Drop

Bobby’s dropdoos is verboden gebied voor mij maar nu heeft hij zulke lekker drop dat het heel heel heel moeilijk is. Zoet zout zacht en groot. Diep in de nacht word ik wakker, moet ik naar de wc en dan heb ik ineens zin in drop. Dus ik in het donker naar de dropdoos en op de tast pak ik een hele grote drop. Het is en zwaar kauwen. En dan lig ik weer in bed en zit er een vulling in mijn drop. Of een kroon. Shit. Die kroon van afgelopen mei. Meer dan 500 euro kostte die.

En zo beland ik einde middag in de stoel van een vreemde tandarts, want mijn eigen tandarts zit bomvol. Ik ben nogal tandartsangstig, dus het is een hele toer. Ook al zeggen ze dat het geen pijn doet, ik lig helemaal verkrampt te stressen tot ze me een verdoving geven. Dat is voor iedereen rustiger. En na een half uur is het klaar. 

Eenmaal uit de tandartsstoel ben ik meteen weer bijdehand. Is dat normaal vraag ik, dat zo’n kroon er binnen een half jaar af valt? Ik heb het melding gemaakt van een dropje, niet van die enórme drop. Nee, dat is het niet. Valt het dan onder iets als garantie? In het kader van Nee-heb-je. Ja zegt hij! Twee keer trots. 

Waddinxveen

Er ligt een verkeersboete op de tafel wegens te hard rijden en wel te Waddinxveen. Omdat de nieuwe auto op naam van Bobby staat komen de boetes ineens bij hem binnen. ‘Wat deed jij in Waddinxveen?’ Ik heb de boete al betaald en voor mij is daarmee de kous af. ‘Maar wat deed jij in Waddinxveen?’ Ik heb helemaal geen zin dit te vertellen.

Nou goed dan. Via Facebook kreeg ik filmpjes van een dame genaamd Bianca van een Haagse marktkraam ‘Curved Angels’, mode voor de wat grotere maten. Ik was geamuseerd, heb me geabonneerd, en sinds een paar weken zie ik dagelijks filmpjes waarin ze zelf haar nieuwverworven kleding showt. Behalve die Haagse marktkraam heeft ze ook een loods in - u raadt het wellicht al - Waddinxveen. Voor wie dat niet weet: Waddinxveen ligt vlakbij Gouda. Ik was gecharmeerd van een deel van het assortiment en wilde wel eens kijken en voelen. 

Maar nergens staat duidelijk en eenduidig wanneer die loods open is. Als ik al wat informatie vind is die tegenstrijdig. Ik besluit het bezoek aan Waddinxveen te combineren met een bezoek aan de Kunsthal in Rotterdam. En dan vooraf eerst naar Waddinxveen. 

Het is nu twee weken geleden. Het was een heel gezoek, ik was er om 14u en de loods bleek gesloten. Een handgeschreven A4-tje op de deur meldde dat de loods deze vrijdag open was van 15-17. Op de site stond 13-17u. Dus toen reed ik toch een beetje teleursteld door het verrommelde Waddinxveen naar Rotterdam. Heb ik zeker ergens 60 gereden waar je maar 50 mocht. 

De terugweg van Rotterdam naar huis had ik enorme file en was ik te laat voor Waddinxveen. 

Maar toevallig had Bobby dat akkevietje vorige week met die sproeiende benzineslang en de Wegenwacht óók daar bij Waddinxveen.  Maar dat was een andere datum dan op de boete staat. Maar omdat ik niet wil vertellen wat ik in Waddinxveen deed, van die Curved Angels, vermoedt hij dat ik een lover heb ik Waddinxveen.

Zwemmen

Mooie film gezien op Netflix: The Swimmers over twee Syrische zusjes die in 2015 naar Europa vluchtten (via Turkije en Lesbos en toen lopend via Servië en Hongarije) uiteindelijk in Berlijn geraakten. Zij zijn zwemsters met Olympische ambities, altijd gecoacht door hun vader, en uiteindelijk doet een van de zusjes mee met de Olympische Spelen in Rio de Janeiro in het Vluchtelingenteam. 

Dat is allemaal heel kort door de bocht, we zien een gewoon leuk modern Syrisch gezin, met een dj-neef en veel trainen. Met deze neef vluchten ze. Het is een vlucht met alle verschrikkingen de de tocht op de rubberboot over de Egeïsche Zee, de lange tocht te voet naar West-Europa, de agressie tegen de vluchtelingen in Servië en Hongarije, het Ellen lange wachten in overvolle opvangcentra als ze eenmaal in Berlijn zijn. Het zijn beelden die nog in mijn geheugen gegrift staan, het ‘Wir schaffen das’ van Angela Merkel. 

Voorlopen

Met Nieuwe Wilma loop ik de volgende Stille Wandeling voor. Die is 18 december. We  kijken of de startplek duidelijk is, of er een plekje is om te verzamelen, waar we halverwege gaan pauzeren, of de overstaphekken voor iedereen te doen zijn, of het niet te drassig is, of er waar nodig een alternatief is… 

We hebben afgesproken bij de parkeerplaats van Staatsbosbeheer bij de ingang bij het Gagelbos. Op de plattegrond van het ‘park’ staat deze parkeerplaats aangegeven als 'P4', maar bij de parkeerplaats staat dat niet. Ze rijdt door naar de parkeerplaats bij het Fort. Niet erg, maar dus onduidelijk.

