Huisje boompje

Wat een lucht geeft dat: de zomertijd. Tijdens het avondwandelingetje ruim na negenen is het nog licht licht. Kun je ons straatje buurtje weer in volle glorie beschouwen en op de foto zetten. Heel veel buren liken de foto op Facebook. En familieleden van bewoners. Iedereen trots op zijn/haar huisje.

Aangifte

Het is echt niet alleen cultuur en contemplatie wat de klok slaat in Huis Te Zuylen. Ik doe ook bijzonder saaie dingen zoals uitslapen, ontbijten, planten water geven, afwassen, boodschappen halen, wasjes draaien, wasjes ophangen, wasjes vouwen, de elektronische klok van de elektronische oven wegens zomertijd een uur vooruit proberen te krijgen, en de belastingaangifte. 

We zijn nu officieel 'partners', al bijna twee jaar, en dan moet je dat ineens samen doen. Dus al die data weer ophalen. Wanneer getrouwd. Wanneer de notaris. Wanneer de hypotheekakte. Wanneer de oplevering. De verhuisdatum. Wat een jaar hebben we achter de rug. Het is nu een jaar geleden dat we de sleutel kregen. Het eerste jaar samenwonen is volbracht. Het gaat allemaal steeds beter. Wat je er ook van vindt, dat de belastingdienst het meeste al van ons weet maakt de jaarlijkse belastingaangifte in elk geval een eitje.

2e Paasdag

Onze jazzvriend uit Maassluis die álles weet over muziek weet ik over te halen om naar Zuilen te komen voor een avondje Parelsessies. Vanavond is er een geweldige bluegrass-band uit Chicago: The Henhouse Prowlers. Nooit van gehoord, zegt hij, en ik weet veel! Ik ken ze ook niet, zeg ik, maar alles wat daar optreedt is goed. Echt goed. Dus hij komt. 

We hebben een tópavond, Bobby is voor het eerst ook mee. Wat een goeie muzikanten, wat een goeie plek, wat een goed eten, wat een sfeer! We kunnen er niet over uit. Ze spelen steengoed en strak. Eindeloos. En je wilt niet dat ze stoppen. Verder heb ik geen tekst over de muziek. Het is gewoon uren glunderen en klappen en joelen. 

Mijn nieuwe vriend van de moestuin is er ook. Als je morgenavond komt, belooft hij, dan mag je zelf sperziebonen planten! 

Schöne Aussicht

Na zoveel bezigheden buitenshuis is het echt tijd voor een uurtje contemplatie. Maar voor het zover is moet er weer even een klein puntje op een 'i'. Zo krijgt het onderste raam van mijn kamer een glas-in-loodje, en de komt de poster uit Neuenahr op de plek van de Chinese dame die nu bij Peeq hangt. 

De afgelopen week hebben we liefst twee keer een logé gehad, en allebei zeiden ze: 'Wat een geweldige logeerkamer! Ik voel me vaak ongemakkelijk op logeerkamers, maar hier is het goed slapen!' Dat heb ik zelf ook.

Ooit had ik bedacht dat ik een fauteuil (of een zitzak) voor het raam wilde, voor het schöne Aussicht, maar die is er nog niet, omdat het uitzicht naar buiten verstoord wordt door de aanblik van poepende honden. Er zijn ook altijd weer adembenemende zwanen ja, en simultaan badderende nijlganzen, en een gisteren neergestreken kirrend eendenstelletje, die geven vreugde, maar zij kunnen de poepende honden niet doen vergeten.

Maar het glas in loodje doet geloof ik haar werk. Dat werkt als een filter die het leven net ietsje mooier maakt.

Virtual love

Ik kan niet slapen en kijk diep in de nacht in bed op de iPad naar de film 'Her' van regisseur Spike Jonze, onlangs uitgezonden door de VPRO. Het is een wonderlijke ontregelende ervaring om in de nacht in the cloud te kijken naar een film over een man die eigenlijk alleen nog maar via schermen leeft, werkt en liefheeft. 

De hoofdpersoon Theodore schrijft voor zijn beroep op verzoek mooie handgeschreven brieven voor mensen, en daarbuiten leeft hij in zijn eentje op een luxe appartement in los Angeles. Hij is gescheiden en heeft het daar moeilijk mee. 

De enige met wie hij af en toe buiten zijn werk omgaat is zijn buurvrouw. Maar het overgrote deel speelt hij videogames en gaat zijn tijd en aandacht uit naar een virtuele vriendin Samantha, een kunstmatige intelligentie. Hij is helemaal happy met haar. Zij is zo gemaakt dat zij aan al zijn behoeften voldoet. 

Rare film. Ongemakkelijk ook. Het is een idioot gegeven, science fiction, maar toch ook voorstelbaar en zelfs confronterend in die zin dat zoveel van het leven en de communicatie tegenwoordig tussen mensen via schermen verloopt. 

Vogelen

Bij Schoonmama staan al mijn vogeltekeningen op de piano. Ik bloos ervan. We kijken de hele tijd naar de tuin. Het is daar dicht begroeid en het is een komen en gaan van vogeltjes. Vroeger lachten wij om haar gepraat over de vogeltjes. Maar nu doen we het zelf ook. 

Ik zou wel al die mussen uit elkaar willen kunnen houden, zegt ze. Ik begin over de Tuinvogel-app van de Vogelbescherming, maar die is alleen beschikbaar voor de iPhone, niet voor de iPad. Dat heb ik ook niet nodig, ik heb een heel leuk boekje, zegt ze: Zien is kennen. Dat is een linnen handboekje uit 1975 (9e druk) met prachtige gekleurde tekeningen. Acht soorten mussen staan erin. Daar kan mijn app niet aan tippen. Die wil ik ook! 

Ik bestel hem direct via Marktplaats bij ene Herma. Binnen drie mailtjes zijn we het eens. Ik google haar en zij blijkt onderwijzeres te Zwolle te zijn. Wat leuk, schrijf ik, ik zag het boekje bij mijn schoonmoeder, en dacht: dat wil ik ook. Dat vindt zij nou weer leuk, want zij hád het van haar schoonmoeder. 

De tekeningen zijn van de Zaandammer Rein Stuurman over wie tien jaar geleden een boek is verschenen, dat ik dan ook maar bestel.

http://www.hollandmeetserb.nl/erb/ArtistStuurmanOverigart_nl.html

Eksters

Ik houd de lijn aan van tekenen van vogels die ik om het huis gezien heb. Er komen nu ook eksters op het schuurtje. De eksters en kauwtjes zitten allemaal in het sedum te pikken. Het zal wel voor hun nesten zijn. Het is geweldig ze in een plaatje te vangen, al lukt het me niet zwarte ogen te maken in hun zwarte hoofdjes.