Gelezen: Winteren van de Engelse schrijfster Katherine May. Het stond tussen de aanbevelingen van de nieuwe aanwinsten van de e-bibliotheek. Goed gevonden in deze tijd van het jaar. Het schijnt een bestseller (geweest) te zijn.
Het gaat niet zozeer over de concrete winterseizoenen in de natuur, ook, alswel over de mindere perioden in je leven. Stilstand, rust, kou. Het leven gaat niet altijd up, het gaat ook wel eens heel erg down. En langer dan - zeg . een week. Natuurlijk kijkt ze ook in Scandinavië, hoe ze het daar doen met de winters. Zelf woont ze in Zuid Engeland, waar nauwelijks winter is.
De symbolische winter begint bij May met een ernstige blindedarmontsteking bij haar man en daarna is zijzelf aan de beurt. Ik denk burn out, maar ook lichamelijke ongemak. Uitgeschakeld. Niet meer in staat snel te herstellen. Ze voelt zich ellendig en alleen en filosofeert over winters, seizoenen, culturen, gewoonten, rituelen, in bed blijven liggen, lange eenzame wandelingen langs het winterse strand, kerkdienst bijwonen van een Zweedse kerk, midwinter vieren bij Stonehenge, bidden, ervaren, verdiepen in druïden, dingen die ze altijd afgekeurd had. Dwalend, nieuwe dingen zoekend.
Ik lees over haar kerstvakanties - van kerst tot en met oud-en-nieuw - en hoewel ze man en kind heeft en familie voelt ze al die dagen naar en leeg. Het is weer over zodra het nieuwe jaar aangebroken is. Het leven gaat niet altijd opwaarts, het gaat in seizoenen en je kunt de wintermaanden koesteren en hun werk laten doen. Bijzonder boek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten