Goede voornemens

Heb een Neef die ik dit jaar via Facebook een béétje heb leren kennen. Eigenlijk ken ik hem nog steeds niet echt. Wel ging ik naast hem zitten bij de condoleance na de begrafenis van ons beider Tante, maar ook al volgen we elkaars Facebook-berichten en ontlenen we daar - gezien de regelmatige likes - genoegen aan, we hebben nog niet veel gespreksstof. Ooit reageerde hij op een enthousiaste beschrijving van mij van een leuk lekker Grieks restaurant in Utrecht. To Ouzeri. Toen dácht ik nog: Zal ik hem eens uitnodigen? Niet gedaan. 

Nu nodigt hij bij wijze van goed voornemen zijn Facebookvrienden uit om een real life dag met hem door te brengen. Dat is zijn goede voornemen 2014. Blijkbaar hebben ze in huis indringende gesprekken gevoerd over het fenomeen social media. Of dat echt is of niet.

Als je interesse hebt kun je het bericht 'liken'. Heb ik gedaan. Blind date met mijn Neef.

Angelslo

Angelslo 1971. Een echte jaren zestigwijk te Emmen. Een voorbeeld voor het hele land. Zoveel lucht en ruimte. Heel planmatig opgezet. Hier woonde ik van 1965 tot 1975. Hier werd en was ik opstandige puber. 

Als je het niet kent kun je je het waarschijnlijk niet voorstellen, maar aan al die straten en gebouwen heb ik herinneringen. Vriendinnetjes die er woonden, een lerares, de wandelingen die we met onze hond Mollie maakten, de weg naar school, het winkelcentrum, de gereformeerde, de hervormde en de katholieke kerk, de vele grasvelden. Het 'bosje' voor ons huis en het gróte bos - de Emmerdennen - verderop. Heel leuk!

Eton Choirbook

Het nieuwe jaar beginnen we met luisteren naar 'Music from The Eton Choirbook', gezongen door het koor Tonus Peregrinus. Een van de verjaardagscadeautjes voor de jarige Bobby. Ik zag het bij 'Waanders in de Broeren', dat die een tamelijk uitgebreide muziekafdeling heeft met echt speciale cd's, ook mooie oude religieuze muziek. Dan is een cd-winkel weer zo fijn en realiseer je je hoe jammer het is dat die grotendeels uitgestorven zijn. Nu maar hopen dat de boekwinkels die zulke moie cd-collecties toevoegen het redden.

Het is een van de weinige overgebleven manuscripten uit de pre-reformatie tijd. 15e eeuw. Práchtig cirkelt die muziek in en om je hoofd, vier-, vijf- en zesstemmige polyfonie.

De stilte voor de storm. Je zou willen dat die eeuwig duurde. Maar dat is niet zo. Want straks komt de verjaardagsvisite. En dan wordt het weer heel gezellig.

Liesje

Oudejaarsavond brengen we door bij de extended family aan de Maas waar we elk jaar Oudejaarsavond doorbrengen. Onze vrienden wonen met zijn ex en beider nieuwe gezinnen in een in tweeën gedeelde boerderij aan de Maas. Er staan zes auto's aan de dijk, iedereen is thuis.

De jongste telg van deze familie Liesje is alweer drie en erg charmerend en parmantig. Als kinderloze burgers maken Bobby en ik dat wonder van de ontwikkeling van een kind dat opgroeit en gretig leert steeds minder mee. Prachtig is dat toch. Op de foto leest Bobby voor over de mol die wilde weten wie er op zijn hoofd heeft gepoept. Bah! Bah!9

We krijgen een verrukkelijke viergangenmaal voorgeschoteld, kijken naar Theo Maassen, doen spelletjes en voorlezen met Liesje. 

Eerdere jaren vroeg de gastvrouw met indringende persoonlijke vragen haar gasten de hemd van het lijf. Dat ging vaak over de al dan niet vervulde kinderwens van deze en gene. Die vragen stelt ze dit jaar nog wel, maar minder indringend. Nu heeft ze zelf ook Liesje. Het is minder intens dit jaar, wel zo rustig.

