We hebben onze jaarlijkse Geschwister-wandeling. Die doen we meestal in de tweede week van januari. Onze ouders waren op 6 januari en 12 januari jarig, dus hun hele leven zuchtten we onder de verlengde feestdagen. Na Kerst en Oud&Nieuw wéér naar Emmen. Toch zijn we toen Mutti van ons heengegaan was uit onszelf gaan afspreken. Een Geschwister-wandeling in januari. Zus&Zwager4 uit MeckPom zijn er dit jaar ook bij vanwege dat ze naar de musical van Sting gaan in Carré.
Vandaag doen we het Amsterdamse Bos. Dat ligt een soort in het midden van alles en iedereen. Ik ben erg dol op het Amsterdamse Bos. Toen ik nog in Amsterdam woonde wandelde ik er heel vaak: met Dino (mijn ehemalige Tibetaanse terriër) en met mijn ehemaluge bestie Will. Het Bos ligt wel een eindje weg van de stad, maar het is zeer de moeite waard Zo ruim en wijds, zo relaxed. Het enige nadeel is dat het bos onder een van de aanvliegroutes naar Schiphol ligt. De Schipholbaan. Op dagen dat die route gebruikt wordt vliegt er elke twee minuten heel laag een vliegtuig over en kun je elkaar om de minuut gewoon niet verstaan. Maar vandaag is dat gelukkig niet het geval.
We lopen van restaurant De Bosbaan naar pannenkoekenrestaurant Meerzicht en wederom. Het heeft wat voeten in de aarde omdat het parkeerbeleid in het Amsterdamse Bos weer is aangescherpt. Vroeger kon je er gratis parkeren maar das war einmal. Toen was er een tijd dat je er drie uur gratis kon parkeren, en dan betalen, maar dat is nu ook voorbij.
We worden met mekaar elk jaar een stukje dover. Wat zeg je? Wat zeg je? Ondanks de gehoorapparaten. En de slechte akoestiek in zo'n restaurant.
Zus1 wordt ook nog jarig. We krijgen taartjes en zingen 'Er wordt er een jarig hoera hoera!' De zwagers vinden het maar niets en zeggen dat ze zich kapot schamen. Maar in Amsterdam zingen en klappen de andere mensen in het café gewoon mee. Zus1 geniet ervan.
De Bosbaan is de officiële wedstrijdroeibaan van de stad. In 2026 komt het WK Roeien naar Amsterdam, dus vindt er nu groot onderhoud plaats aan de randen van de Bosbaan. De terugweg lopen we niet door pittoresk park, maar langs kilometers hoog hekwerk. Dat is een beetje jammer. Wel leuk zijn de historische foto's die om de zoveel meter aan het hek opgehangen zijn, van het begin van de Bosbaan en roeiwedstrijden in de jaren vijftig en zestig met fans die met de roeiers mee fietsen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten