gebeurd zijn toen we repeteerden in het (lage) Muzieklokaal en niet in de (hoge) theaterzaal waar we normaal zingen. Dat is balen. Weer vijf dagen isolatie. Afspraakjes afzeggen. Apart vertoeven, eten, slapen. Stiekem hoop ik dat Bobby het ook krijgt, dat maakt de omgang in huis wat gemakkelijker, maar hij ziet dat natuurlijk anders.

Te Kampen

In het leen-Peugeotje gaan we (hopelijk voor het laatst) naar IJsselmuiden om de Mazda op te halen. Er zitten nieuwe onderdelen in. Chris de verkoper geeft ons de oude brandstofpomp en legt uit wat hij gedaan heeft. Ik kan het niet navertellen. Hij heeft er 150 km in gereden en volgens hem is het nu goed. Zijn vrouw komt meteen opdraven om het leen-Peugeotje op te halen. We geven hem nog wat facturen, oa uit Güstrow. Hopelijk zien we elkaar niet meer, zeg ik glimlachend ten afscheid.

Dan parkeren we de Mazda bij het oude station en wandelen we de brug over de IJssel over om even Kampen te proeven. Kampen is een mooi oud stadje. In de jaren tachtig ben ik er vaak geweest omdat Marg hier de Academie voor Expressie heeft gedaan. 

Door de hielspoor kan ik echter niet ver lopen, dus we doen maar een kilometertje. Langzaam. Onderweg passeren we een mooie ouderwetse schoenmaker en daar koop ik nog twee halve leren hielspoorzooltjes. Kijken wat die doen. Tenslotte lunchen we copieus in de Stadsherberg met uitzicht over de IJssel. En dan rijden we niet over de Veluwe maar door de Noordoostpolder en Flevoland terug naar huis. Wat een verschil: de Mazda en het Peugeotje.

Ziekenhuis

Will is vrijdag in het ziekenhuis beland. Ze ging ernaar toe voor een MRI-scan en het was niet goed en ze is er gebleven. Ze ligt op bed en mag niet zitten staan of lopen. Ik vind niet dat ik erover mag bloggen. Voor de privacy. Maar ik kan aan niets anders denken. Vrijdagavond heb ik even haar zus en zwager gesproken, die bij haar zijn. Ze wil niet bellen. Af en toe komt er een appje. Ik zal hier denk ik over andere zaken schrijven, trivialer, maar ondertussen is dit aan de hand.