Kwartetten

Ik heb een nieuw appje waarmee je heel eenvoudig fotocollages kan maken. Het biedt een scala aan mogelijkheden. Zo heb ik hier een van de diverse soorten mannenfuncties met wie ik in mijn werk te stellen heb bijeengebracht. Je zou er zo quizzen en prijsvragen van kunnen maken. Test uw vakkennis: Who is Who? kwartetjes (quintetjes).

Hoewel..  De antwoorden zijn met Google Afbeeldingen vast makkelijk te vinden zijn. Wie kan bedenken wel beroep deze mannen hebben. Ze zijn leuk en charmant bij kennismaking en als ze je nodig hebben, dominant en snel, maar heel vals en cynisch als je iets doet wat ze niet aanstaat. I can tell stories.

Placebo?

Laatst was er weer zo'n verhitte discussie over homeopathische geneesmiddelen. Sommige mensen worden daar witheet van. De anti-kwakzalvers. Ik luister altijd met verbazing naarde anti-kwakzalvers, naar die woede. Ook is de werking placebo, dan is dat toch niet erg? Als het werkt dan werkt het. In dat kader wil ik het graag weer eens over mijn potje Hepatodoron hebben. De groene pilletjes van aardbeiblad en wijnblad, die je helpen door te slapen in de nacht. 

Jaren geleden kreeg ik ze van mijn toenmalige antroposofische huisarts naar wie ik toe ging omdat ik graag niet per klacht (ik had er toen vijf) behandeld wilde worden maar als als heel-de-mensch. Ik werd al maanden elke nacht om twee uur klaarwakker en sliep dan pas om vijf uur weer in. Je kon er de klok op gelijk zetten. Ach dit heb ik vast al een paar keer verteld. Die pilletjes waren een wonder. Ik sliep gewoon weer door. Ik hield er ook wel eens mee op, maar dan kwam na een paar weken die slapeloosheid weer terug. Dus nu ben ik chronisch gebruiker. Ze kosten 19,95 per 200 pilletjes. 

Je kan ze alleen niet zo makkelijk krijgen. In Amsterdam had je een high brow apotheek aan de Lairessestraat in Oud-Zuid die ze verkocht, en een aan de Vijzelstraat. In Utrecht is er een hele oude drogist Slamat in de binnenstad in de Zadelstraat die veel alternatieve geneesmiddelen verkoopt. De drogisterij Erica op Amsterdam CS verkoopt ze ook, maar die op Hoog Catharijne te Utrecht heeft ze weer niet op voorraad. Als je ze daar bestelt kost het wel een week. Ik kocht ze wel eens bij Bol.com, maar liever steun ik de locale middenstand. Bobby ook. De afspraak is nu dat hij ze wanneer nodig voor me haalt, een paar keer per jaar, hij fietst elke dag vrijwel  langs de Zadelstraat. 

Vorige week had ik nog 10 pilletjes, genoeg voor zeg 3 dagen. 'Wil je gauw langs Slamat', vroeg ik, 'want ze raken op.' En ik ben als de dood voor dat uren wakker liggen. Maar hij had teveel aan zijn hoofd. En toen had ik er nog 7, en toen 4, en toen 1. En ik had geen zin om na het werk helemaal naar de Zadelstraat te fietsen. 

Op de site van Weleda staat dat de Etos ze ook verkoopt, maar de verkoopsters van de Etos in ons winkelcentrum kijken alleen maar koeiig. Wat zegt u? Weleda? Hepatodoron? Waar is dat voor? Nee kennen we niet. Nee opzoeken en bestellen kunnen we dat ook niet. Bij Bol.com zijn ze tijdelijk niet leverbaar, staat op hun site. Drogisterij.nl wel. Dus ik daar bestellen en betalen, blijken zij ze óók niet te kunnen leveren. Geld terug vragen, en al dat gedoe. 

Inmiddels heeft Bobby ze al lang gehaald, dat dan weer wel, dat is ruim drie maanden. In die zin is de kwestie  is al lang weer van tafel, maar het zint me toch niet. Dit herhaalt zich elk kwartaal, Op dit moment heb ik misschien wel 400 groene pilletjes, maar op enig moment zijn ze ineens weer op. Ik moet het heft in eigen hand nemen en op loopafstand. Op de Amsterdansestraatweg zit ook een drogist met alternatieve natuurlijke producten: Kamil. Nooit geweest nog. Ze verkopen sinds een jaar ook leesbrillen, dus de zaken zullen wel niet erg florissant gaan. Dus daar maar eens naar toe. Hij heeft wel wat Weleda-producten, maar geen Hepatodoron. Hij pusht me naar zijn website: bewustkopen.nl. 

