Luiz Bonfa

Tel uw zegeningen tel ze een voor een / tel ze allle en vergeet er geen / Tel ze alle, tel ze een voor een / Tel uw zegeningen en vergeet er geen. (Uit de Zangen Mijner Jeugd)

Een van de zegeningen in mijn bestaan is toch wel de piano. Vandaar dat ik toch ook nog even de bladmuziek plaats van het nummer 'Gentle Rain', dat ik afgelopen vrijdag al laten horen in de versie van Astrud Gilberto.

Educatief stukje over de componist Luiz Bonfa (1922-2001), Argentijns gitarist en grondlegger van de bossa nova, een genre dat in de jaren zestig zeer populair werd. Grote sterren als Stan Getz, Frank Sinatra en Sarah Vaughn namen de bossa nova op hun repertoire. Bonfa componeerde meer dan vijfhonderd liedjes. Zijn bekendste nummer is vermoedelijk 'Manha de Carnaval'. Ook de Jobim- en De Moraes- composities 'Girl from Ipanema' en 'Samba de una nota so' werden dankzij Bonfa klassiekers.

Klik op de plaatjes en ze worden groter

Alle goeds

Vanmorgen ben ik vroeg wakker. Tijd weer voor een Goed Boek. Maar Ingmar Heytze is uit en over, en de Desanne van Brederode die ik ook mee heb is me te dik. Ik heb geen boek, jeuzel ik tegen Bobby, die me uit de stapel Wijze Boeken naast zijn kussen een wijs boek over 'zegenen' in handen duwt, en dan weer zachtjes doorsnurkt. De zachte kracht van de zegening heet het, geschreven door ene Pierre Pradervand, uitgegeven door Ankh-Hermes.

Slik. Ik moet even wat overwinnen, zo op de vroege zondagochtend. De Zegen uit de kerk van vroeger kan ik nog dromen. 'De HERE zegene u en behoede u; de HERE doe Zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig; de HERE verheffe Zijn aangezicht over u en geve u vrede.' Ik weet nog goed dat ik een keer (dertig jaar geleden ofzo) Zuslief naar de trein bracht en dat we dit tegen elkaar zeiden. Breed grijzend. Als of we de grootste godslasteraars ter wereld waren. En als zodanig zo door de bliksem getroffen konden worden. Maar zo kwaad kon het toch niet zijn, we bedoelden het goed.

Iemand zegenen, beweert deze auteur, betekent dat je op een totale onvoorwaardelijke manier het goede wenst voor iemand, vanuit het diepst van je hart. Als je de zachte kracht van de zegening gaat beoefenen, zul je merken dat je minder geneigd bent te blijven hangen in oordelen, aanmerkingen en frustraties jegens anderen, iets wat ons maar al te vaak voorkomt in ons dagelijks leven. Als we onze medemensen van binnenuit alle goed toewensen en ze bestigen in hun kwaliteit, stralen we positieve energie uit, waardoor de ander zich prettig gaat voelen en wijzelf op onze beurt ook.

Ik ga onmiddellijk oefenen. Oude Baas, Nieuwe Baas, Trainer, Ex, de Grumpy Old Men... ik ga ze allemaal onophoudelijk zegenen!

Chick & Chucky

Gisteren zijn ze aangekomen: de burmeesjes Chick en Chucky. De donkere links is Chick, het meisje, de rossige rechts heet Chucky, het jongetje. Hani501 heeft ze gekozen wegens hun uiterst sociabele karakter en eeuwige goedgeluimdheid. Er was bovendien beloofd op de site van de fokster dat ze van pure levensvreugd over je toetsenbord zouden dansen. Nóóit meer een moment van allenigheid en eenzaamheid.

Zo is het niet helemaal, lees ik nu op Hannie's blog. Chick & Chucky hebben zich verschanst in de keukenkastjes. Geweldige foto!

Voor wie Chick & Chucky wil volgen: Hannie's blog.

De grote vragen

Ik verwacht echt geen bijstand omtrent de grote vragen van het leven. Maar iemand mag me wel eens uitleggen waarom je een camembert, eenmaal aangesneden, nooit meer goed kunt inpakken met het papiertje waar het eerst wel in paste. Laatst wist iemand me te vertellen dat wij mensen per dag wel 1400 gedachten hebben. Of per uur, daar wil ik van af zijn. Gedachten. Soms is het alleen maar gemiezemuis. 1400, hoe vallen die te tellen? Meestal is het het prettigst de gedachten over te laten waaien, maar soms is ook het fijn ze in detail uit te spellen. Dat is wat Ingmar Heytze doet.

Meldde ik gisteren nog dat ik geen enkel goed boek in huis had, vandaag moet ik toegeven dat dat natuurlijk weer overdreven was. Want op een stapel nog te lezen boeken vind ik een van een lievelingsauteur en wel Ik ben er voor niemand van de Utrechtse dichter Ingmar Heytze. Die stapel is een grote vreugde. Dit boek moet er al jaren in liggen, het is al uit 2003, en het heeft sindsdien blijkbaar alle halfjaarlijke opruimwoedes overleefd.

