Hollandsche Rading

Met Will  had ik afgesproken bij Station Hollandsche Rading voor een boswandeling, maar vanwege mijn gezondheid en de weersvoorspelling (weer regen) zei ik af.  Na een doorwaakte nacht is het deze ochtend ineens zulk mooi helder weer dat ik app of ze nog wil en kan, en hoera: ja, ze wil en kan. Ik heb een rare geluidloze stem en we kuieren echt heel langzaam. Zo het is wel heerlijk. In voorheen het stationsgebouwtje heb je Perron Peet voor een heerlijk hapje, je loopt onder de A27 door en ben dan meteen in een prachtig afwisselend bos. Halverwege de route heb je ook nog etablissement De Paddestoel, waar je ook met de bolide kan komen, maar die is op maandag gesloten. 

Zullen we dit elke maandag doen, stelt Will voor. Want maandag is haar vrije dag. Dat vroeg ze al eerder maar dat wilde ik niet want maandag is is mijn sollicitatiedag. Maar zeg nou zelf: dat kan natuurlijk ook op dinsdag.

Met de muziek mee

Avondje bij Nol en Erni, ondanks dat ik nog erg griepig ben en de hele dag in bed gelegen heb. Maar het heeft zoveel moeite gekost om tot deze afspraak te komen, dat ik toch maar meega. We fietsen in het donker door de koude miezerregen met wind tégen langs het Amsterdam-Rijnkanaal naar Oog in Al. Heel oer. 

Nol wordt volgend jaar 60 en heeft een oproep voor de Griepprik gehad. Bobby wordt ook 60, maar hij niet. Ik ook. Ik heb het niet gedaan. Nol ook niet. Het is een vreselijke oproep. Moet je daar nu gehoor geven? Nee toch?

Nol er Erni vertellen over hun nieuwe instrument: hij speelt nu ook trompet en zij is overgestapt van de altsaxofoon op de tenorsaxofoon. Ze stralen helemaal als ze erover vertellen. ‘Speel eens wat’, vraag ik, en dat hoef ik geen twee keer te zeggen. Nee nee, geen filmpje, zegt Erni. Maar als het filmpje aan haar toestuur zegt ze: Die kan ik mooi aan mijn vader laten zien. 

Het is het avondje alleszins waard. Maar ook de fietstocht terug langs het Kanaal is (hoewel nu wind méé) bar en nat en koud en donker. En nu ben ik nog zieker dan gisteren. Echt ziek. 

En wat ik ook niet kan

Leuke nieuwe reeks in de maak? Al die yogastandjes. En-wat-ik-ook-al-niet-kan. Als je plaatjes zoekt van yogastandjes kom je allemaal van die soepele beeldschone types tegen. Helemaal niet de middelbare stramme maat XL-yoga beoefenaars. Op mijn Facebookgroep Iedere-Dag-Een-Tekening moeten de dames er wel om lachen. 

Juf Kiet

Ik ben snipverkouden (met hoofdpijn oorpijn niezen snuiten en warm) en breng veel tijd op de bank en in bed door. Gewoon omdat dat het enige haalbare is. Dus zie ik ook veel documentaires. De reeks ‘How to be gay’ van Margriet van der Linden heb ik inmiddels integraal gezien, maar daar ga ik het nu niet over hebben. 

Ook heb ik gezien ‘De kinderen van Juf Kiet’. De documentaire is uit 2016, het jaar na de grote instroom van Syriërs, maar nu heeft ze geloof ik een prijs gewonnen. Gouden Kalf voor lange documentaires. Wat een mooie film. Die kinderen, wat een uitgesproken karakters. Leuk om alleen maar te kijken, je verstaat niet wat ze tegen elkaar in het Arabisch zeggen, hoewel dat wel ondertiteld wordt. Maar de juf weet op dat moment in elk geval niet wat ze zeggen. Die dwingt ze Nederlands te praten. Streng doch rechtvaardig. Bijsturend maar nooit boos. ‘n Ongelofelijk zware baan, dag in dag uit met zo’n groep. Petje af.

Wat ik grappig vind is dat nu ineens de beroemde tv-serie ‘De Luizenmoeder’ van vorig jaar mee-resoneert. Juf Ank. Die was er nog niet toen Juf Kiet gevolgd werd.

Het Systeem

Ik ben nogal bezig met het reserveringssysteem van de bibliotheek. Het is niet erg klantvriendelijk, maar doorgaans kom je er als je goed je best doet, wel uit. Vorige week had ik al aan een bibliothecaresse gevraagd of ik in de catalogus binnen de categorie Grote Letter Boeken (343 titels) een beetje kon bladeren of op genres kon zoeken. Nee, dat kon niet.  Binnen de categorie kun je alleen op auteur zoeken. Ja maar, zei ik, ja maar... zoals je langs een kast loopt met je hoofd schuin en dan iets tegenkomen, dat wil ik zo graag online. Nee, zo is het systeem niet. U kunt uw wens aan de klantenservice mailen, maar ik denk niet dat het snel gebeurt, zegt de bibliothecaresse.

