Nieuwjaarstoespraak van de nieuwe Directeur

De nieuwe Directeur van het bedrijf waar wij kantoor houden heeft op 23 december 16 medewerkers de wacht aangezegd. Vanmiddag was nieuwsjaarsborrel. Wij waren ook uitgenodigd. 'Bij een nieuwjaarsborrel hoort een nieuwjaarstoespraak,' zo sprak de nieuwe Directeur. 'Mij valt de Eer toe om u Toe te Spreken. Het is een Overgangstijd. Ook voor Mij Persoonlijk. Van het Weekend hebben wij ons Huis verlaten waar we Zestien Jaar gewoond hebben. En hebben we de Straat Verlaten Waar we ons gezin zijn begonnen. Ik ben er ook een Kind Verloren. Afscheid Nemen hoort bij het Leven.'

Een groepje employees stond met stormachtige blik te luisteren.

'Het Kón niet Anders. Een nieuwe Situatie is Onzeker, maar Biedt ook Nieuwe Kansen. Ik Geloof in de Toekomst. We moeten de Dingen Anders Doen. We Voegen nu Drie bedrijven Samen. Maar Dan Biedt Het Mogelijkheden. We Moeten Onze Klanten Kennen. We moeten Dicht Bij Onze Klanten Staan. Contact Leggen. Een Band aangaan. Echt Zijn. Wij Kunnen Het. Ik Geloof In de Toekomst.'

Wat heb je mooi gesproken, zei ik tegen de nieuwe Directeur, toen hij bij ons kwam staan converseren. Dat was vast heel spannend. O ja, zei hij, wat vond je ervan. Mooi, zei ik. Ik heb er onmiddellijk een tekstanalyse op toegepast. O ja, vroeg hij. Wat hoorde je dan? Ze stonden er allemaal bij. Hoe redt men zich hier uit?

Toen hij eindelijk verderop ging converseren verklapte Nieuwe Baas dat Oude Baas haar verzocht had om haar Nieuwjaarstoespraak van morgen alvast te mailen. Maar Nieuwe Baas heeft helemaal geen toespraak, zij zorgt voor soep en champagne. Nu hebben wij beloofd dat wij allemaal morgen stuk voor stuk een toespraakje zullen voorbereiden die zij had moeten houden. Dan mag ze daar vrijelijk uit knippen en plakken.

P.S. De meneer op de foto heeft niets met bovenstaande tekst te maken.

Oostvaardersplassen

De schaatsmarathon op natuurijs gaat a.s. donderdag plaatsgrijpen op de Oostvaardersplassen, lees ik net. Want daar is het ijs het best. Een grote relatief lege plas die nog niet stuk is geschaatst. Verschrikkelijk dat ik nu weer ter redactie zit, terwijl ik nog niet één keer geschaatst heb! Er zijn op YouTube veel filmpjes over het schaatsen. Wij Willen IJsvrij!

Urban Calvinism

Weer op het werk. 337 mails te verwerken. Wonderlijke persberichten weer. Zoals deze: de aankondiging van een glossy personality-magazine genaamd CALVIJN!, ter gelegenheid van het Calvijnjaar. Het is een initiatief van een jonge kunstenares Sela^©, afkomstig uit een krachtige calvinistische subcultuur. Wat zou dat zijn? Zitten Nichtje en haar broers daarbij?

500 jaar geleden werd Johannes Calvijn geboren. Zijn gedachtegoed zou nog steeds springlevend zijn. Sela^© wil dit niet alleen zichtbaar maken, maar ook het nieuwe begrip ‘urban calvinism’ introduceren, volgens een 'onontdekte stroming in de Nederlandse samenleving'.

In een interview met het Reformatorisch Dagblad zegt de kunstenares uit Middelburg: 'Ik heb altijd al kunstenaar willen worden. Maar in reformatorisch kring wordt moderne kunst niet echt gestimuleerd. Als je naar de kunstacademie gaat, krijg je de waarschuwing "Je kunt van je geloof afgebracht worden". Ik ben toch gegaan, want ik wilde het vak op een professionele manier uitoefenen. De moderne beeldtaal, waarom zou je die niet toelaten? Je communiceert er veel beter mee met je omgeving. Er is in reformatorische kring een ontwikkeling gaande dat er meer openheid komt voor nieuwe vormen.'

Kwijt

Mooi moment hedenochtend: ik ben mijn werktas kwijt! In de twee weken kerstvakantie heeft hij geheel ongebruikt ergens in huis gelegen. Maar waar? Wat heeft de tas allemaal meegemaakt? Het instorten der computer. Het bezoek aan het Turkse internetcafé. Het Kerstdiner. Het bijkomen van de kerstdiners. Volkomen verwaarloosd.

Het is een oude werktas, ooit te Leeuwarden gekocht. Zoeen die tevens rugzak is. Dat is fijn voor op de fiets. Nu googelend op het woord 'werktas' kom ik terecht bij plaatjes van luxecadeautjes.nl, ofwel van Hoogstins, al een paar keer rond Sinterklaas genoemd vanwege zijn leuke cadeautjes. Ik rijd er wel eens op vrijdagmiddag naar toe, om mij zelf iets moois cadeau te doen.

Eelke H. zei de laatste keer wat van mijn tas, dat die er wel erg uitzag, maar dat-ie nog best op te knappen was. Maar als ik nu, zo voor het vertrek weer naar de werksferen, naar zijn site kijk, dan kan mijn arbeidsethos best een boost gebruiken, bijvoorbeeld met een nieuwe tas...

Speelgoed

Bij Shell hebben ze een actie met James Bond-autootjes. De reeks heet 007-collectibles. De komende maanden kun je bij elke tankbeurt een dinky toy krijgen, zolang de voorraad strekt. Ik gaf Bobby de Aston Martin DBS uit Quantum of Solace voor zijn happy birthday, waar hij erg blij mee is. Als kind heeft hij nooit met autootjes gespeeld, want als je vader bij de Spoorwegen werkte speelde je met treintjes.

En nu we het toch over treintjes, auto's, Carl Gustav Jung en de blokkendozen hebben, wil hij wel eens weten of en hoe ik eigenlijk met poppen was. Ik verkondig dat ik nooit met poppen heb gespeeld - ik was meer van de knuffelbeesten. Mijn kinderknuffel was een heel lief foxterriertje, met zaagsel erin, die helaas in mijn studententijd kapotgebeten werd door mijn kat Barbertje. Inderdaad van Barbertje-Moet-Hangen. Later, toen ik student-af was en wegens Groot Liefdesverdriet een dieptreurige periode doorging, kocht ik ter troost diverse knuffelapen.

Maar nu ik de stapel foto's uit 1977 nog eens doorblader blijkt mijn herinnering niet correct. Er zit een schattige foto tussen van mij-met-pop. Wat ik mij vooral herinner is dat ik mijn poppen onherstelbaar 'verbeterde'. Zo heb ik bij één pop het haar afgeknipt en met viltstiften 'make-up' toegebracht, die niet meer te verwijderen was. De pop zag er na mijn behandeling uit als een vogelverschrikker. Later kreeg ik een (nep-)barbiepop. Die prikte ik gekleurde knopspelden in de pronte borstjes. Blijkbaar vond ik borsten zonder tepels niet waarheidsgetrouw.

Waar is de Dom gebleven?

(Kleurenfoto)

De mandala

(De mooiste)