Nieuwe pomp

Er draait weer een was. Nu. As we speak. Nog nooit heb ik het zo spannend gevonden om een was te draaien. Mijn verzoek onder Utrechtse vrienden en bekenden om tips voor wasmachinereparateurs heeft nul concrete tip opgeleverd, dus ik meld mij online aan bij Witgoedboer 1, die op zijn site belooft snel terug te bellen voor een afspraak. 

Maar ja, wat is snel? Na drie uur wachten ben ik het zat en ga ik bellen. Kom ik in de wacht te staan. Als je je online aanmeldt, zegt een stem, word je binnen 24 uur teruggebeld. Huh? Ik wil nú een afspraak. 

Dus bel ik Witgoedboer 2, en wel aan de Amsterdamsestraatweg. Dat is in de buurt en dat moet dan maar betrouwbaar zijn. Deze stem belooft iemand tussen 16 en 18u. 

Ondertussen adviseert op straat een buurman die mijn vraag om tips in de straatapp heeft gelezen me dat ik beter een nieuwe wasmachine kan kopen. ‘Wat kost zo’n reparatie wel niet?’ ‘Geen idee’, zeg ik, ‘dat hoor ik wel. Maar je hoeft toch niet alles meteen weg te gooien omdat er een onderdeel vervangen moet worden?’ ‘Ja maar straks kost je reparatie 400 euro en een nieuwe wasmachine misschien 900 euro’, redeneert hij. ‘Ik ben van de reparatie’, zeg ik ferm.

Om 17u rijdt er een wit busje voor. Een Marokkaanse man van in de veertig snelt de trap op naar boven, opent de machine en constateert binnen een minuut: ’Het is de pomp. Een nieuwe pomp kost 80 euro. Plus de voorrijkosten plus twee keer een kwartier werk. En contant afrekenen.’

Ik vind het een heel vraagstuk. Zal ik nou wantrouwig zijn of vol vertrouwen? Hij zegt dat de wasmachine er nog goed uitziet van binnen. Zulks hoor ik graag. Dat komt natuurlijk van ons ontkalkte water. Als hij klaar is rijd ik sámen met hem in zijn busje naar het winkelcentrum om 220 euro te pinnen. 

‘Hoe is hier wonen’, vraagt hij. Hij kent de straat nog van voordat onze huizen er stonden. Toen was het een slechte buurt. ‘Nu is het een goeie buurt’, zeg ik. ‘Hoe ben u hier terecht gekomen’, vraagt hij. ‘Getrouwd’, zeg ik. Om het maar zo samen te vatten. Gepartnershipt lijkt me te moeilijk. ‘Alles went, behalve een vent’, zegt hij, ‘zo zeggen jullie dat toch?’ Een Marokkaan die Yvonne Kronenberg citeert.

Bobby vindt het jammer dat hij er niet bij kon zijn. Dan had hij vragen kunnen stellen. Zoals: hoe gaat zo’n pomp nou kapot? Heb ik gevraagd, zeg ik, maar het antwoord ben ik vergeten. 

En nu draait de wasmachine. Duimen of alles goed gaat. 

Wasmachine

Nieuw project: de wasmachine is stuk. Hij maakte heel veel herrie bij het centrifugeren en de was was niet meer goed droog en rook niet lekker. Toch ga ik dan nog even door. Bobby vindt in het filter allemaal gruis, vermalen onderdelen, dus het is tijd voor de wasmachineman. De vorige keer was hij me goed bevallen, hij kwam via een centraal telefoonnummer, zo’n tussenpersoon die zorgt dat ze bij Google bovenaan komen te staan, maar hij was gewoon van een winkel hier aan de Straatweg. Toen was de pomp kapot. Nu zegt de monteur met een blik in de machine: Total loss. De lagers zijn kapot. Einde oefening. 

Ik had een bovenlader, nog uit de tijd dat ik klein behuisd was, dat vond en vind ik prettig want dan hoef je niet te bukken, maar er kan wat minder wasgoed in. In je eentje maakt dat niet zoveel uit, maar als je met meer mensen leeft moet je dan wat vaker wassen. 

Bobby gaat een heel warenonderzoek doen op de site van Coolblue om goed beslagen ten ijs te komen,  nou vooruit dan maar. Ik wil een machine met een eenvoudige bediening, energielabel A, korte programma’s. Maakt me niet uit welk merk, maar eens kijken wat hij heeft staan.

- De verhaallijn 'Wasmachine':

https://lucietheodora.blogspot.com/search?q=Wasmachine&m=1

E10

De was, die moet ook steeds weer gebeuren. Ik doe twee à drie keer per week een was. Je gaat ervan uit dat je wasmachine het doet. Toch? Maar vandaag doet-ie het niet en verschijnt er een code E10 in de display. Eerst negeer ik die, doe ik de machine aan en uit, want bij telefoons en computers wil dat wel eens helpen, maar hier helpt dat dus niet. 

Ik heb in een kastje een hele hoge stapel gebruiksaanwijzigingen, maar die van de wasmachine zit er niet in. Hm. Wat nu? Wachten tot Bobby thuis komt? Maar dat wordt laat. Het moment om zelf de apparatenstress wert aan te gaan. Vroeger, toen Bobby er nog niet was, loste je het ook zelf op, Lucie Theodora! spreek ik mezelf streng toe.

Gewoon 'AEG, lavamat, storing E10' in Google intikken en daar komen de suggesties. Code E10 gaat over de watertoevoer. Is de kraan wel open? Wat een vraag, nooit draai ik die kraan dicht. Maar toch maar even checken. En inderdaad, de kraan is dicht. O ja, de onderhoudsmonteur van de verwarmingsketel is van de week langs geweest. Kraan open gedraaid, E10 weer weg. Best een beetje trots op niets.

Nog meer Miele mannen

De Miele-winkel in mijn buurt ligt aan de Hogeweg, midden in het sjiekste deel van de Watergraafsmeer. De winkel heet Miele Innovation Centre. Welgemoed en besluitvaardig stap ik naar binnen, met het idee vijf minuten later weer mét een bestelling buiten te staan, die dan morgenochtend bezorgd wordt. 

Maar na mijn vraag ('Ik wil graag een nieuwe Miele') word ik overspoeld met informatie, die wasmachinekopers blijkbaar willen als ze een wasmachine zoeken. Hou op, ik krijg enorme informatie- en keuzestress van u, zeg ik al na enkele minuten. 'Zijn de wasmachines bij u even duur als bij de witgoedwinkels? Is er een vaste prijs?'

Wij van WC-Eend adviseren WC-Eend.

Eigenlijk wil ik gewoon dezelfde wasmachine als die ik had. Ik had een bovenlader. Bovenladers zijn 45x60cm en voorladers 60x60 cm. De verkopers zijn echter niet zo van de bovenladers. Die nemen mensen alleen maar als ze geen ruimte hebben, vinden ze. Heeft u geen ruimte? Eigenlijk best wel, zeg ik, nu wel, maar vroeger niet en je weet maar nooit. Achter zo'n zin gaat - weet ik - een wereld schuil, maar daar zijn deze heren niet gevoelig voor.

- Waarom zou ik géén bovenlader nemen? Wat is het voordeel van een vóórlader? Ik heb nooit te klagen gehad over mijn bovenlader, zeg ik, behalve dan tot vorige week.

- Hoe oud is uw machine, vragen ze.

- Tien jaar, zeg ik.

- Tien jaar?  Dan heeft u wel péch gehad. Een Miele moet toch langer meegaan.

- Ja, zeg ik, dat zegt u. En om te laten constateren dat-ie kapot is moet ik  ook nog eens 87 euro betalen. Dat geld krijg ik alleen terug als ik bij u een Miele koop. Wij van Miele zijn er ook niet blij mee, zei de Mieleman.

- U hebt het niet van mij, zegt de baas van de twee, maar belt u Miele nog een keer en benadrukt u hoe teleurgesteld u bent, dan krijgt u misschien wel tien jaar garantie op uw nieuwe Miele.

Ze hebben ook tweedehands Mieles staan van 480 tot 620 euro. Die hebben korter garantie en die 87 euro krijg ik dan niet terug. Daar voel ik me dan weer te goed voor. Bovendien hebben we het risico van dat afbrekende drie-armige kruis. Dat probleem heb je dan eerder met een tweedehandsje. Niet met vloeibaar wasmiddel wassen, zeggen ze hier.

Ik neem een dikke folder mee vol wasmachines, wasdrogers en afwasmachines. En eenmaal thuis weet ik het zeker, ik neem gewoon weer een bovenlader. De goedkoopste is 1199 euro. Minus 87 euro dan. En dan moet ik die garantie bij het Callcenter aftroggelen.

Ook weer boeiend: bij BCC  is de [Miele W 627 WPM] (bovenlader) 100 euro goedkoper dan bij de Miele-winkel en wordt-ie ook nog eens gratis bezorgd en aangesloten. Maar: geen BCC winkel heeft deze machine op voorraad. Er zijn Whirlpool- en Indesit-wasmachines te koop voor 420 à 500 euro.

De wasmachines des levens

De kapotte wasmachine is natuurlijk wel weer meteen een avontuur. Bobby wil er ook nog even naar kijken en die doet de halve zaterdag in de herhaling wat ik de halve vrijdag ook al gedaan heb. Hij is beter in staat te benoemen wat het probleem is. Het water pompt niet weg. Gelukkig mag ik de was die nog in de machine zit bij de buurvrouw brengen. Bobby laat ondertussen de machine leeglopen, reinigt het filter en meer zulks constructiefs.

Maar dan, een monteur. Wie? Wat? Ik mail wat bekenden om te vragen of zij ervaring hebben met wasmachinereparatie. Zo ook de straat-app. Een buurman biedt aan te helpen. Op internet staan talloze witgoedmonteurs die allemaal de hemel beloven. Het zijn van die landelijke centrales die met lokale monteurs werken. Bobby is de mening toegedaan dat we het best via AEG een monteur kunnen bestellen, maar daar kan een monteur pas na de 27e. Ik mag ondertussen wel bij Zus3 wassen, maar toch heb ik liever de eigen machine gemaakt. 

Je hebt het er niet vaak over, maar de wasmachine is toch een belangrijk ding in ons bestaan. Als je degene bent die de was doet. Ik kocht mijn huidige in 2011, toen was mijn Miele was kapot. Ik had een Miele-('Er is geen betere')-monteur laten komen. Het bleek een fout te zijn die vaker bij het type (bovenlader) voorkwam. Maar ik moest wel 87 euro aan hem betalen. Dat geld zou ik terugkrijgen als ik een nieuwe Miele kocht.

Ik kocht uiteindelijk een nieuwe AEG-bovenlader bij de Expert aan de Utrechtsestraat. 

De Mielemannen in 2011
- http://lucietheodora.blogspot.com/2011/07/wij-van-miele-vinden-dat-niet-leuk.html

- http://lucietheodora.blogspot.com/2011/07/nog-meer-miele-mannen.html

'Wij van Miele vinden dat niet leuk'

De Mieleman. Hij bleek maandag terug van vakantie gekomen te zijn en van mening dat hij nog vrij was. Had niet in de agenda van het werk gekeken. 'Ìk was de hiccup in het systeem', lacht hij. Het een hoogstbeschaafde man. Lijkt wel een intellectueel. Hij stelt vast dat de machine kapot is en repareren heeft geen zin. Te duur. Er zit een drie-armig kruis aan de trommel, waar de as aan vast zit, en dat kruis is gebroken. 'Dat gebeurt meer, en wij van Miele vinden dat niet leuk.'

De oorzaak van de breuk is nog niet achterhaald, maar ze denken dat het door een bacterie komt die doorwoekert en het aluminium aanvreet als je niet regelmatig heel heet wast. Ik was inderdaad op 40 graden. Maar dat is niet het enige, want het probleem doet zich voor in  Noord-Holland en niet in Limburg.

Dit bezoek kost 87 euro en wordt door middel van een incasso ter plaatse afgerekend.  Die 87 euro krijg ik terug als ik naar een Miele-winkel ga. Aan de Hogeweg zit een Miele-winkel. Er zijn heel veel nieuwe snufjes aan wasmachines, waar ik geen weet van heb. Want deze machine had ik ruim 10 jaar.

Naschrift voor de technisch geïnteresseerde lezer: Op de site Klus-idee lees ik: 'Mijn Miele W985 Novotronic wasmachine maakte op het hoogste toerental bij centrifugeren wat geluid. Ik dacht de lagers. Lagerset (120 euro) vervangen met keerringen. Wel een paar uur werk maar niet moeilijk. Machine moet wel helemaal uit elkaar. Na montage van het kruis met de lagers liep de trommel aan. Vreemd. Kruis er weer af en weer er op. Nog aanlopen. Vóór demontage liep er niets voelbaar aan. Toch maar binnentrommel eruit gehaald. Het drie-armige kruis aan de trommel, waar de as aan vast zit, bleek op één plek gebroken te zijn. Nieuwe trommel kost 450 euro. Gebruikte trommel gekocht voor 35 euro. Binnen trommel er uit gehaald en gemonteerd. De wasmachine werkt nu al weer een paar dagen prima. Helemaal stil.'

'Toen ik een nieuwe rubberpakking ging halen voor de trommelafdichting hoorde ik van de Miele-specialist dat die pakking nooit vervangen wordt. Goed ontvetten en dun insmeren met siliconenkit. Heb ik gedaan, dicht goed af. Ik heb diverse zaken gebeld over dat gebroken trommelkruis. Komt nooit voor. Zou komen omdat er niet op 90 graden wordt gewassen. Daardoor bacteriegroei, oxydatie en dan breuk. Klinkt aannemelijk. Wij wassen hier eigenlijk alles op 40 graden. Zou één keer in de twee weken op 90 graden wassen dit gedoe hebben kunnen voorkomen?

De wasmachine

De nieuwe wasmachine lekt. Er lag (wat) water in de lekbak onder de machine. Nu doet hij het helemaal niet meer. We hadden de machine gekocht bij een wasmachinewinkel aan de Straatweg omdat ik zo tevreden was over de monteur van die zaak. 'n Heel prettige voorkomende Marokkaanse man. De verkoper van de winkel was een type. Ik heb er vast over geschreven. Dus ik bel hem voor een afspraak.

De garantie blijkt niet via hen te gaan, maar via de website van AEG. Dat herinner ik me nog van ooit mijn Miele. Toen duurde het twee weken voor er een monteur kwam. En toen die kwam kon hij niets voor me doen maar moest ik wel voorrijkosten betalen. Het bleek ook nog om een bekende fabrieksfout te gaan.  Nooit meer een Miele, heb ik toen gezworen. 

Ik ben de aankoop bon kwijt en fiets naar de winkel voor een kopie van de bon. Want die heb ik nodig voor de garantie. 

Naar AEG.nl. Zucht. Ik vul alles in maar krijg geen bevestiging in de mail. Maar ik kan niet met een persoon bellen. Als je het AEG-service-nummer belt dan krijg je een robot en die begrijpt de vraag niet, en als je chat krijg je óók een robot. Het kost allemaal heel veel moeite. Na een half uur heb ik een afspraak: volgende week donderdag. Nu denk ik eigenlijk: laat die garantie maar zitten en laat die bekwame aardige monteur maar komen. Moet ik weer naar de buren voor mijn wasjes? Of naar de wasserette? Cyberwash heet de dichtstbijzijnde. Héél gezellig is het daar, zeggen ze zelf. 

'Vraag het gewoon even aan Diana de buurvrouw', zegt Bobby. Ik vind zulke dingen enorm bezwaarlijk, maar waarom eigenlijk? Als iemand het mij zou vragen zou ik het geen enkel probleem vinden. Dus ik verman mijzelf en vraag het. Ze vindt het goed.

De was

Nu AJ en WJ vandaag het laminaat uit de Zeeburgerdijk in het klushok en het verwarmingshok gelegd hebben, waarvoor eeuwige dank, kunnen we weer een stapje verder. De wasmachine kan aangesloten en het eerste wasje kan gedraaid. Die behoefte is heel groot. Heel vertrouwd, met mijn eigen wasmachine, mijn eigen laminaat en mijn eigen wasrekje in het trappenhuis. Dat doet weer denken aan mijn twee woningen in Bos & Lommer, waar ik bovenin op drie hoog of vier hoog woonde en als bovenste bewoner het trappenhuis kon gebruiken voor de was. Dat was fijn, want dan had je die niet in huis.

Er zijn voortdurend associaties met 'vroeger'. Welk 'vroeger' in mijn leven dan ook. Het sterkste is de herinnering aan onze oma van vaderszijde in de Vijverstraat in Leeuwarden, waar een vijver was met net zulke mooie treurwilgen als hier.

De wasmachine (vervolg)

Het regent dat het giet, maar ik wil niet meer wachten: we gaan nú naar de wasmachine winkel. Bobby heeft een lijstje van artikelnummers van wasmachines van CoolBlue. Het blijkt dat deze verkoper juist die machines niet heeft. Hij vertelt dat hij als kleine zelfstandige een mooier beter aanbod heeft dan de internetwinkels, waardoor zij als zelfstandigen het hoofd boven water kunnen houden. Zij hebben exclusieve modellen én bieden service. En vlak bij huis. 

De verkoper / eigenaar vraagt dan: wat zoekt u? Weten wij veel. Bobby heeft zijn lijstje maar daar hebben we dus niet zo veel aan. De verkoper hangt een heel verhaal op over CoolBlue en MediaMarkt, en het aanbod van kleine zelfstandige winkels zoals hij. Heel interessant. Ik zeg dat ik de Bosch of de AEG wil, maar Bobby wil eerst reviews op internet lezen voor we een besluit nemen. Ze hebben allebei goeie reviews en ik wil graag de AEG. 

We kijken nog wat reviews op internet over de winkel, sommige zijn positief, andere kritisch. Je zou ook naar de Expert kunnen, dat is een franchise voor witgoed en elektronica, dat deed ik in Amsterdam, maar zo’n winkel is niet in Utrecht. De dichtstbijzijnde Expert is in Breukelen. Laten we gewoon deze Marokkaanse mannen vertrouwen.

Dus ik fiets weer naar de winkel, gelukkig is het eindelijk droog, en bestel de machine. Het is de AEG geworden. Wat heeft de doorslag gegeven, vraagt de verkoper. En wie heeft gewonnen? Volgens hem hebben vrouwen bij dit soort aankopen de beslissende stem, omdat zij er het meest mee werken. Morgenavond wordt hij bezorgd.

Tachtig artistieke steunkousen

In Rotterdam begint 9 februari een tentoonstelling over steunkousen. Met een heuse catwalk. Tachtig kunstenaars hebben zich laten inspireren iets van dit oersaaie kledingstuk te maken. De tentoonstelling is een initiatief van het Rotterdamse kunstenaarsechtpaar Laurine Tukker (48) en Eloy Everwijn (58).

Toen Laurine een tijdje terug onverhoopt aan de prednison moest, kreeg ze vocht in de benen en moest ze aan de steunkousen. Eloy vertelt daarover in het AD: 'Wat ze kreeg was een aseksueel ding: een onaantrekkelijke bandage die alleen in off-white of huidskleur leverbaar was. We hebben het gedrocht direct in de wasmachine gedaan om het een knalkleur te geven, maar de verf pakte niet op nylon breisel. Daarop hebben we bevriende kunstenaars gevraagd of zij mogelijkheden tot verfraaiing zagen. Nu is het min of meer uit de hand gelopen. Er zijn al tachtig artistieke steunkousen.' Die op de foto zijn van Elsbeth Muilwijk.

Het is straks allemaal te zien bij Humanitas in Rotterdam, bij mijn weten het meest vooruitstrevende 'woonzorgcomplex' van Nederland, geleid door Hans Becker. Jé, die heb ik ook al weer ontmoet in een vorig leven (1997 ofzo), geinterviewd voor mijn vorige werk. Prachtig complex voor alle portemonnees, waar de bewoners huisdieren mogen en waar ze drie restaurants hebben met naar keuze een goedkope, een 'gewone' en een chique kaart, en een tuin met knuffelkarpers in de vijvers. En nu dus een tentoonstelling plus catwalk over steunkousen. Héél goed!

Het AD over de tentoonstelling.

Teruglevering

Binnenkort houdt de salderingsregeling van de zonnepanelen op. Je krijgt dan bijna niets meer voor teruglevering van je zelf opgewekte elektriciteit aan het stroomnet. Vereniging Eigen Huis heeft er een special aan gewijd. Wat te doen? Alle voor en tegens op een rijtje gezet. Bobby leest alles gedegen door. Wij hebben een tamelijk lage energierekening, want een goed geïsoleerd huis en zonnepanelen. En die panelen zijn al lang terugverdiend en afbetaald. 'Wat scheelt het', vraag ik, 'per jaar 200 euro? Daar kan zo'n dure speciale thuisbatterij nooit tegenop. Wat kun je doen? Zet de wasmachine en vaatwasser overdag aan. Laad je elektrische fiets of auto op tijdens de piekuren van de zon.'

Laat dat nou precies het advies zijn van de special.

Bye bye

De Alliantie zat vijf jaar geleden in een grote Oostblokflat aan de James Wattstraat, vlak bij het Amstel Station, nu zitten ze gedownsized in een kantoor in de Watergraafsmeer, boven de AH waar ik regelmatig kwam als ik het filiaal op de Molukkenstraat niet aan kon. 

Na het werk rijd ik er naar toe om eindelijk mijn sleutels in te leveren. Het gaat even knullig als tot nu toe alles. De dames achter de servicebalie zijn geheel involved met een vraagstuk op hun computer en kijken niet op of om. Wel zie ik op hun desk een geeltje liggen met mijn adres erop. De kwestie is aangekondigd. Mooi. Gewoon blijven staan tot ik de sleutels kwijt ben en een formulier ter bevestiging.

Ik lever zeven huissleutels in, vier sleutels van het postvakje en een van de meterkast. En ik geef de standen van gas licht en water door. Dat was het dan. Einde Zeeburgerdijk. Amsterdam. Zal ik nog even bij Buurman langs? Of bij Buurvrouw? Of bij Will? Maar eigenlijk wil ik weer naar huis. En dat huis is nu in Utrecht. 

Bobby is ook nog druk in zijn oude huis. Wat is dat een reinigend werk, letterlijk en figuurlijk. Morgen komt er nog iemand voor zijn wasmachine en dan gaat ook hij de sleutel inleveren. Bye bye vorig leven. No way back. Happily ever after.

Za’atar

Ik heb een nieuw kruidenmengsel toegevoegd aan mijn verzameling kruidenpotjes: za’atar. Toevallig heb ik twee recepten waar dat in voorkomt. Ik heb een soep uitgekozen met linzen, wortel, bleekselderij en sinaasappelsap voor een klein etentje zondagavond op de tuin met twee of drie tuinbuurvrouwen. En dus zit daar za’atar in. Het schijnt heel populair te zijn bij hippe koks, maar ik moet het nog leren kennen.

Vandaag maak ik thuis een traybake met pompoen, rode ui, kip en halloumi, én dus za’atar. Het is een Marokkaans mengsel van groene kruiden (wilde oregano, basilicum, majoraan, geroosterd sesamzaad en sumak-besjes). In een blikje van Jonnie Boer is het heel duur, maar toevallig is een gewoon Verstegen-potje deze week in de Bonus bij AH.

Het gerecht staat al even in de oven als om 18.15u de twee Marokkaanse mannen de nieuwe wasmachine komen brengen (en de oude meenemen). Ze snuiven gretig de geuren op.

- Traybake met kip en pompoen:

https://uitpaulineskeuken.nl/recept/traybake-met-kip

- Linzensoep:

https://www.feelgoodbyfood.nl/linzensoep-met-wortel-en-zaatar/

Mieleman

Wasjes draaien is mijn lust en mijn leven. Zoiets als als-je-haar-maar-goed-zit: als-je-was-maar-schoon-is. Maar nu ineens is de wasmachine stuk. Terwijl ik gestaag alle achterstallige werk-kwesties zit weg te werken klinken er boven geluiden alsof een oorlog is uitgebroken. Het is de trommel. Die hangt scheef in de machine en draait niet meer. Nu maar een Mieleman geregeld. Dat regelen gaat allemaal online. Maandagochtend tussen 07.30 en 10 uur heb ik hem besteld. Ze mailen zondagavond een iets preciezere tijd. O, ik voel het aan mijn water. Dit wordt vast weer een nieuwe verhaallijn!

Utrechtsestraat

Met Bobby's moeder praat ik over wasmachines en welke dan en waarom. Zij blijkt dezelfde Miele bovenlader te hebben als ik had. Ergerlijk toch, zeg ik, dat je naar een winkel gaat en zegt: Ik wil een bóvenlader, en dat ze dan zeggen u kunt beter een vóórlader nemen. Dat vindt zij ook. Zij is ook heel tevreden over de bovenlader. 

Waarom dan, vraag Bobby, die een vóórlader heeft. Omdat je niet hoeft te bukken? Alsof wij luie varkens zijn die niet willen bukken. Ik geef toe, ik vind dat ook wel prettig dat je niet door de knieën hoeft, maar het allerfijnste aan de bovenlader vind ik dat hij zo smal is. Mijn eerste bovenlader kocht ik in Bos & Lommer, in mijn minuscule appartement waar hij gemakkelijk in de smalle keuken paste.

Na anderhalve week geheen-en-weer over wel of niet een Miele en waar dan, besluit ik af te reizen naar een Expert-winkel. Ik wil gewoon naar een winkel met vriendelijke behulpzame verkopers. Die de indruk wekken dat ze verstand van zaken hebben. Die ook mensen snappen die geen 1300 euro voor een wasmachine over hebben. Op de site kun je zien welke bovenladers ze verkopen. Qua afstand heb de keuze uit Utrechtsestraat en Diemen. Diemen is ook zo wat, dan heb je helemaal besloten voor het suburbia. Nee ik ga naar de Utrechtsestraat. Ik ben en blijf Amsterdammer, ook al woon ik aan de rand. Bij de Expert van de Utrechtsestraat kwam ik toen ik in de Jordaan woonde en op het Frederiksplein werkte ook al.

Op de site van Expert staan vier bovenladers: één Miele, twee Bosch-en en één AEG. Ik bel: 'Heeft u bovenladers op voorraad?' Ze hebben vier verschillende op voorraad.

Als puntje bij paaltje komt kan ik heel snel beslissen. Want men kan nog wel weken twijfelen, maar wat levert het op? 'De Miele gaat 5000 wasbeurten mee, de AEG 2000, andere merken nog minder,' vertelt de verkoper. '5000 wasbeurten', hoon ik, 'maar die van mij is mooi na 10 jaar en twee maanden ingestort.' Wat betekent 2000 wasbeurten? Als je vier keer per week wast, 50 weken per jaar, dat is 200 wasbeurten. Dan gaat die AEG dus 10 jaar mee. Als je twee keer per week wast, wat de realiteit is, dan is dat 20 jaar! Dan ben ik al dood. Komt tijd komt zorg komt raad. Ik ga voor de AEG. 799 euro. Vrijdag a.s. wordt-ie bezorgd.

Eenderde zeep

Vandaag is in de meterkast de ontkalk-installatie à €2.300 geïnstalleerd. Die moet me kalkvrij en héél gelukkig gaan maken. Vanaf nu hebben we keizacht kraanwater en moeten we enorm minderen met zeep. Een derde van de vaatwasblokjes, de helft van de shampoo en de helft in de wasmachine. Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat bevallen.

Door de stroomstoring vannacht heb ik van opwinding een beetje weinig geslapen. Ik kan maar net werken en na het werk wil er geen informatie meer in. Eenderde zeep, eenderde zeep, eenderde zeep... denk ik steeds. Want de verkoper waarschuwde indertijd voor anders enorme zeeppartijen die niet weg te spoelen zouden zijn. 

Vaarwel

Dat was dan weer dat: vier dagen Berlijn. Afscheid van het appartement in Steglitz. Het is een tamelijk oud appartemtencomplex met een grote groene binnenplaats waar door de hoogte van de gebouwen en enorme bomen eigenlijk geen zin komt. Op het balkonnetje aan de binnenplaats heb ik eigenlijk niet gezeten. Wel fijn een eigen huisje waar je kunt ontbijten en je potje kan koken.

Zoals je het de eerste dag inricht om het je eigen te maken, zo onttakel je het na afloop weer. Alles een beetje schoon en netjes achterlaten voor de volgende. 

De eigenares had gevraagd of ik de was wilde meenemen naar Amsterdam want de wasmachine was kapot, maar het was vond ik nogal veel. In haar welkomstbrief staat dat er waanzinnig veel dekbedden en dekbedovertrwkken en handdoeken zijn, maar die zijn bijna allemaal gebruikt. Ik pruttel er een beetje over, zie mij al met een bolide vol met vuile was van anderen naar MeckPom rijden en dan terug naar huis en dan naar Amsterdam te brengen. Dan zegt ze dat ik het daar maar moet laten. Zo. 

