Lezen

Terwijl ik intens geniet van de verrukkelijke zondagse zon op het balkon lees ik 'De gele vogels', het andere boek dat ik van de collega's gekregen heb, het noodzakelijke boek, het boek dat geschreven móest worden. Het is het debuut van de Amerikaanse Kevin Powers. Het gaat over de oorlog in Irak, waar hij zelf als zeventienjarige heeft gediend. Alle recensies zeggen dat het dé roman over de oorlog in Irak is. Ik ken geen andere boeken over de oorlog in Irak, dus dat kan ik niet beoordelen. Maar het is mooi. Het voelt een beetje pervers om in zulke behaaglijke omstandigheden zo'n aangrijpend boek te lezen. 

Jonge jongens die een krankzinnige oorlog in worden gestuurd waar ze meter voor meter dorpen, boomgaarden, stadjes op Taliban-strijders moeten veroveren. De beelden van de soldaten in de woestijn zijn al bijna gewoon. Je wendt je hoofd bijna af. Maar dan lees je zo'n zin van de tolk van de twee hoofdpersonen over een veldje dat elk jaar boordevol kleurige geurige hyacinten stond, gekweekt door een oude vrouw. Nu is in dat dorp - het dorp van herkomst van de tolk - alles kaal en leeg. Terwijl de tolk even onvoorzichtig is en breed gesticulerend staat te vertellen wordt hij geraakt. Het raakt zijn companen nauwelijks, gewend als zij zijn strijdmakkers te verliezen.

Powers schrijft zo mooi dat soms de schoonheid van zijn taal je de gruwel doet vergeten.

Waar is de merel?

Avond alweer. Wat vliegt zo'n weekend voorbij. Nog even een uurtje leegte. Ik doe mijn avondloopje langs het kanaal. Het is er een gekwinkeleer van jewelste. Tegen wie zou deze merel zo overdreven luid fluiten? En waarom heeft hij daarvoor deze lelijke lantaarnpaal uitgezocht? We zullen het nooit weten.

Zin-In-Zingen

Op de een of andere manier ben ik de 1e zondag van de maand bijna nooit in Amsterdam. Vandaag wel. Vandaag is alweer de laatste keer van het seizoen Zin-In-Zingen in de Oude Lutherse Kerk op het Spui. Maar nu schijnt de zon en zit ik in de knetterende zon lekker te lezen! Wat een dilemma! We besluiten toch tot ZinInZingen.

InterVocaal (bestaande uit zangeres/dirigente Rinske van der Meer en pianist Martijn Vriesman) organiseert al jaren maandelijks dit Inloopkoor voor zowel beginners als gevorderden. je zingt allerlei meerstemmige liederen afkomstig uit de hele wereld. Ongelofelijk wat ze in een zo'n korte tijd weten te bereiken. Dat komt door de bijzonder enthousiaste dirigente. Ze zingt de muziek per stem uitgebreid voor  en de  noten worden  op een groot scherm geprojecteerd. Je mag meedoen zonder audities of andere verplichtingen. Ze is grenzeloos in haar complimenten. Dat geeft zelfvertrouwen.

Het is een groot feest. Bobby doet ook mee. We zitten gezellig samen bij de tenoren. Er zijn wel twaalf tenoren en evenzoveel bassen. Dus ook dat gaat goed. Iedereen straalt. Volgens jaar doe ik mijn verjaardag hier.

Thaise kipcurry met venkel

Met eigenlijk dezelfde groenten als in het Cajun-recept van gisteren (venkel en boontjes) maak ik nu met kip een Thaise curry. Een rode. Ook weer heel erg lekker. Dit recept staat momenteel op een van de receptenkaartjes in AH.

Van de week was ik maar liefst drie keer uit eten en op werkborrels met bittergarnituren. Dat is desastreus voor het afslankproces. Hani501 vindt t stom als ik hier recepten plaats, maar ik wil mijn lieve lezers alleen maar op eenvoudige doch verrukkelijke kookideeën brengen. Koken is goed voor de mens, in elk geval voor mij, dan is het lekkerder en eet ik minder.  

Korttom: Snijd de venkel in reepjes. Verhit de olie in een wok. Bak de kipfilet in 3 min. bruin aan. Bak de venkel en peultjes 1 min. mee. Schep de currypasta erdoor en bak 1 min., tot het aroma vrijkomt. Schenk de kokosmelk erbij en breng aan de kook. Verwarm de curry nog 7 min. tot de groenten beetgaar zijn en de curry tot de gewenste dikte is ingekookt. Bestrooi met het basilicum.

De namen

Eindelijk deel ik deze week in kleine kring verjaarsgebak - witte chocola met daarin slagroom en daarin advocaat - niet iedereen is enthouisast - en krijg ik mijn langverwachte verjaarscadeau. Twee romans: Dit zijn de namen van Tommy Wieringa en De gele vogels van Kevin C. Powers.

Ik heb al weken - zo niet maanden - het gevoel dat ik geen roman meer kan lezen, wat onlangs resulteerde in de verzuchting tegen de collegae dat er geen noodzakelijke romans meer geschreven worden. Dus is Vinnie naar zijn boekhandel gegaan, zeggende: 'Lucie Theodora beweert dat er geen noodzakelijke boeken geschreven worden. Wat raadt u mij/ haar aan?' 

