Blokkade

Ik word gebeld door een geblokkeerd telefoonnummer. 'U spreekt met de Afdeling Detectie. Klopt u dat u een creditcard heeft van ING? Wij willen graag uw gegevens checken.' Afdeling Detectie? 'Heeft u iets raars ontdekt?' vraag ik, 'ík heb mijn pasje bij me en ik ben 'm niet kwijt geweest. Hoe weet ik trouwens dat u van de bank bent?' 

Ik bel terug naar het nummer achterop de creditcard naar wat blijkt de afdeling Fraude van de ING te Leeuwarden te zijn. Zo'n woord komt toch aan. Fraude. Zouden er 1000-en euro's van mijn rekening zijn overgeschreven? Ben ik de dupe van Internetbankierfraude? Wie betaalt dat? ING? Ikzelf? Ben ik daarvoor verzekerd?

De Detectie-employé vraagt wanneer ik mijn laatste transactie heb gedaan. 'Geen idee', zeg ik, 'ik doe eigenlijk alleen iTunes en Spotify met mijn creditcard.' 'Wat was de laatste transactie die u hebt gedaan?' herhaalt hij. 'Vanmiddag,' herinner ik mij ineens, 'heb ik mij aangemeld bij Kobo.' Dat moest van Viinnie, hij vroeg me alle Kobo-luiken even open te zetten, want hij wilde kijken of hij kon zien wat ik in mijn Kobo-boekenkast heb staan.' 'Dát was het', zegt de Afdeling Detectie, 'die aanmelding bij Kobo.'

'Wat is er mis met Kobo', vraag ik benieuwd (Ha! Zit er een schandaal in???) 'Dat is toch een net wereldwijd Canadees bedrijf dat e-readers en e-boeken verkoopt? Kent u Kobo? Ik heb niets gekocht, ik heb alleen mijn creditcardnummer aangemeld.' 'Hij kent Kobo en er is niets mis met Kobo. Er is 1 cent afgeschreven bij de aanmelding van mijn creditcardnummer, maar dat is gewoon.' 'Waarom belt u me dan?' 'Dat geeft ons computerprogramma aan.'

Hij had mijn creditcard alvast maar geblokkeerd, vanwege een afschrijving van 1 cent, en heft de blokkade nu weer op.

Mr Bike

En dan is nóg een akkefietje. Mijn fiets loopt aan. Het is alsof-ie constant op de rem staat en ik in de zwaarste versnelling rijd. Er is geen beweging in de versnelling, die is waarschijnlijk bevroren. Als je dan met 16 graden vorst moet gaan fietsen, op de rem en in de zwaarste versnelling tegen de snijdende wind in, dat is niet fijn. 

'Ik heb nog een akkefietje', meld ik bij het welterustentelefoontje aan Bobby, die sinds enige jaren de hoeder is van mijn fiets en er faliekant op tegen is dat ik naar een fietsenmaker ga. 'Er is iets met mijn fiets.' 'O ja', zegt hij, 'dat had M. verteld. Dat was ik vergeten je te zeggen.' 

Dus nu ik toch bij de Garage geweest ben dan kan er ook nog wel een bezoek aan Mr. Bike bij. Aan de Molukkenstraat. Niet de straat met de meest klantvriendelijke bedrijven, maar wel dichtbij. Je hoopt natuurlijk dat ze het probleem stante pede oplossen, uit pure menslievend- en klantvriendelijkheid, maar ook de Mr. Bike heeft zijn Systeem. Een Engelsman stelt vast dat de rem stuk is en de remkabel gebroken. Morgen halen. Aààh, zeg ik, kan het niet nú? Straks? De Engelsman strijkt met de hand over zijn Engelse hart. Remmen 17,95 euro, remkabels 17,50 euro, arbeidsloon 5,-.

Deze middag ben ik in een klap 323 euro kwijt aan alledaagse transportkosten.

Weer naar de Garage

De achterruitverwarming is gerepareerd. Volgens de Garage waren er twee stekkers verbrand/gesmolten. Omstandig legt hij uit dat mannetje-vrouwtje-stekkers waren, waarbij hij voor de zekerheid de vorm nog even uittekent, waarbij het mannetje in het vrouwtje steekt voor zover u dat nog niet begreep. 

Die beide stekkers waren verbrand/gesmolten. Waarbij ik mij dan geen uitslaande brand moet voorstellen, zegt hij, maar meer hitte. En het was heel ingewikkeld geweest om het allemaal te repareren, dat ik niet denk dat het eenvoudig was. Ik ben weer vergeten aantekeningen te maken, maar het komt erop neer dat er allemaal kluwens snoeren onder het dashboard zitten en wordt daar als garagist maar eens wijs uit. Ik denk dat de lange uitleg ditmaal moet verklaren waarom de reparatie 291 euro bedraagt. Enfin.

Winterbanden. Ik vertel over de grote slippartij van afgelopen vrijdag. Hij weet alles over slippen en winterbanden en rijdt al járen winterbanden. Het komt, zegt hij, dat de profielen van je banden  bij sneeuw en ijzel en pekel helemaal dichtslibben en bevriezen en zelf een ijsbaan worden. En als je remt, wat iedereen uit reflex doet, dan is het einde daar. Inderdaad, winterbanden, daar gebeurt dat niet mee. Winterbanden zijn van een ander rubber en hebben een ander profiel.

Winterbanden voor mijn bolide zijn heel special en kosten ca 150 er stuk. Opslaan van de zomer- danwel winterbanden kost 40 euro. Dus voor ca 640 euro ben je veilig. Nú zijn de winterbanden van mijn bolide niet meer te krijgen, want de meeste winterbanden gaan naar Duitsland en Oostenrijk. Begin oktober kan  ik bellen voor een afspraak. Afstand houden en niet remmen, dat is zijn devies.

Meneer

Ter redactie komt binnen vandaag de roman Mijn meneer van Ted van Lieshout. Ik heb zin in een roman. Geen zin meer in schermen. Ik houd er weer even mee op, zeg ik tegen de collegae, dat geklooi met dat e-lezen, je bent alleen maar aan het zoeken en dowloaden en kwijtraken en meer van die ellende. Ik wacht nog een generatie. Geef mij voorlopig maar een papieren boek:  Je pakt het op, neemt het mee, en het doet het altijd. 

Van Ted van Lieshout zette ik ruim een jaar geleden een bijzonder geestig tekenfilmpje met 'O Denneboom' op dit blog. Van Lieshout is kinderboekenschrijver, tekenaar, een veelvuldig erkend en bekroond dubbeltalent. Men mist wel eens wat van dit soort talenten als men geen kinderen heeft.

Mijn meneer is het grotendeels autobiografische verhaal van een elfjarige jongen en zijn vriendschap met een meneer. Het nuanceert het beeld van de kinderverkrachter nogal. De jongen is niet aangerand, niet gelokt, het gebeurde, heel langzaam, hij ging er zelf op in, hij werd niet gedwongen, hij deed het voor de speciale aandacht, hij vond het leuk en spannend, wist dat het niet klopte, zeker toen hij jaloers werrd toen er een tweede jongen in het speel bleek. Hij hield er op enig moment ook zelf weer mee op.

Van Lieshout zei met dit boek de hedendaagse discussie over pedofilie wat nuance in te willen blazen. De pedofiel zit te veel in de criminele hoek. Het zijn ingewikkelde discussies, maar dit is echt een toevoeging. Ik vind het echt een mooi boek, zo treffend beschrijft hij de ingewikkelde gedachtenkronkels van een kind dat al veel weet en ook weer niet, en die haarfijn aanvoelt waar er aan zijn behoeften wordt voldaan en waar niet en wat wel en niet kan en mag.

Afgelopen vrijdag was hij bij Pauw & Witteman. Je ziet iedereen daar aan tafel toch echt een beetje griezelen van zo'n verhaal. 't Is dat Monique van de Ven hem zo gul bijvalt.

