For the records: nu heb ik ook deel drie uit van de Kopenhagen-trilogie van Tove Ditlevsen: Afhankelijkheid. Haar huwelijkse levens. Haar eerste man was een dikke dertig jaar oudere redacteur die zorgde dat haar eerste gedichten uitgegeven werden. Hij was bijzonder ongezellig thuis. Zei niets. Daarna kreeg ze een economiestudent met wie ze een dochtertje kreeg. Toen kreeg ze kennis aan een arts die haar verdovende middelen toediende waarvan ze de roes zo heerlijk vond dat ze bij hem bleef en dagelijks injecties van hem kreeg en steeds verslaafder raakte, tot ze in een psychiatrische kliniek opgenomen moest worden om af te kicken. De vierde man was een mediaman, een machtige man, die nog een andere vrouw had en die haar na een paar jaren zo weer verliet. Het is dus allemaal in de jaren vijftig, zestig.
Ze schrijft niet over haar 'gevoelens', ze zoekt niet naar oorzaken voor haar keuzes en haar gedrag, ze schrijft niet over haar werk. Het is heel feitelijk soort van lakoniek. Heel eerlijk ook. Ze schrijft over zaken waar zeker in die dagen denk ik niet veel over geschreven werd: abortus, verslaving, afkicken. Ik heb het er nog even met Ella over, die de drie boeken ook verslonden heeft, maar die kan het ook niet goed benoemen.
Zus4 in MeckPom heeft een Kopenhaagse Schwiegertochter van eindje in de 20 en die heeft ook een Tove in huis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten