Ik zou gaan wandelen, maar ik ben mijn telefoon kwijt. Een tafereel dat zich vaker voordoet. Met de sleutels heb ik het ook, maar veel minder. Bél jezelf dan even, zou je zeggen, maar dat helpt niet, ik heb de ringtone vaak op zacht of uit. Verschrikkelijk. Ik was alleen maar opgestaan, had ontbeten en koffie gedronken, gedoucht, bed opgemaakt, streepjes onder de ogen gezet, wat appjes gestuurd. een boodschappenlijstje gemaakt en de vuilniszak in de container gegooid. Op al die plekken is geen telefoon.
Gelukkig heb ik Whatsapp ook op de laptop en kan ik Ella melden dat ik later kom. We lopen prachtig langs het jaagpad langs de Kromme Rijn, van de StayOkay in Amelisweerd naar restaurant het Wapen van Bunnik, maar ik kan alleen maar aan de telefoon denken. Ik kan niets zonder telefoon. Stuur je een Tikkie? O nee dan kan niet. Betalen kan niet meer. Ik ken geen een telefoonnummer meer.
Op weg naar huis hoop ik zo dat Bobby hem gevonden heeft en dat-ie bij thuiskomst gewoon rustgevend op de bartafel ligt. Maar nee. Opnieuw de gang langs alle denkbare plekjes in huis. Niets. Wéér met de vaste telefoon mij mobiele nummer bellen. Ik hoor niets, maar dat is niet zo gek want ik ben best doof. Maar toen we dit eerder deden hoorde Bobby ook niets, terwijl hij heel goed hoort. Toch probeer ik het tegen beter weten in nog een keer en in het halletje op de eerste verdieping hoor ik een heel minuscule ringtoon. Mijn ringtoon. Als ik een van de kamers in loop is het geluid weer weg.
Nou ja, uiteindelijk vind ik 'm in de zak van mijn ochtendjas. Wat een opluchting.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten