Ziengs

Als kind te Emmen gingen we altijd naar de firma Ziengs voor schoenen. Kobus Ziengs. Dat was een grote winkel met mooie degelijke schoenen. Ook wel een beetje frivool. Naar schoenenwinkels van Van Haren en Bata gingen wij niet, want dat waren flutschoenen. Op internet staat een foto van de schoenenwinkel van mijn jeugd. 

Ik verhuisde naar Amsterdam en daar had je geen Ziengs. Af en toe in een provinciestad stuitte ik weet op een Ziengs (bijvoorbeeld Amersfoort) waar ik alle schoenen even leuk vond. Ik kocht er prachtige slangenleren laarsjes, ooit. En slangenleren sneakers daarna. Ook als ik bij Mutti op bezoek ging ging ik altijd even langs de Ziengs. 

Utrecht had ook nooit een Ziengs. Maar nu, in Hoog Catharijne in de nieuwste Zuidpassage is nu een Ziengs geopend. En laat ik bij mijn zoektocht naar sneakers nu precies bij Ziengs geslaagd zijn. Met wéér slangenleren sneakers. Nu ander model en ander merk, maar wel weer even vrolijkstemmend.

Kent u de firma Ziengs? Of moet je daar een provinciaal voor zijn? Ik Google een beetje en zie dat het een familiebedrijf is gestart in 1946 in Zweelo Drenthe. Het hoofdkantoor staat in Assen. Een tijd lang hadden ze ook de discounter Scapino, maar die liep niet, die hebben ze overgedaan aan Vendex. Om zich weer helemaal te wijden aan de naam Ziengs. Nu hebben ze 80 filialen. Ook de Ecco- en Tamaris-schoenenwinkels zijn van Ziengs.

Mozaïek

Ik ging naar het Vredenburgplein, waar ineens alle hekwerk weg is. Zo lang ik in Utrecht kom en woon is voor mijn gevoel dat Vredenburgplein een bouwput. Nu zou het mooi worden, een vrolijke ontmoetingsplek met een  menselijke maat. Dat mag wel, naast dat machtige Hoog Catharijne. Er is - jaren geleden alweer - een prijsvraag uitgeschreven, er was gekozen voor een plein met mozaieksteentjes waar in kleur marktwaar afgebeeld zou worden. Voor wie dat niet weet: er is enige dagen per week een ouderwetse volkse niet-modieuze markt op het Vredenburgplein.  Een soort Albert Cuyp, maar dan kleiner. 

En toen was het plein klaar vorig jaar, met de nieuwe steentjes, maar die waren allemaal grijzig. Eigenlijk zag je dat mozaïek helemaal niet. Ik ben even kwijt hoeveel het gekost had. Heel veel. Toen moest het weer over. Gereinigd, behandeld... weer was het maandenlang een bouwput. Ik lees er de laatste weken in de lokale pers steeds hele kritische artikelen over, dat het nog steeds niets is en een debacle. 

Maar vandaag raak ik er verzeild omdat ik nodig nieuwe sneakers moet en rond het Vredenburgplein enorm veel schoenenwinkels zijn. The place to be voor de schoenenzoeker. Er is op vrijdag boerenmarkt op het Vredenburgplein. Veel biologische producten. Het is er mooi en ruim en opgeruimd. Er zijn gekleurde steentjes en boompjes en bankjes. De zon schijnt, het waait nogal en dat is een wanklank voor sommige marktkooplui want hun waar waIt steeds om, maar de mensen zijn hier vrolijk en blij. Heel on-Utrechts.

Verder lezen:
- De DUIC over het plein

- Column in het AD over het plein

Mijn collier en ik

Een tijd geleden kocht ik een zilveren slangencollier voor mijn zilveren hanger met potscherf uit de bodem van Amsterdam. Allebei nogal stevig. En best prijzig. Maar ik moest wat met die snik naar Amsterdan. Een paar weken geleden brak het collier. En omdat ik ook een nieuw horlogebandje nodig had ging ik naar een van de allerlaatste ouderwetse juweliers van Utrecht. Hij zit in de Voorstraat, zoals alles best een eindje fietsen vanaf hier.