Vandaag lijd ik onder een soort agressieve vermoeidheid en besluit ik ouderwets de hele dag in bed te gaan liggen - met boek. Wat knapt een mens daar van op! Dat kan ik nou iedereen aanbevelen! Dit zijn de namen lees ik eerst.

Wieringa beschrijft er een groep vluchtelingen die door de steppen van een fictief land ergens in het oosten van Europa dwalen, de gelukszoekers van de 21e eeuw. Ze zijn van verschillende komaf. Aanvankelijk draagt niemand een naam: 'de jongen', 'de vrouw', 'de lange man', 'de stroper', 'de Afrikaan' worden zij genoemd. Zij zijn 'vooruitgeschoven posten van hun familie, hun dorp, hun gemeenschap', op zoek naar een betere wereld. Onder valse voorwendselen zijn zij 'een grens' overgebracht, met het advies alsmaar naar het westen te lopen tot zij na een dag een stad bereiken die het begin zal zijn van een nieuw bestaan.  Nooit zullen ze daar arriveren, want zij zijn bedrogen door mensensmokkelaars. Tijdens hun maandenlange tocht dunt de dood de groep uit.

In de stad waar zij uiteindelijk uitkomen woont een wat treurige politie-commissaris met een leven dat is zoals het is. Zijn enige vreugde is zijn huishoudster met wie hij het een keer per maand mag doen.  En hij is op zoek naar zijn joodse roots.  Dat geeft zijn leven enige betekenis.

Weet niet goed wat ik ervan vind. Goed om te lezen en gelezen te hebben, om te kennen, te weten wie zoveel Literatuurprijzen bijna en uiteindelijk ook echt wint. Het is interessant en erudiet, breed, exotisch, diep, politiek, maatschappelijk en spiritueel begaan. Hecht en goed geschreven. Elke zin klopt. Je leest door, en door, maar echt raken doet het me niet. Het boek is een idee, een construct. Dat is ook goed, maar ik wil ook graag persoonlijk geraakt worden.

Houtdag

Wij hebben een aardige gewoonte bij mijn op de verdieping: iedereen mag zijn/haar afdankertjesin de hal neerzetten en wie dat leuk vindt mag het meenemen. Gratis. Zo verwisselen er voortdurend spullen van eigenaar. We zijn met zijn tienen, dus alle meuk staat steeds weer in een ander appartement. Iedereen blij. 

Nu zie ik een koffietafeltje staan en denk onmiddellijk: 'Ha!' Zelf heb ik een jaar geleden in een kooplustige bui in mijn lievelings-Marokkaanse winkel in de Kinkerstraat - op zoek naar een tweede nachtkastje dat ze niet meer hadden - een blauw-met-bloemen handgeschilderd koffietafeltje gekocht, dat onmiddellijk bij thuiskomst al een beetje tegenviel. Slordig en grof geschilderd. Maar ja.

This is the moment. Snel, vóór een buur op hetzelfde idee komt, ruil ik de tafeltjes. Binnen een uur is ook mijn blauwe afdankertje weer verdwenen. Wie zou 'm hebben?

Het nieuwe tafeltje heeft wel een barst. Kun jij daar niet wat aan doen? vraag ik Bobby. Want die houdt van repareren. Nee, zegt hij. Hij vindt de barst wel  authentiek. Wel gaat hij geïnspireerd in zijn houtbewerkingsboek (zie foto) lezen. En nóg geïnspireerder gaat hij vervolgens mijn oude eetkamertafel opknappen. Ontvetten, schuren, lakken.

Cajunkoken

Wil een eenvoudig smaakvol maal bereiden. Cajun kabeljauw wordt het, met veel groente: boontjes, venkel en courgette. En dat alles in de Römertopf. Heb eigenlijk weinig  / geen idee over de Cajun-keuken, maar als dit exemplarisch is ga ik er meer van proberen. Het drabje op de kabeljauw is van fijngestampte ui, knoflook, komijn en tijm. Heel pittig. Op die zachte witvis. Mmm.

Blokje educatief. Over de Cajun. In 1775 emigreerden de Cajuns, Franse kolonisten, via Canada naar de streek rond New Orleans in Louisiana en de moerassige oevers van de Mississippi. Zij wilden er een nieuw leven beginnen als visser of als boer. Ook de Franse aristocratie, op de vlucht voor de guillotine, kwam er haar heil zoeken. Ze leerden er de plaatselijke produkten en bereidingswijzen kennen en pasten die meteen toe op hun eigen Franse keuken.  Zo ontstond een smeltkroes van eetculturen, met uiteenlopende Spaanse, Indiaanse, Creoolse, Afrikaanse, Ierse en Duitse invloeden. De Cajunkeuken is pittig en heeeft een smaakrijkdom die ongeëvenaard is. De keuken kent veel verrassende onverwachte combinaties. Naast zuur wordt zout gebruikt, naast zout pikant en naast heet zoet. Vlees en vis worden soms samen in een gerecht verwerkt.

'Cajunkruiden' bestaan uit een mengsel van kruiden. Er zit in ieder geval scherpe paprikapoeder in, knoflook, ui, veel cayennepeper en zwarte peper. Er wordt ook veel gebruik gemaakt van kruiden uit de Franse/Provençaalse keuken: tijm, rozemarijn, komijn, oregano en basilicum. Welke kruiden men precies gebruikt en de exacte hoeveelheden aan specerijen, hangt af van jarenlange familietradities. 

In Rotterdam is een Cajun restaurant Mississippi.