Leuk om wéér te merken hoe onbekend en positief verrassend dit lege polderland met al die luchten vlak boven Overvecht wordt ervaren. Ook nu nieuwe Wilma weer. De route is zo eind november héél drassig, uren later heb ik nog natte sokken. 

Nieuwe Wilma wil ook graag een aantal labyrinten gaan lopen, in een groepje, dat lijkt me ook wel leuk. Ik denk daarbij aan Casella in Hilversum, de Woudkapel in Bilthoven, en Samaya in Werkhoven. Maar zij wil graag beginnen bij haar kerk in Overvecht waar in het grasveld ook een labyrint aangelegd is, maar die plek vind ik niet zo mooi.

Vertellis

Vorige week kreeg ik een (marketing-) berichtje over een kaartspel genaamd Vertellis dat je bijvoorbeeld met Kerst zou kunnen spelen, om aan tafel eens andere dan de gewoonlijke gesprekken te voeren. Het leek me wel wat maar je kunt als gast toch moeilijk met een pakje kaarten aan komen zetten om de gespreksstof te verbeteren? Dus eerst heb ik me maar eens geabonneerd op hun nieuwsbrief. Dan krijg je eenS in de week een vraag toegestuurd. De vraag die ik vrijdag toegestuurd kreeg was: ‘Wat is eigenlijk het leukste moment dat je deze week hebt meegemaakt?’

Poeh! Mijn blog is natuurlijk een aaneenschakeling van leukste momenten, dat ben ik lang lang geleden begonnen om mijzelf op te beuren. Het idee was dat ik dan wel oud aan het worden was - ik werd 50 - maar dat er genoeg leuks te beleven is. Als je het maar ziet.

Maar het leukste moment van de week? Misschien wel dat ik die mail kreeg en dat ik daarom vanmorgen een vrolijk schriftje ging kopen om wekelijks die vraag in te gaan beantwoorden. (En dit is geen sponsored content.)

Lakmaker

Gelezen: De geschiedenis van mijn seksualiteit van Sofie Lakmaker, nu Tobi Lakmaker. Een aartsbrutaal lesbisch meisje dat nu als jongen door het leven gaat. Heerlijk. Over vriendjes en vriendinnetjes. En haar baantjes. Ik heb de neiging te schrijven wie zij is en hoe zij in het literaire wereldje ingebed is, maar doet dat ertoe? Het werkt wel in de publiciteit. Haar uitgever is haar halfbroer (Daniel van der Meer van uitgeverij Das Mag), haar moeder was auteur Joosje Lakmaker die aan darmkanker overleden is. Die was getrouwd met historicus Tom van der Meer die bij het Rijksmuseum werkt, de vader dus van die Daniel. Sofietje was ook nog een tijdje geliefde van Daan Heerma van Vos die daar een boek over schreef.

Dit autobiografische boek gaat over een studente die door de stad dwarrelt op zoek naar, ja op zoek naar wat. Een doel in het leven. Er zijn diverse geliefden, na de eerste jongens vooral meisjes. Ze schrijft met grote (zelf)spot over dat grote zoeken. Omdat ik zelf ook een lesbisch meisje was in die jaren (maar dan veertig jaar geleden) gevoel ik grote herkenning met haar en haar levensgevoel. Alleen heeft deze persoon de wens iets meer een jongen te zijn dan een lesbisch meisje. En daarom is ze nu in transitie zoals dat heet en heet ze Tobi en hij. Ik viel op lesbische meisjes die liever een jongen wilden zijn, al vond ik dat onzin. Ik vind jongensachtige meisjes leuk en laten ze vooral jongensachtige meisjes blijven, zou ik zeggen. Maar daar gaan ze natuurlijk zelf over.

Het is een heerlijk boek. En brutaal en daaronder natuurlijk een kwetsbare ziel. Het raakt van alles.

Advent

We gaan naar een Advents-Vesper in de Oud-Katholieke kerk, de Gertrudis Kathedraal. Deze Oud-Katholieken doen niet aan Rome en aan de Paus, ze hebben vrouwelijke priesters en het homohuwelijk mag er ook. Het is al lang geleden dat ik in deze kerk was. Ik woonde toen net in Utrecht en ging wat kerk-shoppen. Hier werd ik met enorm open armen ontvangen. Er was na de kerkdienst verkoop van zelfgemaakte jam en breiwerkjes. Ik mocht gelijk in allemaal damesclubjes. Maar ik wilde helemaal niet in clubjes, ik wilde anoniem in een hoekje toekijken.

Nu ben ik weer aangenaam verrast hoe mooi kleurig deze kerk binnen gedecoreerd is. ‘t Is zo on-Nederlands, alsof je in Zuid-Europa bent. Mooie muziek. De volgende keer ga ik een half uur van tevoren in een hoekje zitten genieten.

Bij de koffie/thee na afloop staat een dame die ik meen te kennen, maar zij kent mij niet. Maar ik weet het zeker. Zij is een katholiek theologe die veel interesses heeft die ik deel, geeft christelijke meditatiecursussen. Ze was een keer te gast in het tv-programma ‘De verwondering’ van Annemiek Schrijver. En dan weet ik haar naam weer: Marian Geurtsen. Die zeg ik. Zij verbaasd. Maar dan raken we toch in een leuk gesprek. Zij organiseert deze adventsverspers.