Het is een fijn appartement en goed daar te zijn. Ik zal haar omstandig bedanken. Wellicht tot wiedersehn.

Impregneren moet je leren

Het is tijd de regenjassen te impregneren. We gaan tenslotte naar Schotland. Ik haal een goedje bij Bever Buitensport. Of dat zoveel beter is dan een goedje van de Etos zullen we nooit weten. Maar we gaan voor Kwaliteit. 

Dat impregneren moet nat, zegt Meisje Bever. Dus eerst de opgedroogde regenjassen weer spoelen. De dure Patagonia-jas van 1999 is helemaal vergaan van binnen, waardoor alle drie de regenjassen witgespikkeld uit de wasmachine komen. Hm. Die Patagonia-jas moet als-ie straks droog is maar in de Leger des Heils-kledingbak. 

Dan het goedje erop sprayen. Als je de jas verticaal houdt glijdt het goedje eraf, als je hem horizontaal legt blijft er een melkwitte vloeistof liggen. Die moet je er dan weer met een vochtige doek afdeppen. Ik heb het gevoel dat ik enorm opgelicht wordt. Dan moet ie in de droger. Ik heb geen droger. Ik wil geen droger.

Er blijkt ook een wasmiddel om dit procedé te doen. Waarom heeft meisje Bever me die niet verkocht? Ik heb nu geen idee of de jassen als ze vanavond droog zijn ook maar enigszins waterafstotend zullen zijn. 

De koning van Pruisen

We pakken de koffers en de tent in, proppen alles weer in de bolide en gaan op huus an. Twee dagen Autobahn. Vooral Noord-Italië is een ramp qua files. Je komt allereerst je dal niet uit omdat het kruispunt naar de provinciale weg onmogelijk. Dan staat die provinciale weg richting de snelweg A22 naar de Brennerpas muurvast staat. Over de eerste 30 km doen we anderhalf uur. 

En Duitsland, wat is dat groot. Om 19 uur zijn we ongeveer bij Karlsruhe en daar vinden we na enig zoeken een prachtig familiehotel König von Preussen in een bergdorpje Frauenalb -  geloof dat dat het Zwarte Woud is. Heerlijk en prachtig. En behaaglijk. En rustig. 

En na een ongekend uitgebreid ontbijt gaan we weer door. We nemen de westelijke route langs de Rijn. De route voert ons langs Nijmegen dus ik móet even bij Nichtje en Bébé langs om ze te knuffelen en in ze te knijpen. 

En eindelijk zijn we weer thuis. Stamppot andijvie uit eigen tuin, dat is wel een feestelijk thuiskomen. En alles weer op zijn plek zetten, de wasmachine aan en voor je het weet pakken we het gewone leven weer op.Voorlopig even een raar niemandsland. 

http://www.koenig-von-preussen.eu/

'Zij is het liefste wat ik heb'

Guus Kuijer doet ook mee op Twitter. Hij plaatst gedichten van max 140 tekens: 'Ik heb een poes / zij heet niet Bep / ze is het liefste wat ik heb / en als u mij soms niet gelooft / krijgt u maar een waterhoofd.'

Vespa. Bobby vindt het huishouden met Nichtje en mij (en af en toe hemzelf erbij) net een sitcom. Mooi scenes in de sitcom vormt Vespa, die wel iets minder neusverkouden is nu dan een maand of twee geleden, maar nog steeds wel behoorlijk neusverkouden. Vespa haar neusje moet minstens driemaal daags gereinigd. Jak. Snuiten doet ze doorgaans niet, maar soms ineens wel. En dan doet ze dat liefst 's nachts bij je hoofd.

Ik kom erachter omdat zowel Nichtje als ik in het weekend onverwacht impulsief onze lakens in de wasmachine gooien. Blijkt dat Vespa ook bij háár bij een ontwaken heel hard heeft geniest en daarna was de vette kattesnottebel weg. Niet meer aan Vespa's neusje, maar ook nergens in het bed te vinden. Jak!