Piano

De piano is ook zo'n ding. Soms gaat het best en soms gaat het helemaal niet. Bobby vindt het heel fijn als ik speelt en gaat altijd mee neuriën, maar dan raak ik meteen van slag. Onlangs heeft hij in een verhuisdoos die eindelijk openging de foto van zijn vader teruggevonden en die staat nu ook op de piano. 

Op de piano stonden altijd alleen de portretten van wijlen míjn ouders. En een plaatje van een kind dat nog maar net heeft leren spelen. Het wordt een beetje dringen daar. Maar het spel gaat wonder mooi.

Schommeling

Van Plint heb ik een mooi notitieblok-slash-mousepad gekocht. Met poëzie. Mooie liefdesgedichten ook. Ik denk: leuker om te gebruiken dan het gebruikelijke prozaïsche blok Things-To-Do-Today. Maar het leidt enorm af. Ik wil wegdromen. Ik wil niet meer werken. Ik verpest het gedicht door er haastig en slordig overheen te schrijven...

Voor wie het niet lezen kan: dit staat er.

Eigenlijk
zijn we
een fijne
schommeling

van liefde,
een en-
zovoort
van

beweging
en tegen-
beweging
tot ‘t

hoogste
punt van rust.

Hans Andreus

Sveta Olga

Sveta Olga van Kiev. Het is weer tijd voor een heilige. De Byzantijnse heiligen zijn zo mooi. Vaak zijn het vorstinnen. Deze koningin Olga zou Kiev gekerstend hebben.

Herfst

In Hasselt (B) waar ik van de week even op en neer naar toe was kocht ik Herfst van Karl Ove Knausgård. Héél mooi, heel aards en daarmee heel diep. Geen psychologie of geschiedenis of politiek, maar de dagelijkse werkelijkheid in en om huis. Hier en nu. De boekverkoopster waarschuwde me dat het niet op zijn eerdere boeken lijkt, maaVader, maar daar kwam ik niet in. Te veel, te groot. Dus ik kan het niet vergelijken. Het zijn brieven/schetsen over de wereld aan zijn ongeboren dochter. Een kind heeft geen weet van geschiedenis, politiek, etcetera, voor een kind bestaat alleen de wereld om haar heen. Het is leuk, want hij heeft het over álles. Koken, autorijden, tanden die doorkomen, plassen, schaamlippen, kerken, stranden, saamhorigheid, you name it, met grote opmerkzaamheid. Erg fijn.

r dat vond ik juist een aanbeveling. Ooit begin ik in zijn eersteling

Bridge over troubled water

We zijn te eten bij Nol en Ernie, die pal aan het Amsterdam-Rijnkanaal wonen. Daar is de afgelopen weken de nieuwe fietsersbrug ingehangen: de Daphne Schippers brug. Die moet de wijk Leidsche Rijn verbinden met de binnenstad - via de wijk Oog in Al. Er zijn jaren gedoe en overleg aan vooraf gegaan. Vanwege het vele vrachtverkeer op het kanaal moet de brug heel hoog zijn en het fietspad zou precies uitkomen naast een school. Als mensen daar uptempo van af sjezen voorziet iedereen de ongelukken. 

Toen zijn de scholen die er stonden afgebroken en is er een nieuwe school gebouwd waar dan fietspad overheen meandert. Het is een héél bijzonder project.

Het gebeurt allemaal pal naast het huis van Nol en Ernie. Het inhangen van de brug heeft dagen en nachten geduurt. Ernie heeft het gedetailleerd gedocumenteerd met prachtige foto's,

Ze woonden er nu bijna 10 jaar. Het was een beetje het einde van de wereld daar. Eerst hoorden ze in hun huis de A2 razen, maar die is inmiddels ondertunneld. Nu komt daar dus die fietsersbrug.

Wat ik nu opmerkelijk vind is dat de huizen van Leidsche Rijn echt dichtbij zijn. Er liggen nog steeds dat kanaal en de groenstroken van Rijkswaterstad tussen, maar toch. Ze wonen ineens weer in de stad, in plaats van aan het einde van de wereld. Zelf hebben ze het over de ontwaarding van hun woning, maar ik heb het gevoel dat het nu eerder een beetje Goudkust is waar zij wonen, met die ruime jaren dertig woningen en de lommerrijke laan. Dat is een nieuwe blik op de zaak.

Ze zijn er nu bijna aan gewend.

Leuke jasjes

'Wat heb je toch leuke jasjes', complimenteert Ruth mij op kantoor. 'Elke dag heb je weer wat anders aan! 'Ja', zeg ik een beetje meesmuilend, 'ik heb een kast vol leuke jasjes! Maar ze stonden me niet meer. En nu beginnen ze me weer te staan!' Met mijn leuke jasjes en mijn nieuwe krullen wordt het met de week weer aangenamer om in de spiegel te kijken. 

Ik heb last gehad van een plateau, zoals ze dat in Weight Watschers-termen noemen. Dat je - hoe je ook je best doet - maar niet afvalt. Waardoor de kans groot is dat je het bijltje erbij neergooit en weer al die lekkere dingen  gaat eten waar je de hele tijd naar snakt. Want nu is het steeds: nee, geen taart, nee geen chocolaatje, nee doe mij maar water, nee geen nootjes. Nou, één glaasje wijn dan. Maar nu gebeurt er weer wat, en ben ik deze week wel een kilo kwijt geraakt. Nooit te vroeg juichen, Lucie Theodora, want het zit er zo weer aan, maar toch.

Curls curls curls

Hani501 en ik gaan naar Hasselt België op bezoek bij boekhandel Grim. Het is weer heel ver rijden, via Eindhoven de binnenlanden in. Ach ik heb er helemaal geen verhaaltje over, ik wil alleen mijn nieuwe krullen laten zien. Hoe heb ik al die maanden zónder kunnen lopen? We eten hier bij Mr. Spaghetti, en ik laat haar een foto van haar aan het werk zien.