De juwelier in kwestie is inmiddels tamelijk op leeftijd en zijn winkel is niet meer altijd open. Zo houdt hij denk ik het harde juweliersbestaan nog net vol. Heel verstandig. 

Natuurlijk kom ik steeds net aan de deur als hij dícht is. Enfin, het is nu alweer weken later. Ik wil het gerepareerde kettinkje nu eindelijk wel eens terug. Hij haalt het uit de la en uit het zakje en ik stel vast: ‘Dat is niet mijn ketting’. ‘Jawel hoor’, zegt hij. ‘Nee hoor’, zeg ik. En zo gaat dat een tijdje door. ‘Die van mij is langer en dikker en heeft een ander slotje’. ‘Dat kan niet’, zegt hij. ‘En toch is het zo’, zeg ik. Hoe bewijst men dit?

Hij zal zijn goudsmid bellen of die misschien twee kettinkjes verwisseld heeft. Nou ja, het houdt je bezig: vier keer de stad op en neer fietsen voor een zilveren kettinkje. En vanochtend belt hij op: ik had gelijk, en mijn ketting is terecht.

Onze première

Er zijn slechts twéé (van de vijf) sopranen, drie (van de vijf) alten en vijf mezzo’s. Drie sopranen en twee alten zijn ziek,  op vakantie. Twee zijn er wel, maar die zijn hun stem kwijt en zitten in het publiek. Daarmee is ons eerste optreden nog weer wat kwetsbaarder dan het al was. Ik ben best zenuwachtig, de hele dag. Dat voel je zo in de maagstreek.

Het is wel een zeer bijzondere avond. We beginnen een kwartier eerder dan gepland, want de mensen zitten om 19 uur al klaar, terwijl we om 19.30 zouden beginnen. Stel je voor dat ze om 19.15 al afhaken. Een zaal vol (nou ja vol... een stuk over twintig publiek en misschien zelfs dat niet) zorgbehoeftige hoogbejaarden, en wij daarvoor. Onze dirigente die ons vorige week nog geleerd had om meer naar haar te kijken en vooral ook óver haar héén naar het publiek toe staat nu zelf tussen de zangers bij de twee overgebleven sopranen te dirigeren en mee te zingen, en ook als wij alten dreigen uit te vallen springt ze ons bij. Een waar kunststukje. De vraag is wel: waar moeten wij nu onze blik op richten? 

Het publiek. De oude mensen, de dingen die voorbij gaan. Ze genieten veel meer van de populaire songs (met ‘Het kleine café aan de haven’ en 'Tulpen uit Amsterdam' als hoogtepunten) dan van onze klassieke repertoire. Een dame schijnt achteraf tegen Elsbeth gezegd te hebben dat we als koor een beetje boven onze macht zingen. 

Na afloop gaan we bij de mensen zitten kletsen. Je hart breekt. De mevrouw met wie ik praat woont er nu vijf maanden. Ze blijkt vrijwel blind, wat ik helemaal nier gemerkt had. Ze heeft - met haar man die ook niet veel kan en om 19 uur al naar bed is - een koopflat in dat zorgcentrum. Dit was het eerste ‘gezellige’ avondje sinds ze daar woonde. 

Alle vertrouwen

De hele dag ga ik oefenen om in de goede state of mind te komen. Vanavond is ons eerste optreden. De een na de ander meldt zich af. Vakantie, ziek zwak en misselijk.

Onze dirigente stuurt een opbeurend mailtje: 'Na de heerlijke repetitie van afgelopen woensdag heb ik er voor komende woensdag alle vertrouwen in.' Waarschijnlijk is ze zich zeer bewust van de psychologische processen voorafgaand aan een eerste optreden. Ik heb mij met alles verzoend door het woord 'openbare repetitie' bij mijzelf in te programmeren, dat zag je ook bij het Festival Oude Muziek. Ik zoek nog wat plaatjes ter verluchtiging. Het komt vast allemaal goed.

