Basteln

Zoals verwacht krijg ik bij gebrek aan wifi ernstig behoefte aan een nieuwe hobby. Knutselen heet basteln in het Duits. In Bitburg heb ik twee stukjes speksteen gekocht, ter grootte van een 'amulet', plus een setje beginnersvijlen, plus wat schuurpapier en olie. Direct een hele rots meenemen om uit te hakken zou te gauw op een fiasco kunnen uitlopen, dus ik beperk me tot twee kleine brokjes Maar speksteen vijlen en schuren blijkt hartstikke leuk. Roze speksteen en bruingroene speksteen heb ik.

Speksteen (ook wel zeepsteen genoemd en in het engels heet het soapstone) is een steensoort die soms wel 90 miljoen jaar oud kan zijn, zoals is vastgesteld door geologen in Californië. Men vindt het onder andere in Brazilië, Afrika, China, Groenland, India en Europa, o.a. in Zwitserland en Finland.

Echte meesterwerken brouw ik nog niet, maar toch: lang niet gek. De bruingroene steen is - eenmaal opgepoetst - het mooist. Helaas is in Prüm is geen hobbywinkel en dus ook geen nieuw stuk speksteen te vinden. Eigenlijk moet ik nu weer naar Bitburg voor nieuwe stenen. En dan zelf zo'n zondige Eva uithakken...

Eva

Uren getoerd door het eindeloze Eifellandschap. Doel: het Maria Laach-klooster, zeer beroemd, staat aan een groot leeg meer. Het meer was lichtgrijs mistig. Mooi plaatje geschoten aan het meer: vier gele boeitjes. Toch nog enig houvast in de leegte. Er zwommen wat futen omheen.

In het klooster kan men niet, alleen in de kerk, in een infocentrum en in een grote boekhandel. In het infocentrum hangt een tentoonstelling van Bruder Lukas die niet onverdienstelijk schildert en die de kerk onder alle weersomstandigheden en kleuren heeft verbeeld. Dat is heel mooi. Nu in de laten decembermiddag is het allemaal kil en koud. Er is voor elke hunkerende ziel wat wils. Bijna koop ik een replica in wit gesteente van een blote Eva die zich wellustig overgeeft aan de appel.

Om vijf uur is het alweer aardedonker in de Eifel. Twee uur lang kronkelen we langs duistere provinciale heuvelweggetjes op zoek naar ons chalet. Naar een kachel, kaarslicht, het haardvuur, en lekker eten. Plattelandsleven im Winter is werkelijk anders dan het stadse vertier.

Prüm

Nog één plaatje dan, want wie weet wanneer ik pas weer een internetcafé tegenkom. Zo'n mooi gebouw, die Basilik. Fijn roze. En de kleur van het weer klopt ook wel zo'n beetje. We wilden gisteren wel naar de H. Messe, maar het was een beetje te veel gevraagd in de kou het chaletje te verlaten, dus dat feest houden we nog tegoed.

Als we echt niet weten wat we moeten doen kunnen we altijd nog naar Museum Prüm waar een tentoonstelling is over ' 50 Jahre Barbie'.

Als men met de auto van Schönecken naar Bitburg toert, 24 km, tussen de heuvels door langs kronkelige beekjes, dan kan men zich de Eifel voor stellen in de lente. Wat moet het dan uitbundig zijn. Tóe Lucie Theodora, het is gewoon even wennen als je ineens geen powerpointpresentaties meer hoeft te fabrieken.

Weihnachtsmarkt

Een lokkertje om naar Bitburg te gaan is de Weihnachtsmarkt. Duitse kerstmarkten vind ik altijd bijzonder mooi. Ze oefenen een grote aantrekkingskracht op mij uit. Als ik er nog niet ben. In werkelijkheid is ook deze Bitburger Weihnachtsmarkt weer bijzonder treurig. Bratwurst en Glühwein. Hier heeft de plaatselijke Chinees ook een kraam. En op elke hoek van de winkelstraat is een kerststal, een met levende have, een zelfs met konijnen.

We raken verzeild in de Bitburger hobbywinkel van een soort dat in Nederland niet meer bestaat. Heel Duitsland is dezer dagen denk ik aan het knippen en plakken, of breien, of kettingen maken, of schilderen, Kerstversieringen. Ik krijg van de weeromstuit enorme zin in een nieuwe hobby: speksteen bewerken. Misschien verkopen ze een beginnerssetje.

Schönecken

Wij zijn de enige bezoekers in het Schönecker huisjespark. In de Südeifel. Er staan in het park zo'n tien chaletjes op een rijtje - allemaal leeg. Op ons balkon staat een kunstkerstboom met circa vijf lichtjes. Als we tijdig opstaan kunnen we de Burg aan de overkant van het dal zien. Als we uitslapen is vrijwel onmiddellijk na het opstaan alweer donker. De eerste avond houden we ons onledig met het zoeken naar Brennholz. De supermarkt heeft het niet en verder is alles dicht. Maar de derde benzinestation heeft hout.

Het is hier een beetje koud, nat en donker. Dus beginnen we het weekje weg maar met een winterslaap. Die stapel van tien boeken is denk ik zo op. Ik heb al twee boeken van de stapel uit.

In Prüm, het dichtstbijzijnde stadje met schitterende roze basiliek, is zoals gevreesd geen internetcafé. Maar nu heb ik er een gevonden in Bitburg, waar we nodig naar toe moeten vanwege boodschappen zoals een nieuwe riem, want de broek zakt af. Fijn toch, afgevallen zijn.

Schippersdochter

Vandaag nemen we afscheid van Oma. Oma is 99 jaar geworden, op vier maanden na 100. Ze was leuk, levendig, scherp en helder, tot op het laatst. Ze had een stuk of tien stiefkinderen van twee gezinnen. Bijna al die kinderen hebben zich voortgeplant (dat zijn ook al tachtigers) en al hun kroost, kleinkroost en achterkleinkroost was ook dol op Oma. Er is bij het afscheid een onvoorstelbaar aantal mensen aanwezig.

De uitvaartdienst is in de Kruiskerk in Amstelveen, zo'n jaren zestig kerk met herkenbare architectuur. De voorganger is een vrouwelijke Indonesische dominee. Die schetst Oma's leven, een vrouw, opgegroeid in een schippersgezin uit Zuid-Holland waar de meisjes al op hun twaalfde vrijwel zonder opleiding aan de wal gingen in een 'dienstje'. Zo ander leven dan de levens van nu. De dominee zei steeds (ik neem aan om het uit te leggen aan de jonge aanwezigen): Zo was dat toen. Iemand die zo'n sterke aanwezigheid wordt in zoveel levens. Het woord Mater Familias viel regelmatig. Van twee families ook nog eens. Heel mooi om haar gekend te hebben.

In Memoriam

Jazzpianiste Pia Beck is overleden. Ze was 84 jaar. Ik heb al een keer over haar geblogd, over haar als rolmodel voor de beginnend pianiste. Ach, de biografieen zijn overal te lezen. Ze begon haar carrière kort na de bevrijding als pianiste en zangeres in het Miller Sextet. Daarmee had ze meteen internationaal succes. Een paar jaar later begon ze een eigen combo, waarmee ze door Europa en de USA toerde. Time Magazine omschreef haar eens als 'The Flying Dutchess'. Oscar Peterson noemde haar de beste jazzpianiste ter wereld. In de jaren zestig emigreerde ze naar Spanje, waar ze samen met haar vriendin een pianobar en een makelaardij begon. Beck verloor haar vriendin afgelopen juni. Nog een filmpje dan maar.