Er zou een nieuwjaars bijeenkomst zijn op de tuin maar die is afgezegd. Met de Tuinvriendinnen hadden we al een 'afterparty' afgesproken, en die gaat wel door.
Elke keer als we als 'Tuinvriendinnen' een samenzijn op de tuin plannen gaat er een explosie van appjes aan vooraf. Ditmaal is het de vraag of het wel op de tuin kan, met die sneeuw en vorst, en of het beter niet bij iemand thuis kan. Maar bij iemand thuis (dat zou dan bij mij worden) is toch lang zo leuk niet als daar. Uiteindelijk besluiten we het toch dáár te doen.
Het fietspad naar het volkstuinencomplex is helemaal nooit gepekeld, dus ga ik lopend. Tru komt lopen uit Oud-Zuilen en Ka en To komen met de auto zo ver als ze komen. Het smalle dijkje met aan weerszij een sloot is te eng. Het slot van de poort tot de tuinen is bevroren, even schrik, maar hij blijkt niet op slot.
Daar lopen we dan knisperend door de sneeuw met onze tassen vol lekkernijen. Ka heeft in haar huisje een oude petroleumkachel, die heerlijk heet stookt, veel heter dan de nieuwe petroleumkachels. Op haar kachel zijn de koude etenswaren in no time verhit. Erwtensoep. Quiches. Zelf gemaakt. Taartjes. Champagne. Feestje.
Op een gegeven moment is Ka's petroleum op en moeten we petrolie uit mijn petrolietank in haar kachel hevelen. Niemand van ons heeft dit hevelen ooit zelf gedaan, maar het lukt allemaal. Wij lachen.
En natuurlijk bespreken we het leven. De feestdagen. De goede voornemens. De op stapel staande vakanties. De boeken. Zij zijn heel spiri, elk op hare wijze, maar sjamanisme en vooroudercontact is hen niet vreemd. Maar ze zijn heel leuk en ik luister er gebiologeerd naar.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten