Fijne vakantie!

Zelf ben ik net tamelijk vers terug, maar nu is de vakantie-uittocht algemeen van start gegaan, lees ik in een persbericht van het bedrijf Organize yourself. Handige Henkie's!

Het verhaal is dat de vakantie veel werkende mensen veel extra stress oplevert – zowel vóór, tijdens als ná. Hoe zorg je dat alles af is voordat je gaat? Hoe kun je echt ontspannen, en hoe voorkom je dat collega’s je moeten storen tijdens je vakantie? En hoe voorkom je de koude douche bij terugkomst: nog steeds dezelfde stapels op je bureau, een stortvloed aan nieuwe e-mails, postbakjes vol lopende projecten en onbetaalde rekeningen?

‘Het negatieve effect van een ongeorganiseerde werkplek is enorm,’ zegt Organize yourself. ‘De rommel en het gebrek aan overzicht belemmeren per definitie het plezier dat mensen aan hun werk beleven, en ook voor de productiviteit is het niet best. Steeds meer mensen geven aan dat ze tijdens hun vakantie niet echt kunnen ontspannen, omdat ze niet weten of ze alles wel goed hebben achtergelaten. Dat is dus drie keer stress'.

Gevolg van de vakantie zou zijn, zo waarschuwt dit bedrijf: overspannenheid of burn-out, juist na de vakantie! Wij van Organize Yourself adviseren Organize Yourself. Dat lijkt me een leuke cursus!

Website Organize Yourself

Charmante ??? botteriken

HP/De Tijd had dit weekend een coverstory van wereldbelang, getiteld 'De Nieuwe Lul'. Vraagstuk: wat is de overeenkomst tussen Nicolas Sarkozy, Theo Maassen, Jeremy Clarkson, Hugo Borst en Kluun? 'Bij vrouwen wekken ze begeerte, bij mannen bewondering of afgunst. Ze gaan hun eigen gang, twijfelen niet aan de rolverdeling tussen de seksen en weten wat zij willen', aldus HP/De Tijd.

Het lopende verhaal bevat weinig boeiends, maar onderhoudend zijn de lijstjes. Allemaal personages die ik op tv aardig te pruimen vind. Juist omdat ze zo uitgesproken zijn. In huis zijn ze waarschijnlijk niet te pruimen. Of juist wel, en is dit alles wat ze op tv uitstralen slechts imago. En zijn het thuis kleine jongens. Dat heeft geloof ik weer alles met dat Ego en dat Zelf te maken, waar we het eerder over hadden.

De Nieuwe Lullen (volgens HP/De Tijd) op een rij:
De intimiderende lul: Theo Maassen, Hans Teeuwen, Louis van Gaal.
De cynische lul: Johan Derksen.
De verwaande lul: Hugo Borst, Martin Bril, Jeroen Pauw, Jort Kelder, Henkjan Smits.
De charmante lul: Beau van Erven Dorens.
De lawaai-lul: Jan Cremer, Jan Mulder.
De schalkse lul: Paul de Leeuw, Rutger (Geenstijl), Robert Jensen.
De huil-lul: Kluun, Javier Guzman.
De sardonische lul (ofwel de zuiger): Peter R. de Vries, Gijs Groenteman & Teun van der Keuken.
De roekeloze (domme) lul: Joran van der Sloot, Rob Oudkerk.
De zakenlul: graaiende mannen in het bedrijfsleven: John de Mol, Gerlach Cerfontaine
De etnische lul: Hafid Bouazza, Prem Radhakishun, Borat.
De toffe pik: Frank Lammers, Cees Geel, De Lama's, Gordon.

Het is zo'n verhaal dat er helemaal niet toe doet, maar dat toch iets raakt, want het vindt gretig aftrek. Vanmorgen schrijft Aaf Brandt Corstius in haar column in nrc next dat haar vriend, met wie ze net haar tweejarig jubileum vierde, een van de beschreven Nieuwe Lullen blijkt te zijn. Ze onthult ook nog wie het is, namelijk de sardonische lul die samenwerkt met Teun van der Keuken, maar je moet zijn naam dus wel zelf in HP/De Tijd opzoeken.

Philicorda

Ineens viel gisteren het woord *Philicorda*. Broerlief en ik waren na de vakantiefoto's aan het pianospelen geslagen, we probeerden quatre mains. Allebei met leesbril op de neus, ook weer boeiend.

Zwager wou ook wel, dat zag je, maar hij geldt niet als pianospeler. Nu bleek dat hij niet goed mee durfde doen, omdat hij dacht dat wij allemaal briljant speelden, want bij ons thuis hadden vroeger twee orgels (een harmonium en een bijna-kerkorgel van het merk Eminent) en een piano gestaan. Die piano staat trouwens nu bij hen, maar ze spelen er nooit op.

Zwager ontboezemde ineens dat hij best zou willen spelen, en ook had gespeeld vroeger, maar niet op een piano, maar op een Philicorda. De Philicorda! Het elektronisch wonderorgeltje van de gereformeerde gezinnen in de jaren zestig en zeventig.

Onwillekeurig klonk er een zweem van trots over hun Philicorda te beluisteren. Want zij hadden echt niet zo'n klein ukkel gehad, zoals op de foto, nee, zij hadden wel een Philicorda met twee klavieren en een rijtje voetpedalen! Als je Philicorda-afbeeldingen googelt, dan krijg je enorm veel hits en zie dat er ook vrolijke huisfeestjes rond de Philicorda werden georganiseerd.

Begeerte heeft mij aangeraakt. Ik wil een Philicorda! En wel nu! Er zijn vast Philicorda-clubs.

Technische uitleg over de Philicorda, mét geluid

Vakantiefoto's kijken

Deze foto komt van de site PostSecret die ik ook mijn rijtje links (links) heb staan. Goeie site is dat.

Vanavond komen Broeflief en Zwager, net terug uit California (USA) hun geweldige vakantiefoto's laten zien. Hopelijk zijn ze ook geinteresseerd in de mijne uit Kroatie! Ik twijfel een beetje, want het zijn er nogal wat. Van de 600 foto's die ik schoot mochten er tot nu toe 342 echt niet weg... En binnenkort mag ik de foto's bekijken van Hani501, vers terug uit Utah (ook USA). Zij heeft er nog steeds 600. Ik vind het trouwens geen straf.

De gevolgen van de digicamera! Mensen staan tegenwoordig hun hele vakantie door foto's te maken, en als ze dat even niet doen zijn ze de resultaten op hun schermpjes aan het beoordelen. En dan die veel te vele foto's na afloop van de vakantie. Wat moet je ermee?

Leen zei erover dat een fotoboek maken bij de Hema nog de enige manier is om de vakantiefoto's behapbaar aan de familie en vrienden te tonen.

Zwager heeft als huiswerk vooraf aan hun bezoek blijkbaar mijn blog gelezen en skypet: 'Ik wil echt alle 342 foto's zien hoor! Maar dan moet jij ook die 192 van mij uit Niger bekijken en 156 uit Cambridge.'

Earl Okin

Nooit van gehoord, maar getipt door Mirjam: de Engelse muzikant Earl Okin, die zij op Oerol had gezien. Okin noemt zichzelf een ‘musical genius and sex symbol’ en gaat door het leven als een perfecte gentleman. Met zijn burgerlijk voorkomen lijkt hij een welkome gast op ieder familiefeestje, maar schijn bedriegt. Hij is gespecialiseerd in suggestief erotisch nummers over zijn vruchteloze versierpogingen. Overigens staan er op YouTube meerdere versies van dit nummer. Op een van de filmpjes is hij véél jonger. raar idee dat hij dit nummer al decennialang zingt op deze zelfde wijze...

De boekhandels des levens

Gisteren naar de presentatie geweest van Klis' nieuwe boek: Het Amsterdamse boekhandelsboek. Voor Amsterdamse boekenliefhebbers is één groot feest van herkenning. Het lijkt zo gewoon, al die boekhandels hier, maar dat is het natuurlijk niet. Hans heeft er 300 gevonden, zo'n aantal waar je niet zoveel bij kunt voorstellen. Maar als je dit boek leest dan realiseer je je dat je ze bijna allemaal kent, behalve die in buitengewesten als Osdorp en Slotervaart.

Ging eerst op zoek naar mijn eigen buurtboekhandels. Je woongeschiedenis. Dan realiseer je je dat hoe belangrijk de buurtboekhandels zijn, en niet alleen de groten als Athenaeum en Scheltema.

Mijn Amsterdamse boekhandelsgeschiedenis begon in Bos & Lommer (in de hier onlangs nog gememoreerde Twee Koningskinderenstraat), met het boekenparadijs boekhandel Omta aan de Bos & Lommerweg. Omta is een naam van grote betekenis voor mensen die daar in de buurt wonen danwel gewoond hebben. De winkel was toen een ongelofelijk zootje, en schijnt dat nog steeds te zijn, maar ze hebben werkelijk alles.

Daarna waren het homoboekhandel Vrolijk en vrouwenboekhandel Xantippe, plekken van waaruit we werkten aan de bladen Homologie en Surplus en een veelheid aan andere activiteiten ontwikkelden. Wat is dat inmiddels lang geleden! Enfin, vervolgens verhuisde ik naar landelijk Noord en raakte ik onverwacht verknocht aan de boekenafdeling van V&D en Plantage Books & More. Plantage heette toen nog Standaard Boekhandel. Die twee boekwinkels, die het niet halen bij de high brow winkels in het Centrum, waren voor mij een oase van cultuur daar.

Tegenwoordig zwalk ik tussen Xantippe Unlimited, Selexyz Scheltema, Athenaeum Boekhandel, The American Book Center, De Slegte, Hoogstins in de Kinkerstraat en reisboekwinkel Pied a Terre aan de Overtoom. En er zijn er meer waar ik graag kom, zoals de Bijenkorf, Himalaya in de Warmoesstraat, de Ako's op het Centraal Station en op Schiphol, Venstra in Amstelveen. Maar erg leuk om in dit boek van al die winkels de geschiedenis te lezen en een stukje over de eigenaren.

Eentje die er per ongeluk níet in staat is de Poezieboekhandel aan de Kloveniersburgwal. Foutje, waar Klis en zijn uitgeverij wel een beetje van schrokken, want het lemma was wel gemaakt. Waar was het zoek geraakt? Maar goed, dat moet dan maar goed gemaakt worden in de volgende druk.

Weg met de slaapzaal?

Groot nieuws: de regering gaat 2,7 miljard euro investeren in verpleeghuizen. Alle bewoners van de slaapzaal af, op een eigen kamer. Grote kamers worden omgebouwd tot verschillende éénpersoonskamers. Echtparen mogen niet meer uit elkaar worden gehaald bij opname.

Ik wil niet zeuren, maar ik krijg een enorme aha-erlebnis. Volgens mij is dit al gedurende vele jaren en vele kabinetten regeringsbeleid. Zo niet al decennialang! Jaren geleden was ik werkzaam voor een blad in de zorgsector. We rapporteerden elke week weer over de goede plannen van sector en kabinet. Els Borst en Erica Terpstra waren toen ons gouden duo. Maar steeds lukt het niet. Steeds moe(s)ten de zorginstellingen weer schaalvergroten, fuseren, privatiseren en kwaliteitsbeleid formuleren.

Ik weet dat niet met het vraagstuk van de eigen kamers en de slaapzalen. Zelf lijkt het mij afgrijselijk op een slaapzaal, daar niet van, maar wijlen mijn goede vader, die heel lang ziek is geweest en ook wel weken in ziekenhuizen en verpleeghuizen doorbracht, had volgens mij altijd contact met medebewoners, juist op de zaal. En ik ken een aantal mensen die al jaren in een verpleeghuis wonen, op een eigen kamer, maar die verpieteren daar behoorlijk, in hun eentje. En misschien zijn sommige echtparen enorm blij als ze niet meer dag en nacht op elkaars lip hoeven zitten. Wie zal het zeggen? Misschien moeten ze mensen de keuze laten of en met wie ze op de kamer gaan?

27-6: Het Parool meldt: 'Ambitie is niet reeel.' Met prachtige foto van Robin Utrecht.