Stof

Reenske heeft anderhalve maand in mijn kapelletje gewoond en is nu weer de wijde wereld in. Vandaag maak ik het kapelletje weer van mij. De boekenkast met poëzie en wijze boeken dun ik uit en ik zet soort bij soort, om mijn thema's goed te onderscheiden. De glazen tafeltjes met relieken, kaarsjes, lampjes, beeldjes, stenen, wierrook en geuroliën ontdoe ik van bijna een centimeter stof.

Het leven valt even niet meer. Ik ga maar naar het Hilliard Ensemble liggen luisteren. Zou willen dat hier om de hoek het Huisje Casella was, met zijn labyrinth en stilteruimte, maar dat staat te Hilversum.

Amy

Ik kan niet meer stoppen. Al mijn plannenvoor vandaag on hold gezet, zelfs boodschappen doen komt er niet van. Ben weer helemaal in de roes van het tekenen. Nu ben ik aan Amy Winehouse, die ik voor haar tragische dood nauwelijks kende, maar die mij zo trof na alle massale verdriet en levensbeschrijvingen. Haar liefhebbende vader ook.

 Het mooiste nummer van haar vind ik 'You Know I'm No Good'.

Meet you downstairs in the bar and hurt, 
Your rolled up sleeves in your skull t-shirt, 
You say 'What did you do with him today?', 
And sniffed me out like I was Tanqueray,
 'Cause you're my fella my guy. 
Hand me your Stella and fly, 
By the time I'm out the door, 
You tear men down like Roger Moore. 

I cheated myself, 
Like I knew I would,
I told you I was trouble, 
You know that I'm no good. 

 Upstairs in bed with my ex boy, 
He's in a place but I can't get joy, 
Thinking on you in the final throes, 
This is when my buzzer goes, 
Run out to meet you, chips and pitta, 
You say, 'when we're married', 
'cause you're not bitter, 
'There'll be none of him no more,' 
I cried for you on the kitchen floor. 

Sweet reunion Jamaica and Spain, 
We're like how we were again, 
I'm in the tub, you on the seat, 
Lick your lips as I soap my feet,
 Then you notice little carpet burn, 
My stomach drops and my guts churn, 
You shrug and it's the worst, 
Who truly stuck the knife in first. 

I cheated myself, 
Like I knew I would, 
I told you I was trouble, 
You know that I'm no good.

My Melancholy Baby

Met Hani501 heb ik het over leuke ideeën. Voor foto's. Tekeningen. Zij heeft iemands gezicht in een schilderij van Madonna geplaatst. Lijkt hsaar leuk: allemaal mensen die ze fotografeert in een klassiek schilderij photoshoppen. Lijkt me ook leuk. Maar het beste om te zien of het werkt is een reeks maken, en als je er zo'n dertig hebt dan zie je of het iets is. 

Dus ga ik op mijn vrije dag maar weer door met mijn nieuwe reeks zangeressen. Vandaag Ella Fitzgerald. Zij is de achtste.

Het leuke van zangeressen tekenen is tegelijkertijd uren naar hun stem en hun muziek luisteren. Vandaag is favoriet 'My Melancholy Baby', een liedje uit 1912. De muziek is van Ernie Burnett, en de tekst van George A. Norton

Come to me, my melancholy baby
Cuddle up and don't be blue
All your fears are foolish fancy, maybe
You know, dear, that I'm in love with you

Every cloud must have a silver lining
Wait until the sun shines through

Cuddle up, my dear
While, I kiss away each tear
Or else, I shall be melancholy too

Every cloud must have a silver lining
Wait until the sun shines through

Please, cuddle up, my dear
While, I kiss away each tear
Or else, I shall be melancholy too

Waar blijft ze nou?

Vanwege het zelfhelend vermogen sta ik weer te stuiteren van de energie. De zon schijnt eindelijk weer volop. Na een intensieve werkdag graag naar een terras.

Sta ik te wachten bij Studio K, staat Hani501 te wachten bij De IJsbreker. Daar we allebei niet al te ongeduldig willen overkomen, wachten we heel lang met bellen. Overloaded, zullen we maar zeggen.

Ze draaien wel lekkere muziek bij Studio K, dat scheelt. Son of a Preacher Man (Dusty Springfield). Pata Pata (Miriam Makeba). Een aantal vrouwelijke klanten op het terras van zo ruim boven de vijftig krijgen helemaal een schwung over zich.

Ziek te bed

Lig ineens ziek te bed. Alle ingewanden zijn enorm van slag. Van-voor-naar-achter-van-links-naar-rechts. Het is heel druk op het werk. En daarenboven gebeurt van alles enerverends waar wij niet over mogen twitteren, Facebooken of bloggen. Ik weet niet of mijn huidige toestand daarmee te maken heeft of dat ik een virusje heb. Hoe dan ook: stil liggen is het devies.

Al met al heeft het lichaam heeft een magnifiek zelf-instortend en dan ook weer zelf-helend vermogen. 

Diemer Zeedijk

Vanavond loop ik weer een rondje Diemer Zeedijk, nu met een buurvrouw. We zouden eigenlijk om het Flevopark park heen, dat is drie kwartier, maar ik verleid haar tot een half uur extra, over de brug heen. Je moet even je weerstand tegen de A10 overwinnen, maar dan krijg je ook wat, beloof ik. Ze weet net niet, maar ze gaat mee. En is overtuigd.

1 uur en tien. Inuten, 6,5 km, 7000 stappen en 350 kcal. Meten is weten.

Nederland-Mexico

Reenske heeft een afscheidsmaal beloofd, maar nu hebben we ineens Nederland - Mexico. We komen overeen dat het afscheidsmaal (vier gangen) met het bord op schoot mag.  

Elk der aanwezigen kondigt aan dat-ie een luidruchtige voetbalschouwer is, maar er gebeurt het grootste deel van de wedstrijd zo weinig dat we eigenlijk maar stilletjes bijeen zitten. Het meeste rumoer gaat over het voortreffelijke diner dat zij ons voorzet.. 

Maar als uiteindelijk Onze Jongens dan toch weer winnen, dan zijn we de hele saaie avond weer vergeten. Volgende week zaterdag vervolg. Maar waar?