Handtekening

Wat een rare dag, rare week. Ons Vakblad is verkocht, de handtekeningen zijn gezet, en de collega's die blijven vragen allemaal besmuikt: Hoe voelen jullie je nu?

Maar wij hebben helemaal geen gevoel, we werken gewoon keihard  om het magazine op tijd bij de drukker te krijgen. Het is de week met werkdagen van 08u tot 19u en dan 's avonds nog even door. En als alles bijna af is dan nog weer een reeks de puntjes op de 'i'. Dat gaat allemaal voor 'gevoel'.

Als alles echt klaar en af is dan realiseer ik me pas echt dat het de laatste dag is dat we met RoRo7 werken. We gaan snel op de foto. Laatste kans. Een móói goodbye komt over twee weken. En weemoed. 14 jaar samengewerkt!

's Avonds eet ik bij de Buurvrouw. Ik verhaal van mijn chaotische dag en laat de foto zien. Maar het ziet er heel gezellig uit, zegt ze verbaasd. Ja, we zijn zo goed en zo leuk en zo gezellig, en dan stopt dat zomaar, vanwege Tekenende Mannen. 

Later thuis vind ik in de mail een foto'je van de Tekenende Mannen.  Had ik om gevraagd. Voor mijn blog.

10 jaar

Je moet niet zo zeuren, Lucie Theodora, over geen tijd. Als je nou gewoon even langs het Stadsdeel fietst dan zie je wel hoe het loopt en of het een kwartier duurt of een uur.

Meevaller: binnen een minuuut ben ik aan de beurt. Tegenvaller: de door de pasfotomachine goedgekeurde foto wordt door de ambtenares resoluut van de hand gewezen. Er zit teveel haar voor mijn ogen en de bril spiegelt.  Op de Middenweg zit een fotozaak, zegt ze. Daar moet ik naar toe.

Daar zegt de fotografe dat mijn bril helemaal af moet. Die is veel te beeldbepalend. 'Daarom heb ik hem juist genomen, sputter ik, 'dat leidt wat af van de onvolkomendheden. 'Ja maar volgend jaar heeft u een heel andere bril...' Deze fotostudio blijkt ook van Heno van de Vijzelgracht. Prangende kwestie. Ik heb niet erg lang geslapen en vanochtend eens geen streepjes onder mijn ogen gedaan, noch de wenkbrauwen een extraatje gegeven. Dat alles is goed te zien. Dan maar zo het paspoort in. Een nieuw paspoort kost maar liefst 66 euro, maar gaat nu wel 10 jaar mee.

Beeldbepalend

Mijn paspoort is verlopen. Help! Een nieuw paspoort is voor iemand met veel bezigheden buitenshuis een karweitje om eindeloos uit te stellen. Vooral vanwege de pasfoto's. In het Stadhuis in de Stopera zit nog een échte fotograaf, Heno, maar in Oost zou ik het niet weten. Bijna alle fotozaken zijn immers failliet gegaan ten gevolgde van de nieuwe tijd.

Omdat ik veel te vroeg ben voor de afgesproken trein naar Amersfoort gaan ontdek ik op Amsterdam CS een automaat voor officieel goedgekeurde foto's.

'Je kijkt een beetje bang', oordeelt Leen meedogenloos. Zelf vind ik het wel meevallen. Dat komt, leg ik uit, omdat de eerste serie foto's (à € 5) áfgekeurd was om mij onduidelijke redenen en ik maar drie kansen had. 'Hahaha', lacht Riemer luid, 'drie kansen!'

Ga ik deze foto nemen voor mijn nieuwe paspoort? Zelf denk ik geloof ik van wel.

Zonnetje

Op de toegangskaart staat dat de ouders zich niet in bochten hoeven te wringen met hun outfit voor het Kinderboekenbal, zoals geestig bedoelde hoedjes, maar die hadden wij niet ontvangen. De kaarten voor ons als Pers waren ter plekke bij de persbalie af te halen.

Echt belachelijk zijn we hoop ik niet met onze gouden en zilveren hoedjes. Sterker nog: waar wij ook lopen oogsten wij Vreugde. Spontaan breken de mensen op straat in glimlachen uit. Breng eens een zonnetje, onder de mensen.

Ik leer deze avond hoezeer de mensen via kun kinderen leven en genieten. Leen en ik vinden het allemaal ook wel een beetje leuk, erg leuk zelfs, maar Riemers enthousiasme is niet te evenaren zo aanstekelijk. 

Half

De koop is rond. Woensdag worden de contracten getekend. De baas is trots. Vandaag vraagt hij ons even hoe het met ons gaat. Welk antwoord wil je horen? vraag ik. Zoals het is, antwoordt hij. OK, zeg ik. We zijn niet zo blij. We begrijpen dat jullie je redenen hadden om ons te verkopen, ook al draaien wij zwarte cijfers, en de kopers zijn echt wel leuke mensen, en wij zijn uiteraard professioneel coöperatief, maar blij? Nee, wij zijn niet blij. Want Búnnik!

Hij kijkt mij vorsend aan en vraagt soort van indringend: Is het glas halfvol of is het glas halfleeg? De collega's zeggen na afloop dat ik echt wel beleefd bleef, maar dat ik een nogal rood hoofd kreeg. Dan sluiten we het gesprek maar af.

Hunebed

We hebben het ineens uitgebreid over 'ons' hunebed, want Zus2 stuurde een fantastische foto: van haar twee bloedjes van kleinzonen op 'ons' hunebed. Wat een onderwerp, zult u zeggen.

Maar als geboren en getogen Emmenaar kun je alle stenen van dat hunebed in de Emmerdennen drómen: de vlakken, de hellingen, de afstanden, de sprong, de ruimtes onder de stenen... We roepen het hunebed zo in de herinnering, en die is heel betekenisvol.

Kijkduin aan Zee

Tante Miep (87) woont in Den Haag-Zuid, tegen Kijkduin aan. We zijn al jaren niet op bezoek geweest maar onlangs, bij de begrafenis van Oom W. heb ik haar uitdrukkelijk beloofd dat we nu echt zouden komen. Zo'n middag met thee, appeltaart en een uitstapje naar zee. Vandaag is daar een hele goede dag voor. En het is ook zo gezellig. Waarom doen we dat niet vaker? vraag je je af.