Sleutels

Ik heb een kwestie met mijn sleutelbos. Van alle sleutels moet ik een kopie. Al weken denk ik er dagelijks aan en vandaag moet het er van komen. Bobby’s autosleutel is van de week ook nog eens in tweeën gebroken. Die sleutel was al een soort in tweeën toen ik de auto kreeg, maar verlijmd. Het voelde wiebelig, dus ik eiste een nieuwe sleutel. En die is nu dus kwijt. IK rijd met de reservesleutel en Bobby met de verlijmde.

Vrijdagavond dachten we dat de bolide niet startte omdat de accu wellicht leeg was, maar het niet-starten bleek te komen door de gebroken sleutel. Hij werkt nog wel als je de twee stukken sleutel tegen elkaar aan houdt bij het starten, legde de opgetrommelde Wegenwacht-man uit. Maar dit wordt te tricky. 

Dus ik naar IJzerhandel Van Rumpst aan de Straatweg. Van Rumpst doet alle sleutels, maar geen autosleutels. Daarvoor verwijst hij mij naar MijnAutosleutel.nl, maar dat is niet ver, die zit ook aan de Straatweg. Zo’n straat is dat, allerhande handeltjes.

Misschien wilt u weten wat het kost. Zulke dingen wil ik tenminste altijd weten. Een gewone kopie van een gewone autosleutel kost 45 euro. En een met afstandsbediening 125 euro. Dat is veel, maar wel 75 euro goedkoper dan als je de extra sleutel bij de garage bestelt, die vraagt er 200 euro voor vraagt. Wil ik een met afstandbediening, dan moet ik met de auto komen.

Heel bevredigend om zo’n klusje te klaren.

Hollandsche IJssel

Vandaag doen Will en ik een stukje Hollandsche IJssel op onze maandagwandeling. Die begint bij restaurant / jachthaven Marnemoende een eindje boven IJsselstein. Door de Rijnenburg Polder onder De Meern rijden we er naar toe. Het is eigenlijk heel dichtbij. Wéér een prachtig stukje Hollandsch polderlandschap ontdekt. Dat gebied staat trouwens enorm onder druk omdat er plannen zijn om er 11 maxi-windmolens en zonnepanelen te zetten. Daar is de omgeving - tot Woerden aan toe - natuurlijk fel op tegen. Maar nu is het nog even idylle ten top.

Het is een onbekend stukje land in de oksel van de A2 en de A12. Maar je merkt daar weinig van. Deze IJssel is een zij-armpje van de Lek beginnend bij Nieuwegein/Vreeswijk. Het loopt via IJsselstein naar Montfoort, Oudewater, Gouda, Krimpen aan de IJssel en Capelle aan de IJssel. Dat laatste stuk vanaf Gouda is de Hollandsche IJssel veel breder en het gebied industriëler dan dit eerste stuk, dat pure idylle is. De rivier een beetje zoals de Vecht maar zonder villa’s en landhuizen. Boerenland zoals God het bedoeld heeft. 

Dit Marnemoende bestaat sinds 2006 en is opgezet vanuit een boerenbedrijf. Je ziet wel dat boerenbedrijven evenementenlocaties worden, of kinderopvang, of zorgboerderij, maar een jachthaven had ik nog nooit gezien. Geen idee waar de mensen met hun jachten vanuit Marnemoende naar toe varen. Die Hollandsche IJssel is niet verbonden aan meren zo te zien. Er zijn ook houten studio’s op het water te huur. Voor een moment voor jezelf.

Verder lezen:
- Omwonenden Polder Wijnenburg
- Wikipedia over de Hollandse IJssel
- De geschiedenis van Marnemoende