Villa Diana

Wieviel Geräte haben Sie, vraagt de receptioniste, en dan krijg ik drie inlogcodes voor drei Geräte. Voor 24 uur. Dus morgen  mag ik weer drie nieuwe codes halen. 

De reis naar Frankfurt is pittig, de ICE-trein is bomvol en overal zitten mensen zonder reservering op gereserveerde plaatsen en er is geen plaats voor koffers en staan. Maar ach, op enig moment is dat allemaal weer over (en wel te Köln) en loop je ineens weer ouderwets door Frankfurt. Jeannette heeft voor mij geboekt bij Hotel Villa Diana aan de Westendstrasse, op spuugafstand van de Buchmesse.

Heel gezellig hotel, zeggen ze op Booking.com, en op het plaatje van het trappenhuis kan ik inderdaad niets tegen hebben, maar het kamertje is best treurig met goedkoop fineer, een eenpersoonsbed en geen bedlampje. Eerst maar eens alle Geräte aan de praat krijgen. Dan een restaurant zoeken. Mij in mijn uppie een Vrouw van de Wereld voelen. 

Herinneringen aan met wie ik hier allemaal was en waar. Maarten, Lisette, Arwen, Jeroen, Lise, Corry, Vinnie, RoRo7, Mirjam, Debora, Meike... En alle hotels en voorsteden!! Het jaar in de voorstad Höchst vond ik een van de betere, al was dat het grootste aggenebbisj hotel ooit ever. Maar het pleintje am Main! Geweldig was dat. En vorig jaar in het Fair Price Hotel in de wijk Galluswarte, dat we op het nippertje nog hadden weten te boeken. Dat was zo goedkoop, voor Frankfurt tijdens de Buchmesse, dat was in augustus al helemaal volgeboekt. Nu zit ik voor de verandering in een chique wijk.

Elk jaar als ik hier aankom overvalt me een grote melancholie. Die scherpe herfstsfeer, die ruik je niet zo in Amsterdam.

Het lopen

Gekocht bij Polare Utrecht: De god van het lopen van Ineke Albers. Zij is theologe en fotografe en gefascineerd door het fenomeen lopen in verschillende culturen. Ze heeft het zowel over 'recreatief wandelen', 'loopmeditatie' als 'hardlopen'. 

In Japen zijn er boeddhistische kloosters  waarbij de monniken gedurende twaalf jaar lang hele nachten de berg  op en af rennen, the running monks', teneinde de ultieme verlichting te vinden. Bij de Indianen in Noord en Zuid Amerika konden mensen ook het hele continent over rennen. Een soort van koeriers met een eigen wegenstelsel dat geen asfaltwegen waren. Die zouden veel langer / verder kunnen lopen dan de westerse marathonlopers, maar ze zijn dan weet niet goed in sprinten. In het westen zijn honderdduizenden mensen verslingerd aan hardlopen, maar die zullen die ervaring wel een gelukservaring noemen maar nooit spiritueel. Ik ben nog niet zo ver in het boek, ze probeert in die Japanse kloosters binnen te komen en gesprekken te voeren, maar ben al erg geboeid door dit onderzoek. 

Lopen is voor mij ook steeds meer een thema. Tot voor kort was het een sociale bezigheid, en een soort van sportieve, maar ik loop steeds vaker alleen. Steeds dezelfde wandeling. De bevrijding door dat lopen. Het is blijkbaar een thema dat in de lucht zit: heb immers een tijd geleden ook al een filosofische gids over her wandelen gekocht.

Die foto op de cover vind ik prachtig: die Japanse monniken doen hun (hard)lopen op touwschoenen, moet je de outfits bij ons zien!

25plus

Categorie klein leed. Een maand geleden kocht ik een blauwe broek bij mijn Armeense vriendin Christina Mode in Utrecht. Ik had 'm al in het zwart, hij zit mooi en kleedt slank af, wat wil je nog meer, dus wilde 'm ook graag in het blauw. Ze had 'm speciaal voor mij besteld, ik had 'm speciaal opgehaald. Hij zat in een zakje met mijn maat erop. Maar in tegenstelling tot de zwarte broek zakte de blauwe steeds af. Dat is toch echt niet fijn, een afzakkende broek. Je hijst je rot. Na wéken kijk ik eens in de binnennaad en blijkt ie gewoon een maat te groot is. In tegenstelling tot wat op het zakje stond. Maar ja, zakje al lang weggegooid, bon al lang weg...

Maar ik ga weer naar Frankfurt en wil toch nog een nette broek. Bobby zegt: 'Ga toch even bij Christina langs, nee heb je!' Ik ga schoorvoetend, want ik vind het lullig voor haar, zij kan er ook niets aan doen, zij krijgt dat geld ook niet terug, enzo.

Eerst pruttelt ze inderdaad, met alle argumenten die ik al bedacht had, zij kan er ook niets aan doen, en dan zeg ik: 'Nou ja, bestel toch maar een nieuwe blauwe'. Ik zie haar denken en overwegen. 'Die krijg je van me', zegt ze dan. 'Ik heb 'm trouwens ook nog in het grijs', zegt ze vervolgens, 'die is ook mooi,' en voor ik het weet heb ik alweer een grijze broek en een grijs vestje gekocht.

Terwijl ik in het pashokje sta belt K. 'Jij moet ook eens naar deze winkel', zeg ik, 'in de Zakkedragersteeg. Ze zegt dat ze stijlvol voor de 25+-vrouw is, maar ik vind 't meer stijlvol voor de 45+-vrouw.' Christina hoort dat en is een beetje beledigd. Omstandig leg ik uit dat dat in dit geval een aanbeveling was, omdat een vrouw van 57 zich niet altijd thuis voelt in een winkel voor 25-jarigen.

Chin up

In Kunstruimte KuuB is een tentoonstelling getiteld 'Chin op, head down' van de fotografe/theatermaakster Miek Uittenhout. Kuierend langs de Oudegracht passeer ik in een etalage het affiche, wat een prachtig beeld! Dus ik op zoek naar de Pieterstraat. 16 dubbelportretten van Nederlandse acteurs met hun sterke en zwakke kant.

De galeriehouder gaat me omstandig uitleggen hoe ingewikkeld en arbeidsintensief het maken van de foto's was, met een stand in, waar later het hoofd van de actrice op  gefotoshopt werd. Het is erg mooi. Helaas is er geen boekje van.

Utrecht, Nieuwegracht

Best mooi, eigenlijk, Utrecht. Het is een slenterdag. Beetje impulsief links-rechts door de stad cruisen. De Oudegracht vooral vermijden. De Nieuwegracht is beeldschoon. 

Katholiek in China

Interessant onderdeel  in Pauw & Witteman is het gesprek met de priester Roderick Vonhögen, die behalve priester ook maker van katholieke tv- programma’s is. Roderick maakte een zeer persoonlijke reis naar China om een groot taboe uit zijn familie te ontrafelen. Zijn opa was missionaris maar werd verliefd op een Chinese vrouw met wie hij een kind kreeg: Rodericks moeder. Samen met haar keerde hij terug naar China om zijn leven in kaart te brengen. Dan zie je beelden van een grote katholieke kerk in China en veel Chinese gelovigen. Over de nieuwe Paus is Roderick stralend. Wat ik laatst al zag in de Nicolaaskerk, namelijk dat de priesters zich helemaal onder het volk begaven, dat komt echt van d Paus, due heel inspirerend is.

Opvallend is dat Pauw & Witteman, die vaak erg spottend doen over zaken rond religie en spiritualiteit erg spottend doen dat nu helemaal niet spottend doen. Er is laatst een discussie geweest op DWDD waarbij Mathijs van Nieuwkerk, Jan Mulder en Frénk van der Linden Roderick belachelijk maakten wegens celibaat. Frénk van der Linden bood later excuses aan.

Ik meen gehoord te hebben dat die film aanstaande dinsdag op TV komt bij Katholiek Nederland TV.

Ottolenghi

We eten Ottolenghi. Ottolenghi is helemaal hot. Voluit heet hij Yotam Ottolenghi, hij is Israëliër, opgeleid als filosoof, eigenaar van vijf goedlopende delicatessenwinkels annex restaurants in Londen en auteur van drie goed verkopende kookboeken.

We eten gevulde aubergine met granaatappelpitjes eten we en quinoa-salade met peultjes en avocado. Het is heel gezond en heel heel lekker en vegetarisch.

Riemer vertelt over zijn bezoek aan de OBA, waar in het kader van de Kinderboekenweek een 'boekendokter' was die je nieuwe boeken adviseert oo grond van boeken die je leuk vindt. Ik beloof dat hij volgend jaar mee mag naar het Kinderboekenbal.daar ga ik nooit heen omdat ik geen kind heb. Hij is helemaal opgetogen. Maar dan moet Leen ook mee. Dat beloof ik.