Grüße aus Wien

Het internetcafé is gevonden. 'n Half uurtje voor € 3,80. Wereldliteratuur wordt deze blog waarschijnlijk niet. Maar genoeg tijd om te laten weten dat Wenen nu al een wereldstad is, terwijl ik bijna niets gezien heb dan mijn internationale collegae. De stad voelt heel prettig, mooi, gezellig, behaaglijk, leuk, veelzijdig en wat al niet.

Gereisd met SkyEurope, een Slowaakse maatschappij. Met maar 1 employee des morgens vroeg, voor honderden reizigers naar Praag en Wenen. Wel goedkoop, maar daarom niet echt aan te bevelen. Want niet iedereen kon mee. Wij gelukkig nog net wel.

Voor ik naar de ontmoetingsbijeenkomst van de conferentie ging hebben we de verpletterend prachtige Stephansdom (foto) bezocht en beklommen (343 treden, dat schijnt 7 x 7 x 7 treden te zijn, ik heb het niet nageteld) en naar een schitterend mooi 4-persoonskoor geluisterd.

Vandaag de echte conferentie. Echt leuk om ervaringen en ambities met internationale collega's uit te wisselen. Wij allen in ons eigen steenkolenengels. Ruediger en Sabina uit Wenen, Nils uit Denemarken, Lasse uit Zweden, Sven uit Dortmund, Christine en Fabian uit Parijs...

Na anderhalve dag ben al vier keer uit eten geweest. Wiener Schnitzel, Wiener Goulash, Suppe met een leverbal, pannenkoekjes met abrikozen... Ik heb nu geen culinair gidsje bij me maar ik beloof: later zal ik de officiele namen erbij zoeken.

Gisteren was het echt lente, vandaag miezer. Morgen wil ik graag Klimt, Schiele en Kokoschka kijken en zondagochtend de Wiener Sängerknaben horen. Verder zien we wel. De Lipizzaner paarden en de Opera worden het vrees ik niet.

Nach Wien

Ik ga naar Wenen, een week. Eerst naar een conferentie over Content Sharing, en daarna taartjes eten, paarden en kastelen kijken, de Kus van Klimt zien en wat al niet. Misschien ga ik als een gek bloggen, misschien zijn erg geen internet cafés, misschien ga ik de rijkdom van een leven zónder blog herontdekken. Wie zal het zeggen...

Het is volbracht

Voor de achterblijvers en allen die denken: Hoe Gaat Het Nu Met Roro7? Awel, ze is over. Ik werd binnengelaten op de vierde verdieping, waar Coby en Roro7 op het nieuwe bed uitbuikten. De avond hebben we rond het bed doorgebracht.

Het is allemaal te mooi om waar te wezen. Er is ook nog een derde verdieping met doorzonkamer en deftige open keuken. Er zijn mooie nieuwe boekenplanken, er is een schitterende douche met warm handdoekenrekje, de piano staat naast het bed. Twéé buitens zijn er maar liefst. Een breed ruim trappenhuis. Uitzicht op een grote kastanjeboom die net begint uit te botten. En je kunt op het Rijksmuseum zien hoe laat het is. Het is allemaal heel erg op stand. En dat in de oude binnenstad van Amsterdam.

Nu hoeft ze alleen nog de dozen uít te pakken, maar dat moet toch makkelijker gaan dan het ínpakken was. Roro7 zit stralend met G. te sms-en, opgelucht dat ze over is.

Spaanse tas

Heerlijke foto van de camera getrokken. Ik geef onmiddellijk toe: fototechnisch deugt hij van geen kanten, hij is veel te donker en onderbelicht, maar het is toch een feest te zien dat iemand in een donkere straat je zó stralend tegemoet treedt.

Het verhaal achter de foto gaat om de tas. Ik was mijn boodschappentas kwijt. Ik had 'm ooit, in 1990 ofzo, gekocht in een winkeltje in Almería, Zuid-Spanje of daaromtrent. Het was er woestijn. Je reed uren door kurkdroge lanschappen met alleen wat hoge cactussen. Als je een gehucht tegenkwam was je opgelucht. De tas vonden we in een dorp aan zee, zij was daar geloof ik winkelmandje. Of ik het mandje mocht kopen. Huh? Ja kopen. Alstublieft. Nou vooruit, dat mocht.

Het was dé boodschappentas van Ex en mij. Uit onze mooiste jaren. En daarna. Toen vele jaren later een nieuwe vlam aan mijn firmament verscheen en die met de Tas over de gracht liep, registreerde Ex dat uiteraard onmiddellijk. Wat er ook gebeurd was tussen ons verdampte: dit was een échte schok. Een nieuw iemand die met Onze Tas liep.

Het is nu jaren later en inmiddels is de tas echt Mijn Tas, waar ik erg aan gehecht ben. Hij beperkt mij tot de buurtwinkels, want fietsen met die tas gaat niet, maar dat moet dan maar. Nu was-ie ineens zoek. Weg. Waar was-ie??? Waarschijnlijk had ik 'm laten staan bij de Moeder, maar die zei zich niets te herinneren. Blauwe boodschappentas? Ik behielp me de afgelopen maanden maar met plastic tassen, want geen enkele Boodschappentas haalde het bij de Spaanse.

Uiteindelijk bleek Zus B. hem voor mij meegenomen te hebben. Naar haar huis. Maar nu was de tas, na een ommelandse reis van twee maanden, terug in Amsterdam. Bij Nichtje.

Nichtje was er ook al weer aan gehecht geraakt en deed er nog voor een laatste keer boodschappen in. Voor mij. Konden we een avondje lekker eten en drinken en goede raad uitwisselen. Zei ik: 'Zeg dan: Roog, ik wil wel verkering met je, maar voorlopig niet meer dan twee keer in de week'. Ze heeft het letterlijk zo overgebracht, en verdomd: nu is het echt aan. Het is echt fijn om tante te zijn met levenservaring en zo wíjs ook.

Bom yeoreum

Gisteren in bed lekker naar een Koreaanse film op de Belgische zender Canvas liggen kijken. De titel intrigeerde me. In de VPRO-gids stond althans de Koreaanse (?) titel, Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom die mij bekend voorkwam. Ik heb een paar kennissen die - ik meen te Zeist - boeddhistische meditatie van een zekere stroming volgen waarbij zij een onbegrijpelijk teksten voor zich uit prevelen. Ik kreeg in elk geval een Aha-Erlebnis bij het lezen van de titel van deze film. De filosofie en levenshouding van deze tamelijk onthechte lieden staan mij aan, lijkt me ook heel goed voor mij, dus die film wilde ik wel zien.

In het Engels heet de film 'Spring, Summer, Fall, Winter... and Spring'. De regisseur is Kim Ki-Duk. We zien twee monniken die ronddobberen op een drijvende tempel en daar van alles beleven in hun strijd met de seizoenen, de elementen, de natuur en zichzelf. Het is mooi en diep, héél mooi en héél diep, bijna té mooi en té diep, maar meestal toch echt wel prachtig. Waar de monnik het plankier beschildert met de staart van zijn kat, dat zie ik mij met mijn poes Vespa nog niet doen! Of de scene waar hij uit verdriet om de dood van een vrouw een onmenselijke tocht maakt naar de top van een berg om daar een boeddha-beeld te plaatsen. Is de boodschap daarvan dat je verdriet verwerkt door je energie op iets anders schier onmogelijks te richten?

Recensie op site over Koreaanse films

PS Misschien weet iemand hoe de mantra gaat die ik bedoel waar de titel 'Bom yeoreum gaeul gyeoul geurigo bom' me aan doet denken...

Een man een man, een droom een droom

'Wanneer kom jij terug, we hebben elkaar nooit begrepen, wanneer kom jij terug, waarom laat jij dat zo lang slepen. Wanneer kom je tot jezelf, ik weet we waren beide fout. Maar begrijp nu alsjeblieft, ik heb je nog steeds lief.'

Stichting Exodus, organisatie voor opvang en begeleiding van ex-gedetineerden, organiseert een liedjeswedstrijd voor de bewoners. Bobby geeft als vrijwilliger in een van die huizen gitaarles. Nu begeleidde hij het zangduo van Exodus Utrecht: Mario en Otto. Vandaag werd vast een geluidsopname gemaakt, 11 maart is de wedstrijd tussen alle huizen. Hierboven is de tekst van het refrein.

De opname was weer een belevenis van jewelste. Het gebeurde in een Utrechtse kerk, omdat iemand van Exodus daar connecties had. De zangers en muzikanten waren allemaal gezette vijftigers met een strafblad en een droom. Ik was de enige vrouw in de zaal, ik genoot met volle teugen, dus dat bleef niet onopgemerkt. In de pauze gingen Mario en Otto even buiten staan roken. Omdat ik het na een tijdje wel gezien en gehoord had verliet ik het pand. Mario: 'U vond het mooi hè, u genoot er echt van!' Otto vertelde dat hij het lied jaren geleden al geschreven had. Eigenlijk had het refrein tweestemmig gemoeten.' Dat was ik met hem eens, maar, zo vond Otto: 'Dan had het wel met een vrouw gezongen moeten worden'. Als ik dat had geweten: ik had me zó aangemeld.

Het winnende lied gaat in diverse Huizen van Bewaring uitgevoerd worden door Edsilia Rombley en Tjeerd Oosterhuis. Bobby is ervan overtuigd dat hun lied van gaat winnen. Als dat zo is dan krijgt deze blog ongetwijfeld een gevolg.

Het refrein, in het oneindige herhaald, speelt nog steeds door mijn hoofd.

De heren op de foto hebben niets met de liedjeswedstrijd te maken.

Trouwlocaties

Frances en ik reden de A2 op en neer en hadden alle tijd het leven door te nemen.

Ik was een beetje brak van een avond met Nichtje, die mij gevraagd had hoe ik over het huwelijk denk. Ik ben nooit van het trouwende type geweest, maar eigenlijk heb ik er niet zo'n standpunt over. Maar die avond had ik me er ineens uitgesproken laatdunkend over uitgelaten, had gezegd dat het huwelijk iets heel romantisch líjkt, maar in the end vooral een manier is om kapitaal en eigendom te regelen. 'Vrouwen zoeken er veiligheid in en ik vind dat ze beter veiligheid kunnen zoeken in een goed eigen inkomen.' Zei ik. Beetje nurkse tekst, die wel een beetje in perspectief te plaatsen is: dit is echt een generatieding. En ik herhaalde het allemaal nog eens lekker.

'Ik ben het niet met je eens', reageerde Frances met haar lieve zachte stem toen ik eindelijk mijn mond hield. Zij is net zo oud als Nichtje. 'Je weet toch dat Ries en ik gaan trouwen?' Nee dat wist ik niet. Toch? 'Ik vind het mooi om voor een leven met elkaar te kiezen', zei ze. 'Het is heel anders om een vriendje te hebben dan een echtgenoot. Ik vind het mooi om dat officieel te doen, temidden van familie en vrienden. Iedereen komt, zelfs mijn stiefmoeder.'

Ries en zij kennen elkaar nog geen jaar. Ze ontmoette hem in Nieuw Zeeland, de eerste dag dat ze er was, en het was liefde op het eerste gezicht. Drie weken nadat ze terug in Nederland was ging ze wéér. En nam hem mee terug. Nu wonen ze happily ever after op een appartementje van 40 m2 in de Baarsjes.

Het is allemaal helemaal in kannen en kruiken. Ze hebben een datum en een droomlocatie. Een kasteel in Schotland. Gaat dat zien! Misschien denkt iemand die dit leest: eigenlijk best leuk, trouwen. Die Frances heeft gelijk! Ga ik ook doen! En dat Drumtochty Castle te Aberdeen is ook geen slecht plan!