Die internetwinkels kunnen niet leveren, zeg ik. Wij wel, zegt hij. Wij hebben een eigen disctributiecentrum. Ga maar doen. Ik vind het een stomme naam, bewustkopen.nl, maar ga toch kijken. En inderdaad: voor 21 uur besteld, volgende dag om 14u in zijn winkel. Ik haal het potje einde middag bij hem op en hij glundert helemaal. 

En ik slaap nog steeds als een roosje. Al dan niet placebo.

Op een klein stationnetje...

Iemand van een afdeling Corporate ommunicatie bedenkt vast die teksten. Die heeft een visie op hoe je positief brengt dat een trein vertraging heeft of niet rijdt. En landelijk beleid. Want niets horen over wat er aan de hand ik, dat maakt de reiziger witheet. Dus als je in de trein zit en hij stopt midden in een weiland, éven zeggen dat de trein heus zo weer gaat rijden. Dan  wordt de reiziger niet witheet en ondergaat hij/zij het ongemak in betrekkelijke lijdzaamheid.  Iedereen in Nederland weet immers dat we in een overbeladen treinnetwerk hebben. 

Deze week ben ik al twee keer met de bolide naar het werk gegaan - vroeg heen vroeg terug - en dat ging wonderwel voorspoedig. Steeds slechts 25 minuten. Toch vanmorgen maar weer met de trein, vanwege de lichamelijke beweging en het milieu. 

Vorige week stond ik twee keer een half uur op het onbemande station Zuilen. Op een klein stationnetje, 's ochtends in de vroegte... En dan die ingeblikte damesstem. 'Dames en heren!' Ik dacht dat die tekst niet meer mocht!

Natuurlijk is het vanochtend wéér zo. 'Dames en heren! De sprinter van 8 uur 6 naar Rhenen kan niet rijden. De volgende trein naar Rhenen komt om 8 uur 36.' Maar die andere trein dan? Die van 8 uur 14 naar Veenendaal, die een kwartier op Utrecht CS blijft staan? We hoeben toch niet allemaal naar Rhenen? Er zijn toch genoeg reizigers die maar naar Utrecht of Bunnik of Driebergen hoeven? Foutje van de plaatselijke onderafdeling communicatie?

Nou ja waar gaat het hememaal over. Dat je daar 's ochtend in de vroegte op dat stationnetje een half uur staat te blauwbekken terwijl je dus nog een heel half uur lekker warm naast je liefje in je bedje had kunnen liggen. Daar gaat het over.

http://www.liedjesland.com/Liedjes/kinderliedjes/OpEenKleinStationnetje/OpEenKleinStationnetje.htm

Spigt

Ik had mijn agenda dan wel leeggegooid maar het cadeau voor Margs verjaardag was een avondje Frédérique Spigt bij de Parel van Zuilen. Het is de try out van haar nieuwe programma waar ze binnenkort mee gaat toeren. O! Ik kan niet schrijven, ik ben te moe, ik moet slapen, want morgen vroeg weer op. 

Maar het was geweldig! Iedereen in de zaal ging helemaal plat voor Fré Spigt. We hebben zitten glunderen van oor tot oor. De Parel is maar een klein zaaltje en we hebben plaatsen op de tweede rij, dus vlak op de muziek en de muzikanten. Ze zingt en speelt vooral covers over het onderwerp 'onderweg zijn'. Ze is zo leuk, zo goed, zo intens, zo grappig, zo ruw en zo aandoenlijk soms ook. Ruwe bolster. De verhaaltjes die ze tussendoor doet over haar verkering die uit is. Hartepijn. 'Ik ben heel zorgzaam, echt, maar ja, ik ben er nooit.' 

Morgen wellicht meer. Misschien ook niet.

Dorrestein

Vrijdagochtend om 06.45u gekocht bij de Bruna te Rotterdam CS en vandaag in mij kapelletje gelezen: Reddende engel van Renate Dorrestein. Ach, Renate Dorrestein. Ik heb bijna al haar boeken. En nu gaat ze dood. Ik zag een interview met Wilma de Rek van de Volkskrant met haar met als kop dat ze zelf ook niet kan voorstellen dat ze er straks niet meer is. Ze is drie jaar ouder dan ik. Ze was een pittige feministisch journaliste in de jaren tachtig, voor de schrijfster werd. Niet alles sprak me aan, haar autobiografische werk raakte mij meer dan haar gothic novels, Ik heb haar ook wel eens geïnterviewd. Ze is erg prettig en aardig en geestig.

