Songs from the sea

We mochten weer even met zijn drieën zingen. De dirigente heeft er een hele taak aan: dirigeren, begeleiden en meezingen met wie van de drie de kluts kwijt is. Het is heel fijn en het is goed voor de ontwikkeling. Je kunt je niet verstoppen of smokkelen, je moet zíngen. We beginnen met de canon ‘Adieu sweet amaryllis’, die in mijn beleving heel hoog is. Maar de dirigente vindt dat ik dat best kan. Zij is erop tegen dat vrouwen de tenorpartij zingen. Dat is alleen maar brommen, zegt ze. Ik moet gewoon mijn stem vinden. We zingen ook weer gedrieën ‘Songs from the Sea’ van de Finse componist Aulis Sallinen. Vooral het laatste deel ‘The ballad’ is onwaarschijnlijk prachtig.

Het bestuur heeft de afgelopen week iedereen van het koor opgebeld en een verslag getypt. Niemand is ziek geworden, maar wel een aantal voelt zich kwetsbaar en angstig. En wil niets. Er zijn nu twee groepjes van drie die samenzingen. Er moet wel een uitzicht op een oplossing komen voor het vraagstuk anderhalve meter zingen, vindt de dirigente, anders gaat ze niet eindeloos door met ons. Dus een grotere ruimte dan het Muzieklokaal in het stedelijk gymnasium. Ik breek mijn hoofd maar ik weet niets.

Songs from the Sea (op 5.18 vindt u deel 4: The Ballad) 

Adieu Sweet Amaryllis

De theatervriendin en de vriendin-uit-Heeg

Het is wel erg leuk om te doen, de vriendinnen. Vier het leven. Dat we een keer samen naar Carré gingen, een verjaardagscadeau van haar, en dat we er allebei halverwege weer weg gingen, omdat we het niet zo goed vonden. En dat we naar De Meern gingen naar een toneelstuk in een weiland met diner na. En naar Sven Ratzke in de Stadsschouwburg. En nog veel meer.

Het was een zakelijke foto van het werk. Ze stuurt hem meteen door naar collega's. Eerste complimentje: 'Ik ben even helemaal gesmolten door de geschilderde versie van jouw portret. Wat lieflijk en landelijk. En blij dat je er blij mee bent. Wij blij.'

Vandaag beoefen ik simultaan tekenen: ik werk aan twee portretten tegelijk. Terwijl het ene droogt voor de volgende fase kan ik met het andere door. De-vriendin-uit-Heeg is ook de-vriendin-uit-Amsterdam, maar ik tref haar voornamelijk nog te Heeg vanwege het plattelandsleven aldaar en de vele vogelen des velds.

De wandelvriendin

Ooit tekende ik vertrekkende collega's, bij wijze van afscheidscadeau, en jarige zussen, en nichtjes met baby's, maar ik kan natuurlijk als nieuw thema ook de vriendinnen nemen. Dan kan ik weer een poosje vooruit en het is mijn ode aan het leven, zo onder corona. Ben erg benieuwd hoe zij het zelf vindt... Ik heb ontzettend zitten toevoegen en deppen met grijzen, paarsen, lichtblauwen, ròzen.  Leuk is dat.

Stemmenorkest Sumatra

Op Radio4 kon je meezingen met het NPO Radio 4 Virtueel Bevrijdingskoor. Meer dan 300 zangers zongen het Largo uit de Negende symfonie 'Uit de Nieuwe Wereld' van Antonín Dvořák. De achtergrond van deze muziek: tijdens de Tweede Wereldoorlog vond in een vrouwenkamp op Sumatra iets bijzonders plaats. De gevangenen zochten in het kamp naar een manier om alle ellende het hoofd te kunnen bieden. Ze herinnerden zich klassieke muziekstukken, maar hadden geen muziekinstrumenten tot hun beschikking. Daarom besloten ze de orkestmuziek te gaan zingen, zonder woorden. Het 'stemmenorkest' voerde in het kamp muziek uit van o.a. Antonín Dvořák, het Largo uit zijn 9e Symfonie 'Uit de Nieuwe Wereld'.

Mee te beleven op Radio 4.

Naar de mondhygiëniste

De mondhygiëniste is weer begonnen. Ik krijg lange mails met instructies. Zo mag je niet komen als je verkouden bent of verhoging hebt, moet je voor de voordeur wachten tot je telefonisch binnengeroepen wordt, ze willen geen wachtkamertaferelen. Maar terwijl ik buiten sta te kleumen belt de mondhygiëniste niet. Ze is doof, zou dat ermee te maken hebben? Enfin, uiteindelijk bel ik maar zelf en doet de receptioniste open. Die richt een soort laserpistool op mijn voorhoofd en rapporteert: 35.7. 

Handschoenentjes, antibacteriële spoelmiddelen, een mondkapje en een spatklep...

Het is een vreemde dag om naar de mondhygiëniste te gaan. Het is immers 5 mei, Bevrijdingsdag, 75 jaar bevrijding. Mogen ze geen vrij?  De stad is weer doodstil, waarschijnlijk omdat de meeste winkels dicht zijn. Van de Burgemeester Reigerstraat tot huis passeer ik onwaarschijnlijk veel Albert Heijns. Sommige zijn gesloten, maar gelukkig niet alle.

Stapelbedstee

O, wat een leuk uitje. Ik kan het iedereen aanbevelen. Wat verzet dat de zinnen! We eten eenvoudige spaghetti met tonijn want er zijn maar twee pannetjes, en drinken Ierse whisky bij de vuurkorf tot het hout op is en het buiten echt te koud is. Binnen is gelukkig cv. En een stapelbedstee. Ontbijt aan de picknicktafel, mooie wandeling langs het jaagpad langs de Hollandse IJssel.

Het is de vraag of het van kamperen komt dit jaar, vakantie-in-eigen-land, maar dit is een aardig alternatief. Wel een beetje prijzig, maar dat mag voor een verjaardag, en er zijn vast betaalbaarder alternatieven te vinden. 

Tiny

Om eens wat anders te beleven dan de eigen achtertuin hebben we een weekendje een Tiny House gehuurd, niet ver van huis. Kamperen mag niet onder het huidige regime, tenzij je geheel zelfvoorzienend bent qua water. En zo kwam ik via trekkershutten.nl op relatief luxe trekkershutten met eigen douche en toilet en keukentje. Het huisje staat aan een jachthaventje aan de Hollandse IJssel, een eindje boven IJsselstein. Dat mag wel. Er is hier een mooi restaurant met verre uitzichten, maar dat is dicht. Toen ik het uitje bedacht was het heel heet. Dat is het nu niet. Het regent gelukkig niet meer, maar we hebben wel veel warme kleren aan. Bobby heeft een oranje hangmat ontdekt en heeft zich daarin verstopt.