Welcome Home!

Weer thuis. De stermagnolia, die hier nu voor het vijfde jaar op rij groeit en bloeit, grijnst ons tegemoet. Heeft tot nu toe nooit zoveel bloei gehad. Maar het was héél mooi weer hier te Utrecht de afgelopen week. Nu is het ook hier weer ijzig koud.

Tot nu toe vond ik onze stermagnolia een beetje een teleurstellend boompje, om eerlijk te zijn. De eerste jaren had het maar vijf bloemen en bloeide het steeds maar een paar dagen. Bij de eerste de beste regen- en windvlaag storten alle bloemetjes weer ter aarde. 

Maar vandaag ben ik blij en trots. 

‘U mag even plaatsnemen’

Gelezen: U mag even plaatsnemen van Caroline R. Mooie titel voor een boek over borstkanker krijgen. De kankerpatiënt wandelt immers van behandelaar naar behandelaar. Die hebben vaak niet al te fijne boodschappen en leiden die dan in met zo’n uitnodiging. Ik ken de schrijfster van dit boek een beetje, zij was een contact uit mijn verleden. Een hele leuke succesvolle carrièrevrouw. Nadat mijn baan stopte was ik nog bij haar op ‘netwerkgesprek’, maar ze kon niet wat voor me betekenen.

Daarna kreeg ze dus de diagnose borstkanker. Hoe een carrièrevrouw omgaat met iets als kanker. Net als iedereen, zou je zeggen. Want kanker maaktbgeen onderscheid. Naar het ziekenhuis, waar je hopelijk vriendelijk en adequaat geholpen wordt. Het vertrouwen dat je moet hebben in de artsen. De scans. De medicijnen. De vermoeidheid. De fysio.

Ik lees het zeer geïnteresseerd, en vraag me af hoe Annelies (vriendin van vroeger, overleden aan borstkanker) alles beschreven zou hebben. Hoe zou ik het beschrijven als ik zelf... ik las het vooral met verbazing. De vrouw met borstkanker is en blijft in deze registratie boven alles carrièrevrouw. Ze heeft naast haar carriere ook een echtgenoot (arts) en twee dochters, maar het boek over haar kanker gaat meer over haar carrière dan over persoonlijke zaken als angst of pijn of familie. Haar man heet ‘mijn man’ en haar dochters ‘mijn dochters’. Ze zijn erbij en begeleiden haar. De zaak, de collega’s, het Boekenbal en auteurs worden echter wel met naam en toenaam genoemd. 

De carrièrevrouw die bovenal carrièrevrouw wil zijn en blijven.

- Mijn In Memoriam van Annelies (2009):

http://lucietheodora.blogspot.com/2009/09/in-memoriam-annelies.html?m=1

Airfryer

Op het kleine aanrecht in ons Texelse huisje staat een airfryer. Een enorme sta-in-de-weg. Maar nu het ‘bonte avond’ is gaat Bobby ons patat met gebakken vis bereiden. Fish & chips. Zus4 adviseert al een tijdje dat ik aan de airfryer moet. Maar ik heb een reserve tegenover nieuwe apparaten waar ik vanuit mijzelf geen behoefte aan heb, en tegenover gebruiksaanwijzingen. Bobby leest en volgt zo’n gebruiksaanwijzing gewoon. 

Dus ik ga het meebeleven. Leermomentjes. Terwijl Bobby in De Koog diepvriesfriet en vis van de visboer gaat halen kijk ik vast instructiefilmpjes - natuurlijk van andere en digitalere airfryers dan we hier hebben. Ik zie een waarin je een mandje in een mandje kunt doen en de patat en de vis tegelijk kunt airfryen. Maar zo’n extra mandje zie ik niet bij onze airfryer. 

En volgens onze handleiding moet er een eetlepel olie bij de patat, terwijl dat bij het instructiefilmpje niet hoeft. Kortom, het leidt tot veel discussie bij het bereiden bij de vis & chips. Het is een heerlijke bonte avond, maar zeg nu eerlijk: vinden we deze airfryer-patat nu lekkerder dan oven-patat? 

Westermient

Omdat het zo godvergeten koud is en waait, besluiten we de fietsen maar al ‘s ochtends in te leveren en te gaan wandelen. En wel in het bos. Met dat we terug komen van het fiets inleveren begint de zon te schijnen en moeten we de dunne jassen aan. Het Westermient is onderdeel van Natuurgebied De Texelse Duinen. Het is een prachtig dennenbos, 120 jaar geleden aangelegd. En heide veldjes, en vennetjes, wat wil je nog meer.

Raar met zo’n nacht achter de rug met ongekend felle kamerdebatten. Hoe moet dat nu verder? En dan ga je weer over tot je eigen werkelijkheid te Texel.

De buurman, eigenaar en verhuurder van het buurhuisje dat er veel hedendaagser aan toe is dan ons huisje, vertelt hoezeer hij zijn huisje heeft gemoderniseerd met vloerverwarming en anti muggen horren en wat al niet. Dat hebben wij allemaal niet, zeg ik. Hij: ‘Nou ja, er is een markt voor ieder huisje.’ Ons huisje is misschien wel stom, want een beetje krakkemikkig, maar wel veel gezelliger. Dat van hem is kaal en grijs.

Ons huisje heet De Fuuk, zijn huisje heet ‘t Buitenhuisje, ze staan aan de Bosrandweg respectievelijk 498 en 500. Ons huisje kost 400 euro per week, het zijne 715 euro. Google maar eens.

Oudeschild

Het is wel moeilijk om de berichten aan te horen over het warme weer in de rest van Nederland, terwijl het hier snijdend koud is. Wel een bibberig zonnetje maar volstrekt krachteloos. We fietsen naar Oudeschild, de vissershaven van Texel. Aan het wad. Zeer bedrijvig. Dat is erg leuk aan Texel, zo ondernemend en bedrijvig het is. Wind mee, wind zij en terug wind tegen. Straffe bijna-poolwind. We doen maar weer een bakje kibbeling bij de viswinkel, om warm te worden. 

Als Maassluizer is Bobby erg op havens en boten, ik heb dat als Emmenaar wat minder, en zie me al, ongeduldig signalen uitzenden, dus ik ga na de kibbeling vast terug. Tussen Oudeschild en Den Burg is een heel mooi stukje licht heuvelend land, de Oude Berg heet het, heel romantisch, terwijl het overgrote deel van Texel plat open polderland is. Maar in Den Burg zijn een paar routes opgebroken (op heel Texel wordt met man en macht gewerkt aan wegen en fietspaden) zodat het moeilijk de weg naar De Koog te vinden. En dat met die poolwind tegen.

Dan ga ik maar in bed naar de Kamerdebatten kijken. Zo wordt het wel een veelzijdige afwisselende vakantie.

Eervolle vermelding

Een van de curatoren van de Facebookgroep ‘Iedere dag een tekening’ heeft mijn werk in de header van de groep gezet. Nadat ze de tekening van de vuurtoren had gezien, want die staat er ook in. Ik ben er best trots op. 

Het is echt een leuke groep, er zijn wel 1100 mensen lid van en misschien dertig, veertig die regelmatig posten. Ik weet weinig van de groep, wie zij zijn en of zij elkaar kennen, je ziet alleen de tekeningen en de commentaren. Een vrouw schildert elke dag een kater. Een vrouw maakt de prachtigste  verfijnde portretten. Een is gespecialiseerd in struisvogels. Een paar vrouwen die ik maar ‘curator’ noem, of bestuur, of wat dan ook, hebben de taak op zich genomen om bij elke tekening een persoonlijk commentaar te geven, hoe klein ook, maar in elk geval meer dan een like. Het is echt een taak. Een van deze dames (Erni) woont in Harderwijk, zij kan niet heel goed tekenen maar zij is onvermoeibaar en heel toegewijd en trouw in het complimenteren van deelnemers.

Soms ga ik ze googelen en vind ik van alles. Een nieuwe curator (Irma) woont samen met haar vriendin in Noord-Groningen. Zij maakt mooie stille landschappen, waarvan ik wel eens denk: misschien is dat iets voor in de kamer. Zij is de persoon die mij nu in de header geplaatst heeft.

Lens

Den Hoorn is wel het mooiste plaatsje van Texel, hoewel beeldschoon toch het minst toeristisch. Ook dit kerkje is iconisch. Het doet me heel erg denken aan een kerkje dat we bijna twee jaar geleden bezochten op de Schotse Orkneys, de St Magnuskerk in Birsay aan de noord-west kust van de Main Land. Die afgelegen gebieden in/aan zee, waar door de eeuwen heen mensen zich op zondag verzamelden. Stormen die over het land gieren. Geliefden aan de zee verliezen.

Ik loop om het kerkje heen om te zien hoe ik het zou kunnen/willen tekenen. De witte toren is het meest karakteristiek, maar ik zou een groothoeklens nodig hebben om hem goed in beeld te krijgen. Die zit niet op mijn telefoon.