'Prozadebuut', heet het. Het is een verzameling korte tekstjes, van die zinrijke en zinloze gedachten waar doorgaans het hoofd vol mee zit, die je nooit mededeelt en die Heytze zo heerlijk weet uit te venten. Ik wil ze allemaal wel voorlezen. Vroeger had ik het idee dat ik uitsluitend voorwaarts leefde. Sinds Egel weg is, heeft het verleden me ruimschoots ingehaald. Het staat in de hal, het is niet te tillen en ik moet me er elke dag weer langswringen om de deur uit te komen. En elke dag moet ik mijn adem nóg verder inhouden. Van die zinnen.

De hoofdpersoon van dit boek heet Retour Afzender. Hij is verliefd op het meisje Egel, maar hij is haar tweede keus. Zij heeft een voorkeur voor een grappige jongen die ook weer van heel veel andere meisjes houdt. Lieve Egel, het is niet erg om iemands tweede keus te zijn, zolang die iemand maar jouw eerste keus is. Het is erger om genoegen te moeten nemen met je tweede keus; dat krijg je op geen enkele manier recht gepraat, hoe koortsachtig je ook met jezelf overlegt in bed, terwijl buiten de vogels beginnen te zingen en je tweede keus rustig ademend naast je ligt, zijn arm nietsvermoedend om je heen, zachtjes kreunend: 'Egel...', Egel...'

Behalve met Egel converseert hij met verzonnen personages Eenhoorn en Kabouter. Het is heerlijk: lichtvoetig en droevig tegelijk. Bij al die mooie en onzinnige flodders maakt het hart een hupje. Iets moois en waars horen, dat onthouden, en het dan te pas en te onpas te berde brengen, zonder je af te vragen of het nog even mooi en waar is als toen je het voor het eerst hoorde, zo komen de dogma's in de wereld.

Nee, grote vragen zijn het niet die Heytze te berde brengt. Of zijn ze wel groot en gaat het mutatis mutandis over de allesverterende kracht van een voorbije en/of niet beantwoorde Liefde? Maar er zijn ook zoveel opdringerige kleine vragen in het leven. Zoals die over camembertverpakkingen, of over hoestdrank en hoestpastilles. Het is mooi als iemand die zo onder de aandacht weet te brengen.

Hoestdrank

Ik gebruik eigenlijk nooit hoestdrank, omdat ik mij niet kan voorstellen dat iets wat door de slokdarm naar beneden glijdt een uitwerking heeft op een probleem in de luchtwegen. Maar ik kan zo hard hoesten en wel een aantal etmalen achtereen, dat ik mij dan geheel verzwakt en uitgeput ook nog eens teweer moet stellen tegen goedbedoeld dwingend advies om hoestdrank en hoestpastilles te nuttigen.

Af en toe ga ik om en koop ik weer een fles Bisolvon. De vorige fles heb ik met de oude moeder gekocht, herinner ik me nu. Die is inmiddels ver over zijn houdbaarheidsdatum in 2007 heen.

Even gegoogeld. Inderdaad. Hoestdrankjes werken niet, maar kunnen wel hélpen. Net als een placebo. Bijna 8 miljoen mensen kopen per jaar een hoestdrank, wat de industrie jaarlijks zo'n 38 miljoen euro oplevert. In een aflevering van het programma Tros Radar stelt Dick Bijl, de hoofdredacteur van het Geneesmiddelenbulletin, dat er geen wetenschappelijke onderzoeken zijn waaruit blijkt dat hoestdranken werken. Bewijs dat ze niet werken, is er wel. The Pennsylvania State University heeft onderzoek gedaan en concludeert dat er geen bewijs is dat hoestmedicatie effectiever is dan een placebo.

Ach, voor de lieve vrede doet een mens een boel. Ook hoestdrank slikken.

Tros Radar in 2008

Boekenweek

Zullen we over een paar maanden nog weten waar deze cartoon van Fokke & Sukke over gaat? Ik weet niet wat gisteren belangrijker nieuws was, òf de 17-jarige jongen uit het Duitse Winnenden die 15 mensen heeft doodgeschoten of de terreurdreiging, de ontruiming van IKEA en winkels in Amsterdam Arena en de arrestatie van zeven Marokkaanse Nederlanders van 19 tot 64 jaar. De onderwerpen streden om onze aandacht. Vandaag lees ik in Het Parool dat er in de huizen van deze 'terreurverdachten' geen strafbare feiten aangetroffen zijn. Vijf van de zeven zijn alweer vrij. En in Elsevier dat de verklaring die de Duitse minister van Binnenlandse Zaken voorlas van de moordende jongen ook niet klopt.

Gentle Rain

Nichtje komt langs, terug uit Zuid-Afrika, en ik speel mijn nieuwe bossa nova-nummers voor haar. 'How Insensitive', enzo. O, wat dróevig, zegt ze. Nu oefen ik 'Gentle Rain'. Ik probeer haar ook aan de piano te krijgen, maar misschien wordt het een drumstel.

We both are lost and alone in the world
Walk with me
In the gentle rain
Don't be afraid,
I've a hand
For your hand
and I will be your love for a while

I feel your tears
As they fall on my cheek...

Hier zingt Astrud Gilberto Gentle Rain. Helaas kan ik op YouTube geen versie vinden met bewegende plaatjes van de zangeres... Lisa Ono zingt het blijkbaar niet.