Nachttrein naar Wenen

Van de week hoorde ik het op de radio, dat er weer een nachttrein naar Wenen rijdt. Je vertrekt om ongeveer 7 uur begin van de avond uit Amsterdam en arriveert de volgende ochtend om kwart over negen in Wenen. 

Het heeft iets ouderwets romantisch. Veel jongeren met vliegschaamte zijn geïnteresseerd. O wat heb ik daar zin in. De podcast van de dag van NRC gaat erover. In deze podcast vertellen NRC-redacteuren over een artikel. Nu vertelt Hans Steketee over zijn reisje naar Wenen. Hij ging mee als verslaggever. De trein was tamelijk oud, niet erg chique, er was geen restauratiewagen. Terug gaat hij vanaf Wenen met het vliegtuig.

Hoe kan dat nou, denk ik dan, naar Wenen, dat mág toch helemaal niet? Want anders zou ik het zó doen!

Gelukkig kan je het artikel in de krant opzoeken. Daar worden al die vragen wel beantwoord. Het was wérk, zijn hoofdredacteur had een brief meegegeven dat het een ‘noodzakelijke reis’ betrof. Hij had een PCR-test gedaan. 

Reisjes. O wat heb ik daar zin in.

Glutenvrij (8)

Toen ik eerder deze week naar de servicebalie van AH ging om te vragen of ik ook één pakje glutenvrij bladerdeeg uit de webwinkel kon bestellen en in de winkel ophalen, bleken ze het gewoon op voorraad te hebben maar verstopt in het vriesvak boven de doperwtjes. 

Vandaag is de dag van de waarheid. Ik ga een plaattaart maken van glutenvrij bladerdeeg. Het zijn zes plakjes die je moet ontdooien en aan elkaar frutten.

De uitslag: het is niet vies maar ook niet lekker. En plaattaart van bladerdeeg was/is altijd heel erg lekker. Iets waar je je op verheugt en van smult. Dit deeg kost meer dan 4 euro (8,5 gulden) en dat is wel heel veel geld voor iets niksigs.

Sanatorium

De Bayerische Freundin is eindelijk weer terug uit Bayern. Ze is daar bijna drie maanden geweest in verband met klachten over haar ogen. Behandeld in München en in Düsseldorf. En almaar weer afwachten en bijsturen. Maar nu is ze terug en graag wil ze weer fietsen. Ik heb het voormalig Sanatorium Zonnestraal in Hilversum als doel uitgezocht en het is alweer een schot in de roos. Bauhaus! Er vliegen ook nog eens heel veel vliegtuigjes over.

Wel is het schreeuwend heet op het terras van het Sanatorium. En maar één parasol. We vragen dus even hoe-dat-zo. Nu blijkt er maandag een wervelwind geweest te zijn van slechts twee minuten die in die korte tijd al hun parasols naar hun mallemoer heeft geholpen. 

We fietsen door naar Loenen en dan langs de Vecht weerom, via Nieuwersluis, Breukelen en Maarssen. Een cola light onder een zware oude kastanjeboom in Oud-Zuilen. Ik vrees dat ik een zonnesteekje heb opgelopen.

Sparta

Er zit een coffeeshop-fietsenmaker aan de Oudegracht in Utrecht (Blackbird Coffee & Vintage) die fietsen herstelt en verkoopt uit mijn jonge jaren. Vintage heet dat. Meestal zijn het racefietsen uit de jaren zeventig en tachtig. Ik had eerst een Motobecane en toen een Mercier, beide damesracefietsen. Zulke verkoopt hij ook regelmatig, zie ik op Facebook. 

Nu heeft hij deze Sparta te koop. Dat was mijn eerste eigen fiets voor de middelbare school. Ik was nog niet zo uit de kluiten gewassen, dus de fiets was letterlijk op de groei gekocht. De verkoper van nu noemt het een ‘vouwfiets’ maar indertijd (we spreken over 1969) heette het uitdrukkelijk géén vouwfiets. Wat was het verschil? Deze fiets kon je niet vouwen, alleen makkelijk van zadel en stuur ontdoen .

Ik hoor nog de ketting. Niemand had zo’n fiets. 

O, ik blogde al eerder over de Sparta in mijn leven. http://lucietheodora.blogspot.com/2018/08/sparta-de-sleutel-tot-een-rijker-leven.html?m=1

Naar Auntie

Ik wil op bezoek bij Auntie en bedenk dat ik vooraf wel een wandeling kan maken daar ergens boven Ommoord. Ik ken de omgeving van Rotterdam nauwelijks en kom terecht in het Hoge Bergse Bos langs de rivier de Rotte. Er is ook een Lage Bergse Bos, dat ligt meer tegen Hilligersberg aan. Hier zou een kunstwandeling zijn van 5,5km, te beginnen bij het Outdoor Centre. 

Het is mooi daar! En groot! Maar ik verdwaal als een gek. Hoe moeilijk kan kaarten maken en routes beschrijven zijn? Ik kan goed kaartlezen, vind ik zelf, maar hier kan ik nergens vinden waar ik ben en waar de routes lopen. Er zijn oneindig veel paden (fietspaden, mountainbike-paden, wandelpaden, stiltepaden en paradepaden, te veel om op een kaart te zetten dus dan laat je ze maar weg.

Ik blijk er eerder geweest te zijn, met een managementcursus in datzelfde Outdoor center. Ik herken de Tipitenten. We moesten met alle leidinggevenden oefeningen doen in inzicht en vertrouwen en overwicht en wat al niet. In de blubber op enge situaties. Leuk uitdagend voor die kantoortypes. Ik was nogal gestrest omdat ik veel te laat was aangekomen wegens files in het hele westen des lands, het was stikmistig en waar die Tomtom mij langs en naar toe voerde: ik had geen idee. Die ervaring zit nog ergens in mijn lijf. Ik heb er vast over geblogd toen. 

Ik arriveer nogal laat bij Auntie. Ze gaan daar om vijf uur aan tafel. Ze zou naar de kapper geweest zijn (de andere mantelzorgers hebben er nogal op aangedrongen, maar ze wil niet). Gisteren zou het dan echt gebeurd zijn, maar ik zie er niets van. Bent u nu naar de kapper geweest, vraag ik, of niet? En ze wordt me toch een partij nijdig. Waar iedereen zich mee bemoeit. Ze gaat in de huiskamer zitten. Bij haar vriendin. ‘Kom de volgende keer maar met Bobby’, zegt ze, ‘dat vind ik leuker.’ 

Au.

QR

Mobiel-bestellen-en-betalen op het terras, hebben we het daar al eens over gehad? Horecabedrijven vinden het zelf een hele vooruitgang, het is geloof ik uitgevonden tijdens de eerste lockdown, om zo contact tussen personeel en gasten te verminderen, het zal ze wel weer een lieve duit gekost hebben, maar als klant ben ik er niet zo wild over.

Ik heb een afspraak in het Máximapark op het terras van restaurant Anafora aldaar. We moeten ineens per QR-code bestellen en betalen. Als ik vraag of ik niet gewóón mag bestellen (‘Mag ik een kopje thee van u?’)  dan mag dat niet. Ik moet een ellenlange digitale menukaart doorscrollen. Ik ben niet de enige die dat niet leuk vindt, ik hoor meerdere mensen erover mopperen.  ‘Dat dóen wij zo’, legt de ober ter verklaring uit. ‘Alleen als het helemaal niet lukt, dan....’  Dat is geloof ik is de ultieme tegemoetkoming aan oude mensen die niets kunnen, en mensen zonder smartphone. 

Natuurlijk lukt het, daar gaat het niet om. Maar je komt in de horeca voor gezelligheid. Met je gezelschap en het contact met het terras. De (hopelijk) aardige obers. Vind ik. 

Mijn gesprekspartner, die ik nog niet kende, het is een zakelijke afspraak, heeft net een nieuwe telefoon, haar oude telefoon in stukgevallen, en op de nieuwe is de bankapp nog niet geïnstalleerd dus kan ze niet betalen. Een kwartier van de afspraak gaat dus op aan gejeuzel over telefoons en apps. Daar kom je toch niet voor. En ‘s avonds moet ik haar nog een ‘tikkie’ sturen ook.

(O ja, ik mopperde op 20 mei ook al over QR bij het bibliotheekbezoek. Daar moest ik per QR-code aaangeven dat ik niet verkouden was.)

Taxi!

Het is een mooie taxi-ochtend. Een meneer moet naar de kapper, maar vooraf gaat hij eerst langs de drankenwinkel en de visboer. Hij vindt het heel fijn om door vrouwen gereden te worden. ‘Als je dan toch aan gort gereden moet worden dan net zo lief door een vrouw’, zegt hij. 

Een heel erg corpulente mevrouw moet naar de huisarts. Dat is maar een paar honderd meter verderop, maar dat haalt ze niet. Ze is zo dik dat de veiligheidsgordel niet om haar heen past. Maar ja de piep is nogal luid als men zonder rijdt. Dus ik trekken en sjorren met die gordel terwijl mijn handen bijna in haar zachte buikvet verdwijnen. 

Een mevrouw moet naar het ziekenhuis in Leidsche Rijn, maar de afrit vanaf de A2 is afgesloten. Dat is even stressen om op tijd te komen. Dan moet er nog een dame naar de supermarkt en een naar de fysiotherapeut. Deze twee lopen terug naar huis. En allemaal zeuren ze over de zon en de warmte. En vinden ze dat er niet over zeuren mogen.