Al jaren moet er een nieuw vloerkleed komen in de kamer. Wit wol hoogpolig. Het huidige ligt er al zo'n achttien jaar, veel en veel te lang. Ik weet nog dat we het kochten, voor Bobby's toenmalige flat, het was bij de Nederlandse Tapijt Unie op de Utrechtse Woonboulevard. We weten allebei precies welke ongelukken erop gebeurd zijn. De katten. Een glas rode wijn.
We hebben het al heel vaak gezegd, we moeten nodig een nieuw kleed kopen, maar vandaag gaan we het doen. Ditmaal gaan we naar IKEA. Ook op diezelfde Woonboulevard. Daar moet je altijd even adem voor halen.
We hebben altijd dezelfde ervaringen bij een bezoek aan IKEA: eerst verdwalen onderweg ernaartoe. Dan verdwalen in de enorme parkeergarage. Dan verdwalen in de winkel. Je wordt naar boven gedirigeerd, maar je wilt naar beneden. Dat wordt niet gestimuleerd. De keuze is snel gemaakt. Als we afgerekend hebben willen we ook nog Zweeds lunchen, dat is boven, en dan krijg je de gang door de winkel nóg een keer.
Ik ken een jonge Zweedse vrouw die al jaren in Utrecht woont, en af en toe naar IKEA gaat voor het Zweden-gevoel. Het Utrechtse filiaal staat op de 'woonboulevard', op de zuidpunt van weinig flatteuze flattenwijk Kanaleneiland, een jaren zestig wijk, heel recht-toe-recht-aan. Weinig (geen) gezelligheid met pleintjes en cafeetjes. Veel mensen uit de buurt gaan ontbijten en lunchen bij IKEA, de kinderen in de ballenbak. Heel onderhoudend en soms ontroerend. En zelf verheug ik me ook op de Zweedse balletjes, die helemaal niet zo lekker zijn als je zou willen. Met patat en erwtjes. Maar toch.
En dan de gang met het loodzware oude vuile tapijt naar het Afvalstation. Weg is weg. En aan het eind van de dag straalt de kamer weer als nieuw.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten