Zing

Zoals al eerder gezegd heb ik besloten weer wat online zingen uit te proberen en er niet teveel erover te urmen. Als het niet bevalt er gewoon mee stoppen. Ik mis zingen, je stroomt er lekker van door, en ze zijn er nu vast verder mee dan een jaar geleden. Morgenochtend ga ik weer een nieuw online-zingen avontuur aan. Nu met Hans Veldhuizen. MPDuo heet zijn bedrijf, samen met Marije de Vries. Bij hen was live alles perfect: de materialen, de organisatie, de ontvangst, je verzint het niet. Dus wie weet doen ze het online óók perfect.

Nu doen ze vier zondagochtenden in februari. Morgen gaan we zingen 'Dona Nobis Pacem' van Mozart, 'She's always a woman to me' van Billy Joel, 'Lidia, spina del mio core' van Monteverdi, en een Schots volksliedje 'Loch Lomond'. Woensdagavond hebben we de bladmuziek en vier mp-3-tjes gekregen om mee te oefenen. Dat lukt me maar moeilijk. Op la-la-la kan ik een beetje meekomen, maar de tekst... 

Auntie (9)

Een middagje bij Auntie. Ze blijft in bed liggen vanwege een zere schouder (een slijmbeursontsteking, zegt de zuster). Maar al gauw gaat ze rechtop op de rand van het bed zitten, want dat is gezelliger, ‘dan zitten we dichter bij elkaar.’

We eten appelgebak, en ze voelt al gauw de schouderpijn niet meer. Afleiding is goed, meldt ze. De schilderijtjes en foto’s uit haar flat moeten nog opgehangen worden, maar ze bieden al veel gespreksstof.

Ze vertelt over ‘de molen van Oom Thijs’ (achterop de foto staat dat die molen in Woudrichem stond en dat hij op 30 april 1945 zinloos vernield was), en over de foto van haar moeder, en over haar man snorremans Wiebe. 

En natuurlijk gaat het veel over haar medebewoners. Ton vindt ze mooi en slank, maar die loopt steeds rondjes, ‘hij is niet helemaal goed bij zijn hoofd’. Laatst was ze in de huiskamer bij hem gaan staan, vertelt ze, maar toen zei hij dat zijn vrouw er was en dat zij daarom niet met hem mocht praten. Dus nu bedenkt ze dat we hem gaan roepen en dat ze dan zegt dat ik zijn vrouw ben. Ze vindt het een goeie grap en moet er zelf luid om lachen.

En ze vertelt dat een medebewoonster haar laatst toen zij in bed lag een koekje had gebracht: ‘zo lief!’ Ze is vol lof over iedereen, maar zegt ook dat ze het ook wel fijn zou vinden als ze binnenkort niet meer wakker zou worden.  

Als ik wegga stiefelt ze zelf met de rollator naar de woonkamer, waar ze hartelijk welkom wordt geheten door de rest. Ze voelt zich er zo te zien erg thuis. Het is heel bijzonder en mooi.

'Memory'

Voor M., die vandaag haar broer verloor.

 

Gadogado

Soms kun je ineens enorme zin in Gadogado hebben. Omdat we niet uit eten kunnen moeten we het dan maar zelf maken. Ik kan u verzekeren: het is heel gemakkelijk. Alleen een beetje lastig omdat alles ca 10 minuten duurt en ongeveer tegelijk moet. En dus veel pannetjes op het vuur: De kip, de sperziebonen, de rijst, de pindasaus, het ei...

En dan moet je ondertussen ook nog de komkommer in dunne plakjes snijden en bedenken hoe je die en de taugé gaat  presenteren. Want wat is eigenlijk de bedoeling? Hoe doen ze dit ook al weer bij het Indonesische restaurant? De helft koud en de helft warm? Maar je doet maar wat, en het is hoe dan ook feest en heerlijk.

Recept:

www.ah.nl/allerhande/recept/R-R1194151/gadogado-met-snelle-satesaus

Huisje-Boompje-Beesje

Vóórdat ik ga starten aan het project (fotoboek) Beelden Mijner Jeugd doe ik eerst het project (fotoboek) Huisje-Boompje-Beesje.  Ook ergens in the cloud zijn nog de foto's van de bouw van ons huis in 2014 en 2015. Laatst liepen we te wandelen en zeiden we tegen elkaar: Jammer dat we niet al die huizen gefotografeerd hebben die het niet zijn geworden. Want dat vertellen we elkaar nog graag. Weet je nog oudje... Dat waren best heftig momenten, als de een volmondig 'Ja'  zei tegen een huis en de ander een pertinent 'Nee'. 

Ik weet het niet meer precies, maar voor mijn gevoel hebben we twee jaar huizen gekeken, tot we alle moed verloren waren. Ik had besloten maar in Amsterdam te blijven. En toen vond ik in de boekhandel in Almere bovenstaand plaatje in een boek Flora in de kunst en de literatuur van de Britse kunsthistoricus Edward Lucie-Smith, en toen besloot ik: als ik dit ideaalbeeld nu in gedachten vasthoud, en stop met urmen, dan lukt het wel. En vlak daarna kwam het mailtje van dit nieuwbouwproject langs. 

Er is een foto dat Oscar van de woningbouwvereniging langs kwam om te tekenen, en toen de sales-mevrouw van het bouwbedrijf Nijhuis. De hypotheekmeneer zie ik helaas niet tussen de foto's, en ook niet de notaris. Wel het partnershippen. Dat alles gebeurde in het kader van huisje-boompje-beesje. We zouden er met Kerst 2014 wonen, maar de bouw liep enorme vertraging op en het werd mei 2015. Ik heb nu foto’s verzameld tot en met de verhuizing, maar niet de nieuwe meubels en tuin. En niet het plantsoen. Die zijn er niet. Op een gegeven moment hield ik op met verslag leggen. Was het klaar.

De meeste foto's hebben in de 'eigenschappen' een datum staan, zo kan ik ze hernoemen, megaklus, en dan staan ze in elk geval in de juiste chronologische volgorde. Ik kan nog een reeks maken hoe het nu is. Om het boek af te sluiten.

Er is als bron ook nog op dit blog de verhaallijn 'Huis aan de Vecht' met 218 afleveringen. De laatste is 20 juni 2015. Toen woonden we hier een maand.

November 2013

De tekening van het Haflinger paard heb ik ook op Instagram gedeeld en Vinnie heeft ‘m daar geliked. Vinnie was mijn geweldige collega gedurende ruim tien jaar, misschien wel langer. En zo popt door die like deze foto op in mijn herinnering. En dit moment. 

Het was toen wij redactie hielden op het Amstel Business Park. Dat was een redelijk goeie periode ná de periode Capelle aan den IJssel. En vóór Bunnik. Terug naar de basis. We konden weer op de fiets naar het werk. Van wanneer zou die foto zijn? Ik vind ‘m terug in de cloud en in de metadata lees ik 7 november 2013.

Ik app Vinnie. Dat heb ik al jaren niet gedaan. De periode van het werk heb ik een beetje afgesloten. Das war einmal. Vinnie heeft nu een eigen boekhandel, in Haarlem. Heel trots op hem. ‘Ik ben nu een echte mopperende boekhandelaar’, meldt hij. ‘Nu mogen de mensen vanaf volgende week de boeken afhalen, maar wat een regels!’ 

Vinnie herinnert zich de foto, noch het fotomomentje noch het boek. Maar vindt het wel erg leuk. 

Universal voice

Meegedaan met een grote online zangles van het Universal Voice Instituut. Er doen met deze les circa 100 mensen mee. Ik doe het nu met de iPad, die ik in de bibliotheek in de boekenkast heb gezet, omdat je bij zangoefenen beter kunt staan dan zitten. 

Op de iPad zitten alleen alle functies van zo’n programma weer anders en moet je steeds op het scherm tikken. 

Van hun kant gaat ook niet alle techniek van een leien dakje. Waardoor ik er na een uur wel genoeg van heb, ook al hebben we die mooie gospel nog lang niet ingestudeerd. Maar de methode is heel goed voor de stem. En gospel is erg mooi levendig.