Dus ik naar het systeem. Alle 343 titels staan onder elkaar. Daar kun je langs scrollen. Ik begin gewoon bovenaan en zie wel of ik iets tegenkom. Jos van Manen-Pieters ofzo. En dan reserveren. Dan komt het boek als het goed is naar Zuilen. Je kan max 5 titels reserveren. Helaas kun je niet eerder gemaakte reserveringen ongedaan maken. Dat is jammer, want soms heb je een boek gereserveerd waarvan je later denkt: Laat maar. En zeker nu Schoonmama zoveel boeken behoeft moet ik alles goed in de smiezen houden. 

In het systeem staat dat er een reservering voor mij in de kast staat sinds augustus. Dat is niet zo. Dat boek heb ik geleend en teruggebracht. Maar in het systeem staat het onder mijn reserveringen. Ga daar maar eens een gesprek over aan met de bibliothecaresse. Eentje zet de gereserveerde boeken in de kast en kijkt al panisch als je haar aanspreekt laat staan als je over het systeem begint. Ze wijst me gauw door naar een collega, die er ook niet uitkomt. ‘Hier staat dat het in de reserveringenkast staat.’ ‘Ja maar daar staat het niet. Ik heb het al lang geleend en terugbracht. Het moet even úít het systeem.’ Ze weet niet hoe dat moet. ‘Kan ik zelf reserveringen wissen?’ Nee dat kan niet binnen het systeem. Ik kan wel de klantenservice mailen en die kunnen dat dan doen.

Het doet er allemaal niet zo erg toe, een van de vele ergernissen van ons gedigitaliseerde bestaan. Hier gaat het natuurlijk om een inmiddels ontzettend verouderd systeem. Het zal wel teveel kosten om het te vernieuwen. Dan maar een blogje erover.

Tel Uw Zegeningen

Schoonmama zit nog steeds aan die slang aan het grote zuurstofapparaat. Die kleinere zuurstofflessen hebben ze daar niet, legt de verzorgende nog een keer uit. We-zijn-maar-een-oud-huis. Alleen toen ze maandag naar het ziekenhuis in Schiedam moest voor weer een longonderzoek hadden ze eenmalig een kleine fles voor haar geregeld. Ik wil met haar in de rolstoel even naar de centrale hal, maar dat kan alleen met een kleine fles. En die is leeg. Als ik dacht dat we die slag gewonnen hadden... maar nee dus. Dat was eenmalig. 

Nee, florissant is het niet. De verzorging en de dokter hebben haar goed in het snotje, dat wel, petje af. Ze proberen nu met extra antibiotica en een vernevelaar het longprobleen te verminderen, zodat ze hopelijk van die zuurstoftank af kan. 

De dokter heeft met Maassluis gebeld waar ze op de wachtlijst staat, vertelt ze, maar de wachttijd zou de afgelopen maand opgelopen zijn van een half jaar naar een heel jaar.

Ondertussen is ze dolblij met weer twee grote letter-Maeve Binchy’s. Ze leest er een per dag. Een meneer die zijn hond uitlaat tikt tegen haar raam en wuift. Ze straalt. Dat doet hij elke dag, vertelt ze. Tel uw zegeningen. 

Homecoming

Mijn dameskoor is een soort van homecoming. Ik vind alles even leuk. Het thuis oefenen, de repetities, de dynamiek, de personages. Hoe langzaam na week na week het nummer blijft hangen en in mijn hoofd resoneren. Hoe moeilijk ook. En hoe ik mijn  map met steeds meer nummers het best organiseer. 

En de afterparty in proeflokaal De Zes Vaatjes is het helemaal. Er gaan steeds zes of zeven mee. Er zijn nu ook twee Duitsen bij. Een van hen heet Ayla. ‘Ayla?’ zei Bobby vorige week, ‘dat móet de nieuwe vrouw van Auke zijn.’ Auke is een oude vriend van hem. Zijn Duitse vriendin is een jaar geleden bij hem komen wonen. 

Dus in de pauze vraag ik haar: ‘Een beetje een rare vraag hoor, maar ben jij toevallig de vrouw van Auke?’ En ja hoor. 

Het zijn zeer welbespraakte vrijmoedige vrouwen, die na afloop meegaan naar het café. De twee Duitsen voegen een goeie politieke laag toe aan de conversatie. Heerlijk om hier deel van uit te maken.