In de trein waren we de heenweg veel te druk aan het praten om boeken te lezen en de terugweg viel ik als een blok in slaap. Wel wisselde ik nog met Leen uit wat we van mijn boek vonden. Zij vond de titel, noch de omslag, noch de belettering, noch de foto van Dorrestein aansprekend. Zij leest nooit Dorrstein. Toen las ze echter de eerste pagina van dit boek en zei: 'O dat valt me alleszins mee. Mooie waarnemingen.' Terwijl ik het allemaal net ietsje té vond, te veel bijvoeglijke naamwoorden, te spitsvondig. Beetje vermoeiend. Maar dat vond ik bij haar eerste boeken ook. Toen las ik ook door en werd ik gegrepen. 

Nu ook weer. In een ruk uit. Ingewikkeld verhaal. Suspense. Hedendaags maar vol met echo's van oude Engelse literatuur. Een eenzame vervallen boerderij in Zuid-Limburg met een vader, zijn oude moeder, zijn twee dochters. En een vrouw van zo'n veertig die daar in een onweersbui met een lege benzinetank tor stilstand komt. Zij is net verlaten door haar man. Een paar dagen in een huis en een dorp vol geheimen.

Naar het bos

Na zo'n week is het wel goed blaren en spierpijn te hebben. Ik strompel door het huis en kan niet anders dan me gedeisd te houden. Lezen en slapen, meer zit er niet in. Vanmiddag gaan we toch even naar De Bilt, maar het bos, omdat de zon zo schijnt. Zo mooi, het bos. Zus3 is ook mee. Bobby en ik doen altijd de rode wandeling of de witte. Om niet te verdwalen. Zus3 wil ook wel kriskras en ze zegt dat ze dat bos kan dromen. Zoals wij vroeger te Emmen de Emmerdennen konden dromen. Alle paadjes kenden we op ons duimpje. Bobby kan zich dat niey goed voorstellen en wil alleen maar de rode route. Hij heeft geen zin in eindeloos gaan dwalen. We lopen de rode wandeling. Een hele mooie wandeling. 

Au-delà du silence

Ik zie het affiche hangen in Parijs en weet dat ik naar binnen wil. We doen Parijs op de taoïstische wu-wei wijze. Vanuit het idee dat de mooie dingen je dan vanzelf  toevallen. En zo raken we verzeild  in het Cloitre de Billettes, een heel oud voormalig klooster - kloosyergangen zijn altijd zulke mooie plekken - en daar hangen wonderlijke iconen. Kleine vierkante schilderijtjes in die stille gang. Portretjes van gewone mensen met een halo om hun hoofd. Gemaakt door een jonge Chinese kunstenares uit Shanghai: Moyu Zhang. Ik wil graag alles weten, maar ze heeft geen website, vertelt ze. Dan maar een gesprekje proberen.

Zoals mijn Frans 'très pauvre' is, zo kun je dat ook zeggen van haar Engels. Dus echt ver komen we niet. Ik vraag over de 'background' van de schilderijen en die vraag snapt ze werkelijk niet. Maar ze had twee jaar geleden een cursus iconen schilderen gedaan, vertelt ze, en besloot toen in plaats van die oude heiligen haar vrienden als icoon te schilderen. Waarom een halo, vraag ik. Omdat iedereen wel iets heiligs om zich heen heeft. Zoiets. En die witte doeken? Die hoorden bij de performance die ze gedaan had bij de opening. Geblinddoekt in een witte jurk. Een oude Japanse dans.

Fascinerend toch dat een jonge Chinese kunstenares door oud katholieke iconen geboeid is en dan dit maakt. En als dit haar vrienden zijn: een bijzondere vriendenkring heeft ze dan. Het maakt allemaal wel nieuwsgierig. 

Een beetje googelen levert op dat het klooster Cloitre de Billettes een heel oud en een van de laatste kloosters is van Parijs en dat die kerk sinds 1808 Luthers is. Rue des Archives. 

En een filmpje van Moyu Zhangs performance bij haar opening.