Om middernacht klinken we champagne schudden we handen met de ex en nieuwe partner op de Maasdijk en bekijken we het vuurwerk boven Oss en Alphen. Zoals alle jaren. Bobby (de hond) wordt al een beetje een oude man. Bij honden gaat dat snel.

De groep

Een van de buren, ik vermoed de boeddhistische buurvrouw, heeft een maand of wat geleden een groepje olifantjes in het venster van ons gezamenlijke trappenhuis gezet. Eerst stonden ze daar maar wat te staan, maar ze beginnen steeds meer een leven te leiden. Iemand, meerdere mensen, je weet het niet, hergroepeert ze steeds. Misschien doen alle twaalf de buren er wel aan mee. Er worden groepen, groepsprocessen, insluiting, uitsluiting, afzondering, samenwerking, tegendraadsheid, uitgedrukt. Buurman vertelt dat hij een tijdlang  elke dag het kleine olifantje een eindje verder van de groep zette, om te kijken hoe lang de andere passanten dit verdragen. 

Ik weet: dit wordt weer een kunstproject. Ik ga dit fotograferen, wat er gebeurt, en die foto's ga ik erbij ophangen. Misschien wel met een whiteboard erbij, waar mensen wat op kunnen schrijven. Al dan niet over de olifanten.

Om te beginnen start ik met de voorplaat van de Lemniscaat-kalender 2013, die vandaag tevoorschijn komt omdat ik de nieuwe kalender 2014 ophang. Dat ophangen van de prent doe ik provisorisch, met Velpon, omdat plakband op de ruwe muur niet houdt. Terwijl ik bezig ben heb ik er al met drie buren praatjes over. Iedereen wordt er blij van.

Uren-dagen-maanden-jaren

De oude agenda (links) afdanken en de nieuwe (rechts) in gebruik nemen vind ik altijd een bijzonder moment. Op mijn werk vinden ze het raar dat ik geen digitale agenda gebruik, op de telefoon. Het zou ook logisch zijn dat ik dat deed, maar deze agenda's zijn stille getuigen van andere waarden.

Zus4 appt dat haar rondzendbrief bijna af is. Sinds zij in Mecklenburg woont maakt er een over het hele jaar, over het hele gezin. Dat is altijd erg leuk om te lezen. Ik vind mijn lijstjes van wat ik gelezen heb, welke concerten ik gezien heb, welke tentoonstellingen gezien, voornamelijk waardevol voor mijzelf. En het eeuwige gedoe op het werk is te particulier om te delen, denk ik.

Ik ben ermee begonnen vanwege dat de uren-dagen-maanden-jaren als een schaduw heen schieten. Als oefening om het leven meer te waarderen, zo mooi als het is. Ben bang dat het would-be high-brow en/of opschepperig over kan komen. 

Kiezen uit de chaos

Met Reenske loop ik door de kassen van De Hortus. Ik herinner mij ineens de tekencursus die ik er ooit volgde. Dat was een groot cadeau aan mijzelf, enkele maanden nadat Ex was verdwenen en ik probeerde op te krabbelen. De tekencursus in de Hortus was op maandagochtend. Onder werktijd. 10 keer. Ik vroeg niet aan iemand of het mocht; ik ging.

Het was best een uitdaging, die cursus. De juffrouw was van de kleurpotloden. Ik niet. Zij wilde haar eigen werkwijze en stijl aan je overdragen en ik had daar geen behoefte aan. Er was ook een schitterend aquarellerende oude dame. Zij had perfecte techniek en uitdrukking, ik was erg jaloers, maar zij op haar beurt vond mijn stijl - toen nog met soft pastel - zo prettig brutaal. Ze wilde afspreken om vaker samen te tekenen, maar ik had een te volle werkweek. 

Wat ik me ook goed herinner is hoe moeilijk kiezen het was wat je ging tekenen. Planten, ja. Maar er is in die kassen zoveel te zien. Allemaal groene chaos.  Kon maar moeilijk een beeld vinden dat ik wilde tekenen. Schoonheid kunnen zien - en vangen - is ook een gave. Daar is focus en concentratie voor nodig. Dat geldt natuurlijk voor het hele leven.