Back home

Zo als op deze foto is het vanochtend. Koude droge sneeuw. Prachtig is het. Bobby hoopt dat we nog een weekje kunnen blijven, maar helaas - de auto begeeft het niet. De motor start, de banden doen het, we glijden niet uit een bocht. We komen gewoon (?) veilig thuis. Ik zal Rikus van de Garage een kaartje sturen dat hij met zijn major reparaties en de winterbanden - anderhalve maand geleden - goed werk heeft verricht. 

Terug in Amsterdam is wel een beetje wennen. Dat gebeurt vanzelf met de after-holiday-rituelen als koffer en tassen naar boven zeulen, leegruimen, wasje draaien, wasje vouwen, planten water geven, beetje piano spelen, tv aan, pannetje zuurkool...

En voelen hoe het voelt, met die stekende schouder.

Gregorian Voices

We glibberen de 16 bevroren haarspeldbochten naar beneden naar Saarburg. In de prachtig besneeuwde St. Laurentiuskirche is een optreden van de zanggroep 'Gregorian Voices', bestaande uit 8 heren. Op de poster zijn zij gekleed in bruine pijen. Ze zingen Gregoriaans, Oosters-Orthodox, Barok en Pop.

Nader onderzoek wijst uit dat ze een zanggezelschap Bulgaren zijn die onder contract staan bij een Kölner Agentur dat blijkbaar een 'concept' over de mannen heeft heengelegd. Al met al een bijzonder wonderlijk concert. Vooral als ze pop gaan zingen. Ze zijn niet de Kings Singers, zeg maar. Schoenmaker hou je bij je leest, zou ik adviseren: Oosters-Orthodox!

Seelachs

Wat niet verdwenen is: mijn zin in lekker eten. Bij de Toom Supermarkt alhier hebben ze heel veel lekkere dingen waaronder heerlijke verse vis. Bobby blaakt bij zoveel dankbaarheid over het lekker eten dat hij bereidt. Het begint altijd zo: 'Mmm! Ruikt lekker!' 'Maar ik fruit alleen nog maar een uitje!'

Gisteren een ovenschotel met verse Seelachs. Vandaag een ovenschotel met verrukkelijke gepeperde gerookte zalm, die we al eerder hadden deze week. Ik neem me heilig voor nooit meer diepvriesvis te kopen maar altijd verse.

Goed zo

Het is buiten schitterend mooi, de zon schijnt grenzeloos, maar ik blijf binnen en kijk naar de koolmeesjes, de roodborstjes, de eksters, de Vlaamse gaaien, net voor mijn raam. Ze zijn wat leuker en subtieler dan de meeuwen die rond de Zeeburgerdijk cirkelen. Ik wil een huis met een tuin met koolmeesjes!

Ondertussen lees ik theorieën over pijn, de definitie ('Pijn is wat de patiënt ervaart'), de benadering van de patiënt, de omgeving, de artsen, de maatschappij, religies. Wat je aan pijn kunt beleven, wat je van pijn kan leren. Of je pijnbestrijding moet doen of juist niet. Wat die handoplegging (grotendeels door mijzelf) doet. Aandacht. Liefde. Troost. Zoiets.

De leefwereld klein maken en de buitenwereld buitensluiten, dat is waar ik nu behoefte aan heb. Bobby geniet zijn wandelingen in de sneeuw. Ik probeer uit hoe lang het goed voelt zonder paracetamol. Maar dat is eindig. De theorie is één ding, dit is de praktijk. Het is goed zo. Dat is een mooie conclusie. En een schitterende avondlucht.

Auður Jónsdóttir

'Een goede raad' van JK Rowling, dat ik ook gekocht had, heeft te veel personages voor mijn staat van zijn. ik begin eerst maar eens in 'Daarginds' van de IJslandse Auður Jónsdóttir van uitgeverij Q, de relatief nieuwe misdaadpoot van Querido. Dat is wel leuk aan de WPG-app 'Lees Dit Boek', waar een aantal uitgevers/redacteuren hun favoriete (e-)boek aanprijst. Hoe kom je anders op zo'n auteur?

Het is een aardig boek, het leest lekker weg al is het niet hermetisch dichtgetimmerd. Hoofdpersoon Sunna overkomt allerlei rampspoed, schijnbaar omdat ze iemand is die het iedereen naar de zin wil maken. Ze werkt bij een uitgeverij als manusje van alles, krijgt allemaal taken opgedragen van collega's die ziek zijn, haar vriend die fortuin wil maken in de toeristenindustrie verdwijnt van de aardbodem, zijn tienjarig zoontje uit zijn eerdere huwelijk komt bij haar logeren, wat die moeder dan weer niet mag weten, een vroegere vriendin is verdwenen, zo leest ze in de krant. Ze wordt achtervolgd door drie Arabische mannen... Kortom: alles wat maar in het honderd kan lopen loopt zo'n beetje in het honderd.

De hoofdstukken heten '1 december' t/m '9 december', dat is bijzonder, dat zijn precies de data van deze vakantie hier in de Hunsrück.

Er is geen onverwacht plot dat alles met alles in verband brengt. Opeens is het boek uit. Je kunt dat als zware kritiek zien, maar dat weet ik niet. Ik heb het met plezier gelezen.

Bei Schneefall geschlossen

Bobby heeft zich de hele week al verheugd op een uitje naar de Kupferbergwerke, de kopermijnen. bij Düppenweiler, diep in het Saarland. Die mijnen zijn vrijdags, zaterdags en zondags open. Eerst wil ik eigenlijk niet mee, want liefst zit ik ziek op de bank met een dekentje over, maar tegelijk word ik zo jaloers op zijn mogelijke avonturen in de sneeuw, dat ik toch maar besluit mee te gaan. Ik heb inmiddels weer een lekker boek, dat ik dan in de horeca kan lezen.

Hoe ver is Düppenweiler, vraag ik nog. Hemelsbreed zo'n 25 km, schat hij voorzichtig. We doen er anderhalf uur over. De grote wegen en de dorpen zijn schoon, maar niet de kleine tussenwegen. Het is even slikken dat de boel gesloten is, maar bij de bijbehorende horeca, die officieel nog niet open is, krijgen we toch koffie en het grootste stuk Kuchen ooit ever.

De tocht is schitterend en prachtig - en als we weer veilig thuis zijn was het helemaal een topuitje!

Ingesneeuwd

Op Nu.nl lees ik allerhande alarmerende berichten over sneeuw in Nederland, waarom ligt ons land toch altijd overhoop bij een beetje vorst? Code Oranje! Ik was best jaloers want hier gebeurde helemaal niets.

Maar vandaag zijn ook wij ingesneeuwd. Er zijn maar weinig mensen op het Ferienpark, ik ben benieuwd of ze gaan sneeuwschuiven. De weg van de Warsberg af naar beneden telt minstens 16 haarspeldbochten.

Bobby wil vandaag naar een kopermijn. Hú!