Moedervreugd

Aan de Maas, 7 km ten westen van Megen, ligt Oyen en daar - achter de Maasdijk - wonen C. en A. en sinds 14 maanden ook dochter L. Omdat vorig jaar Mutti zo ziek was en ik steeds op en neer naar Emmen was, ben ik nog helemaal niet langs geweest.

C. stráált oneindig. Het is zó leuk met baby. Die al geen baby meer is.  Men zíet het en men voelt het.

Het voelt beetje raar om daar vervolgens over Rooie en Gele te vertellen en foto's te laten zien.

S Clara

Op de laatste zondagmorgen te Megen maak ik nog een tekening, en wel van de heilige Clara. Word ik weer blij van. Het is een mooi bezoek bij deze Clarissen, veel te kort en met een boel gedachten.

In een folder lees ik dat Clara eens aan een bevriende koningsdochter uit Praag schreef: Kijk iedere dag in de spiegel, en spiegel daarin voortdurend je gelaat om zo jezelf geheel, innerlijk en uiterlijk, mooi te maken, gekleed in kleurige kleding. Zo maak jij je mooi met de bloemen en gewaden van alle deugden, zoals het je past. In de spiegel weerspiegelen zich de eenvoud, kwetsbaarheid en de onuitsprekelijke liefde zoals je met Gods genade in heel deze spiegel kunt aanschouwen. Daarom zeg ik je: Kijk met aandacht naar het begin van de spiegel.

Als je naar de zusters kijkt is er in eerste instantie weinig 'schoonheid' te zien, tenminste niet schoonheid zoals doorgaans schoonheid gedefinieerd wordt. Je kunt niet voorstellen dat deze zusters elke morgen vóór de eerste gebedsdienst van 06.30 uur al een tijdje voor de spiegel staan. Als nieuwe bezoeker zie je in eerste instantie een groep wat grijzemuizige vrouwspersonen in donkerbruine soepjurken op onflatteuze bruine sandalen met daarin zwarte sokken. Er zitten hele dunne zusters bij en hele dikke.

Maar gaandeweg het bezoek verandert je beeld. Omdat je niet praat en voortdurend naar ze kijkt en luistert naar hun zang en gebeden -  in het koor en bij het eten - ontdek je steeds meer karakters.Ik ben onder de indruk van hun aandacht, hun gastvrijheid, hun organisatie. Het zijn echt aardige leuke vrouwen, degenen met wie ik (even) in gesprek kom.

Ga me er zeker verder in verdiepen, maar nu alleen nog even niet. Later. Over Clara van Assisi.

PTS

Heel veel creatiefs komt er niet uit deze 'retraite'. Het is toch anders dan de vorige keren. Ik heb aan vrijdag geloof ik een beetje posttraumatische stress aan overgehouden. Al die gebedsdiensten, zwijgende maaltijden in de refter en behoeftige mensen. Het is wat veel. Doe mij maar op mijn kamertje. Zelf ben ik ook geloof ik een beetje behoeftig. Misschien moet ik maar even hard huilen. Zou zuster Imma (de gastenzuster) dan komen aansnellen?

Ik moet op de een of andere manier steeds denken aan die keer dat ik met een pistool op de borst overvallen ben op een vrijdagmiddag in het donker. Ik werkte in de lijstenmakerij, was daar in mijn eentje. Uiteindelijk had de overvaller misschien maar vijftig gulden meegekregen en had ik me verstandig koelbloedig gedragen, maar toen hij weg was leek het alsof er niets gebeurd was en dacht ik dat niemand me zou geloven. Ik wilde er almaar over praten, en praten, en praten, maar het hielp niet. Zo voel ik me nu weer. Ik stuur dus maar wat sms-jes naar deze en gene: Read My Blog. Langzaam druppelen wat reacties binnen. Dat doet goed.

Heb wel boeken mee, maar lezen gaat niet. Voor tekenen geen inspiratie. Een símpele mandala wil net. Voor de eierliefhebbers onder ons.